เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        สวีซื่อจึงเสริมว่า “หากเจ้าหนาวจริงๆก็ให้บ่าวรับใช้กลับไปเอาเสื้อคลุมมาให้ หรือจะยืมเจียเฮ่อก็ได้ เขาก็เป็นพี่ชายแท้ๆของเจ้า ถึงอย่างไรการสวมเสื้อของเขา คงไม่น่าอายเท่าใส่เสื้อของโจวชิงหวา นี่เจ้าไม่สนใจเลยหรือว่าคนอื่นจะมองอย่างไร! หืม?”

        ผู้คนที่นี่ล้วนมิใช่คนโง่ซึ่งไม่อาจตีความคำพูดของนางได้ สวีซื่อต้องการจะชี้ให้เห็น ว่าหนีเจียเอ๋อร์ทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมกับบุรุษอย่างโจวชิงหวาซึ่งมิใช่พี่ชายของตนมากเกินไป

        เว่ยอี๋เหนียงเอ่ยปรามเสียงแผ่ว“พี่หญิง”

        ส่วนนายท่านหนี ก็ใช้สายตาตำหนิสวีซื่อ

        แม้นางจะรับรู้ได้ถึงสายตาติเตียนของสามีแต่ก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ทั้งยังพูดอีกว่า “เจียเอ๋อร์ เชื่อแม่สักครั้งคืนเสื้อคลุมให้โจวชิงหวาเสีย เดี๋ยวข้าจะให้บ่าวไปนำเสื้อคลุมของเจ้ามาให้”

        สุดท้ายนางยังก้าวไปข้างหน้าหมายจะถอดเสื้อคลุมของชายหนุ่มที่อยู่บนกายอีกฝ่ายออก

        แต่โจวชิงหวาก็เข้าไปขวางหน้าเสียก่อนและชิงกล่าวขึ้นมาว่า “เพราะต้องทุ่มเทฝึกร่ายรำอย่างหนัก คุณหนูรองจึงนอนดึกมาสองสามวันแล้วหากได้รับลมเย็นอีก อาจจะป่วยได้ ให้นางสวมไว้ก่อนดีกว่า ชิงหวาไม่ขัดข้องขอรับ”

        ร่างอันสูงใหญ่นั้นเป็นดั่งภูเขาขวางกั้นยิ่งมองสายตาที่คล้ายพายุโหมภายใต้ท่าทีสงบนิ่ง ก็ทำให้สวีซื่อหวั่นเกรงจนต้องยอมรามือ

        หนีเจียเอ่อร์จึงเดินไปคั่นกลางพลางยิ้มหวานให้ทุกคน ก่อนอธิบายว่า “พวกเราสองคนดื่มนมจากเต้าเดียวกัน ข้าจึงสนิทสนมกับเขามากกว่าท่านพี่เสียอีก”

        หญิงสาวเอ่ยเสียงฉอเลาะน่ารักแสดงท่าทีราวกับเด็กซุกซนอย่างเหมาะเจาะ แล้วแกล้งพูดด้วยความฉุนเฉียวว่า “สมัยเด็กๆใครกันนะที่ชอบรังแกข้า หืม?”

        โจวชิงหวารีบรับลูกต่อ“เสี่ยวเอ๋อร์พูดถูกแล้ว ข้าคอยกลั่นแกล้งเจ้าเสมอ ไม่สมเป็นพี่ชายเลย ดังนั้น โตมาข้าย่อมต้องทำเพื่อเจ้าบ้าง”

        สวีเพ่ยหรานหวนนึกถึงช่วงเวลาที่หนีเจียเอ๋อร์คอยตามติดเขาในวัยเยาว์ นางมักจะเว้นระยะห่างกับโจวชิงหวาเสมอ...

        เพราะเหตุใด นางถึงได้ทำตัวแปลกๆเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเช่นนี้?

        หญิงสาวหลีกเลี่ยงสายตาของอีกฝ่ายหันกลับมาหยิบจอกสุราชูไปทางบิดา แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอันงดงาม “ท่านพ่อสุขสันต์วันเกิดเจ้าค่ะ  ขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรงขึ้นทุกปี”

        นายท่านหนีดื่มสุรามงคลด้วยรอยยิ้มจากนั้นก็ปลีกตัวไปสนทนากับแม่ทัพหลี แม่ทัพหวัง และเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ

        ส่วนหนีเจียเอ๋อร์ ก็หันไปทางสวีซื่อกับเว่ยอี๋เหนียง

        ทันทีที่หญิงสาวผละออกมาสวีเพ่ยหรานที่กำลังมึนเมาไปด้วยฤทธิ์สุราก็ปรี่เข้ามาหา ด้วยใบหน้าแดงก่ำกับน้ำเสียงยานคาง“เสี่ยวเอ๋อร์ เจ้าไปหัดร่ายรำมาตั้งแต่เมื่อใด?”

        ในน้ำเสียง แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ

        แต่หนีเจียเอ๋อร์ไม่สนใจน้ำเสียงของเขาเพียงค้อมศีรษะอย่างสุภาพ พลางก้าวถอยหลัง และตอบเสียงเรียบ “ข้าเพิ่งเรียนมาเมื่อไม่นานนี้เอง”

        สวีเพ่ยหรานมองเสื้อคลุมบนร่างบางด้วยสีหน้าบึ้งตึง “เสี่ยวเอ๋อร์ โจวชิงหวาหาใช่คนดี เจ้าอย่าได้ให้ความสนิทสนมนักเขาเป็นบุคคลอันตราย!”

        หญิงสาวหน้าเปลี่ยนสีความชิงชังฉายชัดบนใบหน้างาม ขณะคิดในใจว่า ‘หากโจวชิงหวามิใช่คนดี เช่นนั้น เจ้าย่อมเป็นจอมวายร้ายแล้ว!’

        “ท่านพี่หรานไม่ต้องห่วงเสี่ยวเอ๋อร์แยกแยะได้ ว่าสิ่งใดถูกผิด”

        หนีเจียเอ๋อร์กระชับเสื้อคลุมสีม่วงเข้าหาตัวเตรียมหันหลังกลับ แต่ดันพบมู่หรงจิ่งหลีเสียก่อน ดวงตาเรียวยาวของเขา เผยให้เห็นเสน่ห์ดุจสุนัขจิ้งจอก

        “คุณหนูเจียเอ๋อร์เจ้าทำให้ข้าแปลกใจได้เสมอ”

        รอยยิ้มของนางจืดจางลง“ขอบคุณสำหรับคำชม องค์ชายสาม”

        ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้พลางลดเสียงลง กระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินเพียงสองคน “ดูเหมือนข้าจะชอบเจ้ามากขึ้นทุกที”

        หนีเจียเอ๋อร์ถอยไปสองก้าวดวงตาฉายแววเย็นชา “นั่นเป็นเรื่องของพระองค์ ไม่เกี่ยวอันใดกับหม่อมฉัน!”

        องค์ชายสามเลิกคิ้วจากนั้นพลันคลี่ยิ้ม เฝ้ารอวันที่สตรีหยิ่งผยองผู้นี้จะยอมพ่ายแพ้ และมาคุกเข่าอ้อนวอนตน

        โจวชิงหวาเดินเข้ามาแทรก“จิ่งหลี เสี่ยวเอ๋อร์ พวกเจ้าคุยอะไรกันหรือ?”

        หญิงสาวจึงตอบว่า“ไม่มีอันใด แค่ทักทายเท่านั้น”

        โจวชิงหวาและมู่หรงจิ่งหลีกล่าวทักทายกันสองสามคำก่อนที่โจวชิงหวาจะเข้าไปหาหนีจวิ้นหว่าน

        “สวัสดีคุณหนูใหญ่”

        เขาไม่เคยทักทายนางมาก่อนดังนั้นหญิงสาวจึงแปลกใจเล็กน้อย พลางกะพริบตา แล้วยิ้มอย่างไม่สบอารมณ์ หยิบจอกสุราขึ้นมาชนก่อนยกมือซ้ายปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ขณะดื่มสุรา

        แล้วก็เป็นไปตามที่ชายหนุ่มคาดการณ์เพราะเขาสังเกตเห็นกริชซึ่งซ่อนอยู่ในแขนเสื้ออีกฝ่ายได้จริงๆ

        พอหนีจวิ้นหว่านวางจอกสุราก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป จิตสังหารที่แผ่ออกจากร่างโจวชิงหวา ทำให้นางถึงกับตัวสั่น

        “คุณชายโจวมีอะไรหรือ?” หญิงสาวเอ่ยถาม

        ชายหนุ่มจึงมองมาอย่างเยียบเย็น

        เมื่อเห็นว่าหนีเจียเอ๋อร์ถูกสวีเพ่ยหรานก่อกวนอีกครั้งแม้ในใจจะนึกขุ่นเคือง แต่ก็จำต้องอดทน ด้วยมีแผนการบางอย่างที่จะทำให้หนีจวิ้นหว่านต้องอับอายอย่างที่อีกฝ่ายอยากจะให้หนีเจียเอ๋อร์เป็น

        พอคล้อยหลังโจวชิงหวาก็เข้าไปเป่าหูแม่ทัพและเหล่าขุนนางชั้นสูงถึงความสามารถของคุณหนูใหญ่สกุลหนีกับสวีเพ่ยหราน จนผู้คนรีบเข้าไปกลุ้มรุมนายท่านสกุลหนีเพื่อถามหาบุตรสาวคนโตอย่างหนีจวิ้นหว่านทันที อีกทั้งหลายคนยังพยายามคะยั้นคะยอ ให้เขาอนุญาตให้นางแสดงฝีมือเพื่อให้พวกเขาได้ประจักษ์เป็นขวัญตา

        แต่นายท่านหนีรู้ดี ว่าหนีจวิ้นหว่านนั้นหาได้เก่งกาจเช่นที่ทุกคนคิดจึงบอกปัดข้อเสนออย่างแนบเนียน ทำให้ทุกคนจำต้องยอมแพ้

        แต่มิใช่กับแม่ทัพฉิน ที่เดิมทีก็มีอุปนิสัยดื้อรั้นอยู่แล้วเขาคิดว่านายท่านหนีเพียงหวงแหนบุตรสาวเท่านั้น จึงเอ่ยวาจายั่วยุนายท่านหนีกับสวีซื่ออย่างต่อเนื่องด้วยการพูดว่าหนีจวิ้นหวานนั้น ไม่เก่งกาจเท่าหนีเจียเอ๋อร์ผู้เป็นน้องสาว รวมไปถึงฉินหยานบุตรสาวของตนด้วย

        เช่นนี้แล้ว นายท่านหนีที่ไม่ชอบถูกท้าทายจะยอมแพ้ได้หรือเขาจึงกล่าวว่า “หว่านเอ๋อร์ เพ่ยหราน ในเมื่อแม่ทัพฉินอยากฟังเพลงของพวกเจ้า ก็บรรเลงให้เขาฟังสักครั้งเถอะ!”

        สวีเพ่ยหรานตอบตกลงอย่างง่ายดาย

        ส่วนหนีจวิ้นหว่าน ก็ได้แต่มองสวีซื่อด้วยความหนักใจ

        สวีซื่อแอบดึงแขนเสื้อของนายท่านหนีแล้วกัดฟันกระซิบเบาๆ “นายท่าน อยากให้บุตรสาวของเราอับอายไปทั่วหรืออย่างไร?”

        นายท่านหนีจึงตอบว่า“หืม... แล้วเป็นเพราะใครเล่า! มิใช่เพราะเจ้าเอาแต่สั่งสอนให้นางเกลียดชังทุกคนหรอกหรือ? ดูเสี่ยวเอ๋อร์สิ! เจ้าตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างตัวเองกับเว่ยอี๋เหนียงหรือยัง?”

        สวีซื่อสำลัก ได้แต่หันไปมองเว่ยอี๋เหนียงด้วยท่าทีขมขื่นพลางเฝ้าดูบ่าวรับใช้จัดวางกู่ฉินและกู่เจิงอย่างพูดไม่ออก

        ผู้คนต่างรอคอย ที่จะได้ชื่นชมความสามารถของคุณหนูใหญ่สกุลหนี

        เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วหนีจวิ้นหว่านก็ไม่อาจบิดพลิ้วได้ จำต้องขึ้นไปแสดงคู่กับสวีเพ่ยหรานอย่างไม่มีทางเลือก

        ซึ่งชายหนุ่มก็บรรเลงกู่ฉินได้เก่งกาจแทบจะทัดเทียมกับโจวชิงหวาเลยก็ว่าได้ แต่น่าเสียดายที่เสียงกู่ฉินอันแสนไพเราะนั้นกลับถูกเสียงกู่เจิงเพี้ยนๆ ของหนีจวิ้นหว่าน กลบทับไปจนหมดสิ้น

        ใบหน้าของสวีเพ่ยหรานมืดครึ้มแม้จะไม่พอใจเพียงใด ก็จำต้องอดทน

        “ไม่คิดเลยว่าการเล่นกู่เจิงของคุณหนูใหญ่สกุลหนี จะน่าผิดหวังขนาดนี้”

        “ใช่ๆ ไม่ได้สักครึ่งของคุณหนูรองเลย”

        “แม่นางหนีผู้นั้นเป็นถึงสตรีเก่งกาจอันดับหนึ่งเจ้าว่าข้าต้องทำอย่างไร ถึงจะสอนบุตรสาวให้มีความสามารถเช่นนั้นได้?”

        “คุณชายสวีผู้เคยเป็นยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองหลวง เมื่อเทียบกับยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งในปัจจุบันอย่างโจวชิงหวาแล้วก็ยังนับว่าห่างชั้นกันอยู่มาก”

        แม้พวกเขาจะกระซิบกันเบาๆแต่คำพูดบางส่วนก็ยังดังไปถึงหูหนีจวิ้นหว่าน ที่กำลังทำการแสดงอยู่ หญิงสาวจึงหันไปมองสวีเพ่ยหรานด้วยความกังวลเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของอีกฝ่าย ความกล้าก็หายไปหมดสิ้น รู้สึกอับอายจนไม่อาจแสดงต่อนางจึงหยุดบรรเลงกลางคัน แล้ววิ่งจากไปทั้งน้ำตา