บทที่ 16 ปะทะกับหลิวซีเหวิน
ทุกสายตาจับจ้องไปที่เสียงร้อง ทุกคนเห็นว่าจางขุยที่เคยโอหังกลับหน้าซีดเผือด ริมฝีปากเป็สีม่วงคล้ำ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผากกำลังเอามือกุมท้องกลิ้งไปมาบนพื้น
“จางขุย เ้าเป็อะไรไป?” องครักษ์คนหนึ่งวางศพสหายลงแล้วถามด้วยความตื่นตระหนก
คนอื่นๆ ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจางขุย ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว จื่อเชียนเกอก็ฉวยโอกาสโจมตีอีกครั้ง
เธอขว้างลูกกลมสีดำสองลูกเข้าไปในกลุ่มคนพวกนั้น ลูกบอลสีดำะเิทันทีควันสีขาวหนาทึบพวยพุ่งออกมา
หลิวซีเหวินเป็คนแรกที่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอจึงะโเตือน
“ระวัง!”
แม้คำเตือนของเขาจะรวดเร็วแต่ก็ไม่เร็วเท่าการเคลื่อนไหวของจื่อ เชียนเกอ พลังจิตของเธอแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก
ควันหนาทึบไม่สามารถบดบังสายตาของเธอได้ เธอกำกริชในมือแน่น กรีดผ่านลำคอขององครักษ์ที่เหลืออีกสองคนอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
ในจังหวะที่จื่อเชียนเกอขว้างลูกบอลสีดำออกไป หลิวซีเหวินก็คว้าตัวน้องสาวทั้งสองแล้วถอยห่างจากใจกลางกลุ่มควันอย่างรวดเร็ว ถอยหลังไปสี่ห้าสิบก้าวจึงหยุดลง
หลังจากควันจางลงองครักษ์ทั้งสี่เหลือเพียงจางขุยที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น ส่วนอีกสามคนตายหมดแล้ว ล้วนถูกกรีดคออย่างเงียบเชียบเืไหลนองพื้น
หลิวซีอวี่และหลิวซีซวงไม่เคยเห็นภาพนองเืเช่นนี้มาก่อน เด็กอายุไม่ถึงสิบขวบฆ่าคนได้อย่างเืเย็น ดวงตาที่สดใสคู่นั้นกลับเต็มไป
ด้วยความโเี้ การกระทำของเธอทำให้พวกนางรู้สึกไม่สงบใจขึ้นเรื่อยๆ ขาทั้งสองข้างสั่นเทากำอาวุธในมือแน่น ดูเหมือนจะใอย่างมาก
หลิวซีเหวินก็ใเช่นกันเขาต้องประเมินเด็กคนนี้ใหม่
องครักษ์ทั้งสี่ถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาเขา มันเหมือนกับการตบหน้าเขาอย่างแรง หากก่อนหน้านี้เขาแค่้าสั่งสอนนางเพื่อระบายความโกรธให้น้องสาว
แต่ตอนนี้นางต้องตาย เขาพูดด้วยความโกรธ “นังเด็กสารเลว เ้ามันโเี้! แค่ทรมานเ้าคงไม่สาสม วันนี้เ้าต้องตาย!”
เขาปล่อยพลังปราณแล้วพุ่งเข้าโจมตีจื่อเชียนเกออย่างรวดเร็ว
“ฝ่ามือสลายดารา!”
เขาได้เรียนรู้จากบทเรียนแล้วว่าความเร็วของจื่อเชียนเกอสูงมาก ซ้ำยังมีทักษะการโจมตีที่แปลกประหลาด เขาต้องไม่ให้เธอมีโอกาสเข้าใกล้เพื่อโจมตี การโจมตีด้วยพลังปราณคือกลยุทธ์ที่ดีที่สุด
เมื่อพลังปราณระดับเฉิงเสวียนขั้นที่เจ็ดของเขาปะทุออกมา จื่อเชียน เกอก็รู้สึกเหมือนถูกกดดันจนแทบขยับไม่ได้
แต่จะยอมแพ้ก็เป็ไปไม่ได้ เธอพยายามต้านทานแรงกดดันใช้นิ้วมือสร้างตราเวทอย่างรวดเร็วแล้วโต้กลับ
“หมัดอัคคี!”
วิชาหมัดอัคคีเป็วิชาขั้นสูงที่เธอเลือกมาจากตำราฝึกวิชาที่มารดาทิ้งไว้ให้
ที่จริงแล้วเธอถนัดการใช้กระบี่ ไม่ค่อยชอบวิชาหมัดเท่าไหร่ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายใช้วิชาหมัดก่อน เธอก็เลยอยากลองทดสอบพลังของหมัดอัคคี
ลำแสงพลังสีส้มเข้มปะทะกับลำแสงสีส้มอ่อนจนเกิดการะเิขึ้น จื่อเชียนเกอถูกแรงปะทะจนกระเด็นถอยหลังไปสิบกว่าก้าว รู้สึกเ็ปไปทั่วร่างมุมปากมีเืไหลซิบๆ
เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่วิชาของเธอมีระดับสูงกว่าอีกฝ่าย จึงสามารถต้านทานได้บ้าง ไม่เช่นนั้นการปะทะกันตรงๆ เช่นนี้ เธอได้รับาเ็สาหัสแน่
หลิวซีเหวินเห็นว่าจื่อเชียนเกอเพียงแค่าเ็เล็กน้อยจากการโจมตีแปดส่วนของเขาจึงคาดเดาได้ว่าวิชานี้มีระดับสูง ดวงตาของเขาฉายแววโลภ
“ไม่คิดเลยว่าขอทานน้อย อย่างเ้าจะมีฝีมือเช่นนี้ด้วย มอบวิชานี้มา แล้วข้าจะยกโทษให้กับการที่เ้าฆ่าคนของข้า และจะไว้ชีวิตเ้า”
จื่อเชียนเกอเช็ดเืที่มุมปากอย่างไม่ใส่ใจ “ฝันไปเถอะ! ข้าไม่มีทางมอบมันให้กับคนชั่วช้าอย่างเ้าเด็ดขาด ถ้าเ้าแน่จริงก็มาแย่งเอาไปสิ”
หลิวซีเหวินแค่นเสียงเ็า “นังเด็กบ้านี้ สุรามงคลเ้าไม่ดื่ม อย่ามาโทษว่าข้าไม่ปราณีก็แล้วกัน!”
“หึ พูดเหมือนเคยปราณีข้าอย่างนั้นแหละ สุภาพบุรุษแก้แค้นสิบปีก็ไม่สาย ข้าจะจำเื่วันนี้ไว้ สักวันข้าจะทำให้สกุลหลิวของเ้าต้องชดใช้เป็ร้อยเท่า”
จื่อเชียนเกอพูดพลางร่ายาถาด้วยนิ้วมือใต้แขนเสื้อ ทันทีที่พูดจบเธอก็โจมตีอีกครั้ง “บัวขาวเริงระบำเก้าชั้นฟ้า!”
ดูเหมือนหลิวซีเหวินจะมองทะลุการเคลื่อนไหวของเธอได้ ในจังหวะที่เธอลงมือ เขาก็โต้กลับทันที “ทวนเพลิงโลกันตร์!”
เมื่อท่าไม้ตายทั้งสองปะทะกัน พืชพรรณโดยรอบในรัศมีห้าลี้ถูกทำลายราบเป็หน้ากลอง
ร่างของคนทั้งสองถูกแรงะเิกระเด็นออกไปหลายสิบจั้ง ต่างฝ่ายต่างล้มลงกับพื้นอย่างแรง
จื่อเชียนเกอกระอักเืออกมาคำโต ระดับพลังของเธอยังห่างไกลจากหลิวซีเหวินมาก ตอนนี้เธออาศัยเพียงระดับของวิชาที่สูงกว่าในการต้านทาน
หากเป็แบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ เธอสู้ตัวคนเดียวแต่อีกฝ่ายยังมีผู้ช่วยอีกสองคนที่ไม่ได้รับาเ็
ฮั่นตั้นเร่งเร้า “พี่หญิง ฉวยโอกาสนี้รีบหนีไปทางทิศตะวันออกเร็วเข้า!”
จื่อเชียนเกอลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว หยิบยาฟื้นฟูระดับสูงมากิน
จากนั้นหยิบลูกบอลสีดำอีกสามลูกที่ใหญ่กว่าลูกก่อนหน้าออกมาจากกำไลวิเศษ ขว้างไปทางพี่น้องสกุลหลิวยืนอยู่ ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาหายตัวเข้าไปในป่าทางทิศตะวันออก
หลิวซีเหวินเพิ่งพยุงตัวเองขึ้นมาได้ด้วยความช่วยเหลือจากน้องสาวทั้งสอง ทันใดนั้นก็เห็นวัตถุสีดำสามลูกพุ่งเข้ามา จึงะโ “หลบเร็ว!”
ขาของเขายังอ่อนแรงการตอบสนองจึงช้าลง ส่วนน้องสาวทั้งสองที่ไม่ได้รับาเ็กลับกลายเป็ตัวถ่วง
พวกนางคว้าแขนเขาไว้แน่นไม่รู้จักวิธีลากเขาหลบ ได้แต่มองลูกบอลสีดำะเิห่างจากพวกเขาไปเพียงไม่ถึงหนึ่งจั้ง
“ตูม!”
“ตูม!”
“ตูม!”
เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันสามครั้ง ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปสามเสียง
เมื่อจื่อเชียนเกอได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาก็เป็ประกาย เธอคิดในใจ 'ฝีมือยังไม่ตก พลังทำลายก็ไม่เลว'เธอรู้ว่าะเิพวกนี้ไม่อาจฆ่าหลิวซีเหวินได้ เพียงแต่ถ่วงเวลาเขาได้เท่านั้น แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ่เวลานี้เพียงพอที่เธอจะหลบหนีไปได้
เป็อย่างที่เธอคิด ถึงแม้ทั้งสามคนจะหลบไม่ทันและประมาทพลังของลูกบอลสีดำ
แต่ด้วยความที่เป็ผู้ฝึกยุทธร่างกายของพวกเขาย่อมแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก จึงสามารถต้านทานการโจมตีจากภายนอกได้ในระดับหนึ่ง
ะเิทั้งสามลูกะเิใกล้ตัวพวกเขา ทำให้แขนและขาของทั้งสามคนได้รับาเ็สาหัส ิัที่โผล่ออกมาไม่มีส่วนไหนที่สมบูรณ์ เืไหลอาบ ดูน่าสยดสยอง
คนที่าเ็สาหัสที่สุดคือหลิวซีซวง ครั้งนี้นางโชคไม่ดีนัก ใบหน้าอันงดงามของนางัักับประกายไฟที่พุ่งออกมา
ใบหน้าด้านขวาได้รับาเ็สาหัส คิ้วโก่งดุจใบหลิวถูกไฟไหม้จนเกรียม แก้มขวาที่เนียนนุ่มถูกไฟลวกเป็บริเวณกว้าง เสียโฉมอย่างรุนแรง
141K
