ภายในกระท่อมไม้เล็กๆแห่งหนึ่งที่ป่าเบญมาศ
"ดูลูกเราสิน่ารักน่าชังจริงๆนะคุณ" ผู้หญิงน่าตางดงามกล่าวขึ้น ใบหน้าของนางและสีผิวล้วนขาวอมชมพู ปากที่แดง หน้าเรียวผมยาวสลวยเหมือนกับหลุดมาจากสวง์ นางมีนามว่า เสวี่ยหนิงเยว่
"แน่นอนลูกเรานั้นน่ารักเหมือนเ้าและหล่อเหลาเหมือนกับข้า เมื่อเขาโตไปข้าจะถ่ายทอดวิชาของตระกูลข้าเพื่อให้เขาเป็จอมยุทธ์เหนือผู้ใดเหมือนกับข้า หนีฟาน" ชายรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวใส่อาภรณ์สีดำน้ำเงินใบหน้าหล่อเหลาเมื่อคู่กับเสวี่ยหลิงเยว่เปรียบดังกิ่งทองใบหยกเรียกได้ว่าเหมาะสมกันสุดๆ
หนี่ฟานและเสวี่ยหลิงเยว่เป็จอมยุทธ์ที่มีเส้นลมปราณศักดิ์สิทธิ์ปราณที่หายากลำดับ 3 ของโลก ระดับของพวกเขาเรียกได้ว่าเหนือกว่ามนุษย์ด้วยพลังที่น่ากลัว ชายมีพลังธาตุกระดูก มืด ไฟ และ ั หญิงมีพลังธาตุน้ำแข็ง ดารา งู และ ลม ธาตุไม่ใช่มีแค่พลังธาตุแต่มีธาตุที่มีพลังสัตว์อสูรด้วย ใครที่มีธาตุนี้นั้นยากต่อการค้นพบ
"หืม" เด็กผู้ชายได้ลืมตาขึ้นแต่พอลืมตาร่างกายก็เปล่งแสงสีรุ้งพร้อมัที่ล้อมรอบเด็กคนนั้นจำนวนมาก ตัวเด็กลอยขึ้นกลางอากาศดวงดาวนับพันปรากฏที่ร่างของั ัแต่ละตัวปลดปล่อยพลังธาตุที่แตกต่างกัน ัทั้งหมดพุ่งทยานเข้าไปที่หน้าผากของเด็กน้อยทั้งสองชายหญิงใกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกของตน
"ทุกธาตุงั้นหรอ ลูกเรามีพลังธาตุทุกธาตุซ้ำยังมีธาตุัเหมือนกับข้าและมีธาตุดาราเหมือนกับเ้า ฮ่าฮ่าฮ่า เป็วาสนาแท้ต่อลูกเราั้แ่นี้เป็ต้นไปลูกของเรามีนามว่า หนีพันหลง ชื่อของชายที่จะสยบโลกนี้เพียงแค่กระดิกนิ้วแม่น้ำ พสุธาต้องแยกออกจากกันไม่มีใครสามารถต่อกรกับเขาได้ ดี ดีมาก ข้ามีความสุขยิ่งนัก ชื่อเสียงของลูกเราต้องดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งโลกเป็แน่แท้" หนีฟานพูดด้วยน้าเสียงตื่นเต้นและดีใจเวลานี้ไม่มีสิ่งใดมีความสุขเทียบเท่ากับสิ่งนี้อีกแล้ว
"คุณพี่ แถมลูกเรามีเส้นลมปราณเทพพระเ้าด้วย ความรู้ที่เรียนรู้ทักษะได้ทั้งหมด ความเข้าใจแก่ทักษะอย่างถ่องแท้ข้ากับท่านต้องสั่งสอนทักษะยุทธ์ของเราให้กับเขาและส่งเขาไปยังสำนักอวตารศักดิ์สิทธิ์ให้ได้" เสวี่ยหนิงเยว่เวลานี้ก็ดีใจไม่แพ้กันกับหนีฟาน
5 ปีผ่านไป
"ท่านแม่ข้าสามารถเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิตปราชญ์ได้แล้ว เป็ไงข้าเก่งใช่ไหมหล่ะ" เด็กชายวิ่งอย่าดีใจไปหาแม่ของเขา
"ดีมากเ้าสามาถเข้าสู่กำเนิดจิตปราชญ์ได้แล้วเพียงอายุแค่นี้ ถ้าเมื่อเ้าอายุ 14 เมื่อไร จะไม่มีใครสู้เ้าได้แน่" หญิงที่ถูกเรียกว่าแม่นั้นนางคือ เสวี่ยหนิงเยว่ และเด็กผู้ชายคือ หนีพันหลง
พันหลงดีใจมาก เมื่อครั้งอดีตที่พันหลงเป็มนุษย์ก็มีแม่และพ่อที่ให้ความอบอุ่นแก่เข้าแต่น่าเสียดายที่ทั้งสองนั้นไม่สามาถอยู่ต่อถึงวันที่เค้าจะเป็พระเ้าสูงสุดได้เนื่องจากไม่มีใครสามารถมีอายุไขได้ยืนยาวถึงเพียงนั้น แต่โลกใบใหม่นี้ถ้าฝึกจนถึงระดับที่สูงมากได้เมื่อไหร่ก็จะสามาถมีอายุไขยืนยาวนับหมื่นปีก็ได้ เขาเลยไม่กังวลว่าพ่อและแม่ที่โลกใบใหม่จะมีอายุสั้นเหมือนกับพ่อแม่ในโลกเก่าพวกเขาจึงสามรถอยู่ดูพันหลงขึ้นไปอยู่ตำแหน่งสูงสุดของโลกได้
และร่างกายใหม่ของเขาเรียกได้ว่าดีที่สุด ทุกอย่างที่เขา้าตอนนี้เขาก็ได้
"เอาหล่ะตอนนี้เ้าไปฝึกทักษะยุทธ์กับพ่อของเ้าได้แล้ว" หนิงเยว่พูดด้วยน้ำเสียงรักใคร่และเอ็นดู "ได้ครับท่านแม่ข้าจะตั้งใจฝึกเพื่อที่จะเป็เหมือนพวกท่านทั้งสองให้ได้" พันหลงพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
ตลอด 5 ปีมานี้ทักษะยุทธ์ต่างๆที่หนิงเยว่และหนีฟานมีก็ถ่ายทอดให้เขาใน่ตอน 7.00 ถึง 13.00 พันหลงจะไปฝึกกับแม่ของเขาและใน่ 14.00 ถึง 20.00 ก็จะเป็เวลาที่หนีฟานฝึกเขา ทั้งสองให้เขาฝึกยุทธ์วันเว้นวันให้พันหลงได้พักและออกไปวิ่งเล่น หน้าที่ของหนีฟานจะไปหาแกนอสูรเพื่อที่จะช่วยให้พันหลงฝึกได้เร็วขึ้น ทั้งสามคนอยู่อย่างเรียบง่ายพันหลงเองก็สบายใจเรียกได้ว่าเป็่เวลาที่ดีที่สุดเลย
"ท่านพ่อข้ามาหาท่านแล้ว วันนี้เราจะฝึกกันอย่างไรดีขอรับ" พันหลงกล่าวทักทายพ่อของเขา "วันนี้เราจะฝึกกันแตกต่างจากเดิม ต่อจากนี้ข้าจะให้เ้าสู้กับสัตว์อสูรแต่จงจำเอาไว้ถ้าไม่ไหวให้ะโเรียกพวกเราดังๆเลยนะ" หนีฟานเขายังกังวลว่าพันหลงจะไม่อาจสู้กับสัตว์อสูรได้จึงพูดด้วยน้าเสียงเป็ห่วงและเป็กังวล
"ไม่ต้องห่วงท่านพ่อข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง" พันหลงพูดพร้อมตบไปที่อกตัวเอง ระดับสัตว์อสูรที่หนีฟานจับมาให้เขาฝึกซ้อมนั้นมีแต่ระดับตัวอ่อนที่พันหลงสามารถสู้ได้แต่ที่ต้องกังวลคือพันหลงยังไม่รู้ว่าสัตว์อสูรเป็ยังไงมีพลังยังไงจึงยากแก่การต่อสู้สำหรับมือใหม่อย่างเช่นพันหลง
"เ้าลองมองดูที่ตรงนั้นมันเรียกว่าผีเสื้อระบำนิทรา มันจะกระพือปีกพร้อมปล่อยละอองทำให้เ้าหลับแล้วผีเสื้อตัวอื่นๆจะมาโจมตีเ้า เ้าต้องระวังด้วย" หนีฟานพูดขึ้น สิ่งนี้เป็ตัวอ่อนอสูรแต่มันก็รู้จักทำงานกันอย่างสามัคคีหลอกล่อให้พวกสัตว์ป่าธรรมดาหรือมือใหม่ต้องพบแก่ความตายได้
แต่หนีฟานหารู้ไม่ว่าใน่ที่ตนเองให้พันหลงพักวันเว้นวันนั้นพันหลงแอบไปสู้กับสัตว์อสูรระดับตัวอ่อนต่างๆเป็จำนวนมากแล้ว
"หืมเ้าผีเสื้อนี่เรียกว่าผีเสื้อระบำนิทราเองหรอกหรือ" ผีเสื้อระบำนิทราเป็หนึ่งในสัตว์อสูรที่โดนพันหลงฆ่าแกงเป็จำนวนมาก สัตว์อสูรก็มีวิญญานธาตุเหมือนกันแต่เป็คนละแบบกับมนุษย์ตรงเผ่าพันธุ์ของมันนั้นมีธาตุประจำตัวยู่แล้วซึ่งผีเสื้อก็มีธาตุแมลงที่แพ้ไฟด้วย
"ทักษะัเพลิง หมัดัเพลิง" พันหลงต่อยไปที่ฝูงรังของผีเสื้อระบำนิทรา เสียงไฟไหม้ดังขึ้นรามไปยังผีเสื้อที่อยู่ในรัง 'เขารู้วิธีการในการจัดการกับรังผีเสื้องั้นหรอ ดีมาก เห็นอย่างนี้เราคงกังวลไปเอง' หนีฟานพูดขึ้นในใจมองไปที่พันหลงที่กำลังจัดการกับผีเสื้อระบำนิทราอย่างง่ายดาย
เขาให้พันหลงฝึกไปอย่างนี้เรื่อยๆจนวันเวลาผ่านไป 5 ปี ตอนนี้พันหลงมีอายุ 10 ขวบแล้ว
ณ เวลานี้พันหลงได้เรียนรู้ทักษะของหนิงเยว่จนหนิงเยว่ไม่มีอะไรจะสอนเค้าแล้วเมื่อเห็นดังนั้นจึงมอบแหวนมิติระดับ์ขั้นสูงที่สามารถจุตำหนักจำนวน 2-3 หลังได้สบายๆ ภายในนั้นมีอาภรณ์น้ำแข็งประดับประดาด้วยลวดลายัดูแล้วสูงส่งเป็อย่างมากเป็อาวุธป้องกันผู้ใช้ธาตุน้ำแข็งได้เป็อย่างดี อาภรณ์นี้หนิงเยว่เป็คนทำให้เองกับมือ และในแหวนมิติมีกระบี่ัเยือกแข็งที่เป็อาวุธระดับเทพนภาขั้นสูง
ดาบัเยือกแข็งนี้เป็อาวุธจิตวิญญาน อาวุธจิตวิญญานสามารถพัฒนาร่วมกับผู้ใช้เองได้ด้วย ตอนนี้ร่างกายของพันหลงมีผมสีดำยาวไปถึงหลังดูมีรัศมีเปล่งปลั่งบวกกับตัวที่สูงเหมือนเด็กอายุ 12-13
"ลูกพ่อวันนี้พ่อจะพาเ้าเข้าเมืองเพื่อซื้อของบางอย่างมี่มันสำคัญกับลูกมาก ถือเป็โอกาศอันดีที่เ้าจะได้ไปเรียนรู้สิ่งต่างๆในเมือง" หนีฟานพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เมื่อ 10 ปีก่อนที่พันหลงจะเกิดหนีฟานได้ทิ้งมรดกที่สำคัญไว้ที่หอการค้าดวงดารา ผู้นำของหอการค้าดวงดารานั้นรู้จักชิดเชื้อกับหนีฟานมากเพราะเมื่อครั้นหนีฟานยังเด็กผู้นำของหอการค้าได้ร่วมฝึกฝนกับหนีฟานเป็เวลานานหนีฟานจึงไว้ใจเค้าจึงได้ฝากมรดกไว้เพื่อยามที่พันหลงเติบโตจนแกร่งกล้าในระดับหนึ่งตัวเองจะพาพันหลงไปซื้อมรดกตัวเอง
สาเหตุที่ต้องซื้อมรดกตัวเองนั้นเนื่องจากหนิงเยว่ใกล้จะคลอดจึงต้องรีบกลับไปหนีฟานจึงฝากมรดกไว้ทีแรกผู้นำหอการค้าจะไม่รับฝากเพราะของชิ้นนั้นสำคัญเกินไปหนีฟานเลยขายให้กับผู้นำหอการค้าแล้วบอกว่า "เมื่อลูกข้าแข็งแกร่งในระดับที่สามารถรับพลังนี้ได้ไหวข้าจะกลับมาซื้อ" หนีฟานพูดจบก็จากไปด้วยความเร็วสูงทิ้งไว้ให้ผู้นำหอการค้าต้องจำใจทำตามที่หนีฟานบอก
"เยี่ยมไปเลยท่านพ่อ ข้าอยากจะเข้าเมืองมานานแล้ว" พันหลงตื่นเต้นมากที่จะได้เข้าเมืองเพื่อดูว่าโลกใหม่ที่เขาสร้างขึ้นมานั้นจะมีผู้คนที่ดีกว่าโลกเก่าหรือไม่
ทวีของโลกใบนี้แบ่งเป็ 6 ทวีป 1.พยัคฆ์า 2.ทรราชั 3.หงษาปีกเพลิง 4.เต่าดำผืนน้ำ 5.ฟ้าคำรน 6.ทวีปมืด ปัจจุบันพันหลงอยู่ในทวีปทรราชั ทวีปนี้มี 18 เมือง และเมืองที่พันหลงกำลังจะไปนั้นเป็เมืองที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุดในทวีปนี้เรียกว่า เมืองสาบสูญ
ระหว่างทางนั้นก็พบเจอสัตว์อสูรแต่ก็มีระดับน้อยกว่าพันหลงเค้าจึงอาสาสู้เองทั้งหมดเพื่อบ่มเพาะพลังตัวเองไปด้วยเมื่อมาถึงทางเข้าเมืองก็เจอยามเฝ้าระวังเมืองเอาไว้ แต่เมื่อทหารเฝ้าเมืองเห็นหนีฟานก็ทำสีหน้าน่ากลัวเกินคำบรรยายขึ้น ในโลกนี้ไม่มีใครไม่รู้จักคู่รักนักสังหารเมื่อ 15 ปีก่อน หนีฟานทำวีรกรรมมากมายด้วยชื่อเสียงของเค้านั้นสามารถทำให้ราชวงศ์สั่นไหวได้เลย
"ท่านหนีฟานยินดีต้อนรับ ท่านหนีฟานยินดีต้อนรับขอรับ" ทหารยามกล่าวพร้อมใช้มือหันเข้าไปในเมืองปกติแล้วจะต้องจ่าย 1 เหรียญเงินในการผ่านเข้าแต่สำหรับบุคคลอย่างหนีฟานนั้นไม่ต้องจ่ายค่าเข้าเป็กฏหมายที่ราชวงศ์ร่า่งเอาไว้เพื่อไม่ให้หนีฟานโกรธเนื่องจากหนีฟานขึ้นชื่อว่ายามมีความสุขเปรียบเทวดายามโกรธเกรี้ยวเปรียบเหมือนพญามัจจุราช เคยมีเมืองนึงที่ท้าทายอำนาจของหนีฟานวันต่อมาเมืองนั้นหายไปจากแผนที่ด้วยน้ำมือของหนีฟานเพียงผู้เดียว
พันหลงเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าพ่อตัวเองต้องไม่ใช้บุคคลธรรมดาอย่างแน่นอน หลังจากเข้าไปในเมืองเขาก็ก็เห็นบุคคลต่างๆนาๆมากมายแต่เขาก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นเด็กกลุ่มนึงที่อายุน่าจะพอๆกับเขากำลังรังแกเด็กอีกคนนึงอยู่
"ไอ้ขยะ เ้าแส่หาเื่ยิ่งนักเป็แค่ลูกของข้ารับใช้ของตระกูลข้ากลับทำตัวสูงส่งไปท้าสู้กับพี่ใหญ่เราได้ยังไง ฮ่าฮ่าฮ่าดูสิเ้าโดนพวกข้าจัดการก็สู้ไม่ได้เสียแล้ว แล้วจะมีหน้าไปสู้กับพี่ใหญ่เราได้เช่นไร" เด็กในกลุ่มพูดขึ้น พันหลงเมื่อเห็นมนุษย์ขยะผู้นี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะโกรธเขาจึงเดินไปหากลุ่มเด็กพวกนั้นแล้วปลดปล่อยพลังปราณจิตขั้นเซียนเข้าไปหาเด็กพวกนั้นตอนนี้พันหลงนับเป็ครึ่งก้าวสู่จิตธรณีแล้ว
"หยุดซะถ้ายังไม่อยากตาย พวกเ้ารุมเค้าแท้ๆกลับมีหน้ามาพูด" ความกดดังปรากฏจากข้างหลังพันหลงแปรเปลี่ยนเป็เงาัดำขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาเด็กพวกนั้นยกเว้นเด็กที่ถูกรังแกทักษะที่พันหลงใช้นั้นเป็ทักษะโจมตีจิตวิญญานทักษะ ัดำขย้ำจิต ทักษะระดับเซียนขั้นสูงที่หนีฟานถ่ายทอดให้เขา ทักษะนี้เป็หนึ่งในทักษะที่พันหลงถนัดที่สุดถ้าผู้มีระดับต่ำกว่าพันหลงโดนเข้าก็สามารถทำให้จิตสลายตกตายได้ในทันที
ไม่ทันไรกลุ่มเด็กพวกนั้นก็นอนน้ำลายฟูมปากก่อนที่จะสิ้นชีพไป หนีฟานเห็นดังนั้นก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เพราะนิสัยของพันหลงเหมือนกับเขาไม่มีผิดเป็สิ่งที่หนีฟานภูมิใจเป็อย่างสูง
"ไปกันเถอะท่านพ่อ" พันหลงเดินเข้ามาหาหนีฟานพูดจบเค้าก็เดินตามหนีฟานไป เดินไปประมาณ 2 เค่อ* ก็ถึงหอตั้งตระหง่านสูงป้ายทางเข้าเขียนว่า หอการค้าดวงดาราสาขาหลัก หอการค้าดวงดาราขึ้นชื่อว่าเป็หอการค้าที่ใหญ่ที่สุดไม่เพียงแต่อยู่ในทวีปทรราชัแต่ก็มีตั้งอยู่หลายต่อหลายที่ในทวีปอื่นอีกด้วย
"ปะ ไปกันเถอะไปรับรางวัลที่ลูกแข็งแกร่งขึ้นมากกัน" หนีฟานยิ้มพร้อมหันหน้าไปหาพันหลง เขาทั้งสองเดินเข้าไปในหอการค้าทันที
*1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที
783
