ชาร์เลโอยืนนิ่งมองหญิงสาว ขณะที่องครักษ์หนุ่มกึ่งวิ่งกึ่งเดินมากระซิบเขาเพื่อถามว่าจะให้ทำอย่างไรต่อไป..
“ประกาศบทลงโทษ” เสียงทุ้มตอบเบาจนแทบจะกระซิบ
ธามาวิ่งกลับไปกลางลาน ก่อนจะเปิดประกาศและพูดต่อ
“บทลงโทษจะมีเพียงครั้งเดียว.. นั่นคือ ตัดมือและปะา! นี่จะเป็ตัวอย่างให้พวกที่มักมาก โลภมากในสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเอง!!”
สิ้นคำประกาศกึกก้อง เสียงพูดคุยจึงดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาววิ่งเข้าไปหาคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็บิดา คราบน้ำตายังคงไม่จางไปจากใบหน้า
“ท่านพ่อ! ท่านบอกพวกเขาไปสิว่าท่านไม่ได้ขโมยอะไรทั้งสิ้น!!” ร่างบางสั่นกระตุก น้ำตายังคงไหลอาบแก้มอิ่ม
“โดนจับได้คาหนังคาเขา” ชาร์เลโอที่ยืนอยู่พูดนิ่ง.. ทำให้ไอรีนต้องหันขวับไปมองเขา
“ไหนล่ะหลักฐาน?” มือบางยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตา ในฐานะราษฎรหญิงสาวรู้ดีว่าตอนนี้ กิริยาและการประพฤติตนของเธอนั้นไม่เหมาะสม แต่ไอรีนไม่สนใจเพราะนี่มันคือความเป็ความตายของบิดาเธอ
องค์ใหญ่แห่งซาบาห์มองนิ่ง ความเย็นในสายตาถูกส่งผ่านใบหน้าที่เชิ่ดขึ้น และน้ำเสียงที่เอ่ย
“ข้าไม่จำเป็จะต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับเ้า”
“ท่านไม่มีหลักฐา..น!!” เสียงหวานกรีดร้อง ก่อนริมฝีปากบางจะโดนนิ้วมือใหญ่รัดไว้.. องครักษ์หนุ่มที่เคยอยู่ข้างกายชีคชาร์เลโอ วิ่งเข้าปิดปากหญิงสาวทันทีก่อนที่หล่อนจะโดนโทษไปพร้อมๆกับผู้เป็บิดา
“เงียบ ถ้าเ้ายังอยากมีลิ้นเอาไว้พูด” ธามากระซิบ “เ้าเห็นรอยเืซิบๆตรงคอของพ่อเ้าไหม? นั่นคือรอยบาดจากมีดสั้นของชีคชาร์เลโอที่รัดคอพ่อเ้าขณะที่กำลังหนี”
“ท่านพ่อ.. ท่านไม่ได้ขโมยใช่ไหมคะ” หญิงสาวสะบัดตัวจากธามา ก่อนจะถามบิดาอีกครั้ง ใบหน้าหวานมองเขาด้วยสีหน้าวิงวอน.. และยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้
“ข้า.. ข้า..” อัสมานมองหน้าลูกสาวด้วยความสงสารจับใจ.. ภาพตนเองที่โง่เง่าเห็นข้าวของสวยงามในรถม้ายังติดอยู่ในสมอง เขาผิดที่งมงายไปกับความโลภ
ความหลงผิดเพียงครั้งเดียวของเขาได้ทำร้ายหญิงสาวตรงหน้าผู้ซึ่งเป็ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต
“ข้าเพียงแต่อยากให้เ้ามีชีวิตที่ดีขึ้น.. ไม่ถูกเหยียบย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า.. ไอรีนลูกข้า พ่อขอโทษ” อัสลานตอบอย่างจนตรอก..
สิ้นคำบิดา.. น้ำตาอีกระลอกไหลท้วมใบหน้าไอรีน เสียงหวานกรีดร้องสะอึกสะอื้นจนคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเ็า หัวใจกระตุกน้อยๆ..
เป็อีกครั้งที่ชาร์เลโอสลัดความรู้สึกที่เขาไม่้าทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดเสียงดังก้อง
“ได้ยินแล้วก็กลับลงไปซะ การลงโทษกำลังจะเริ่มแล้ว”
อัสลานได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ
“ไอรีน.. เ้ากลับไปเสีย อย่ามาเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย” ชายชราหันไปบอกชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอเช่นกัน
“คีร์ลอฟ ข้าฝากนางด้วย”
ว่าแล้วชายสูงวัยก็สะบัดหน้ากลับไม่ยอมมองชายหนุ่มและหญิงสาวอีก
“ไอรีน ไปเถอะ” คีร์ลอฟพูดขณะที่พยุงตัวหญิงสาวขึ้น.. ไอรีนยังไม่หยุดร้องสะอึกสะอื้น ร่างบางสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนใหญ่
“ปล่อยข้า!”
ร่างบางหันไปเผชิญหน้ากับชาร์เลโอ “หากท่านจะฆ่าพ่อข้า! ท่านก็ต้องฆ่าข้าด้วย!!!” เสียงหวานประกาศอย่างหนักแน่น ทำให้ทั้งอัสลานและชาร์เลโอหันกลับมาจ้องที่เธอ.. เสียงพูดคุยหยุดกึก.. ความเงียบเข้าโอบล้อมทั้งลานน้ำพุ.. ลมหนาวแห่งค่ำคืนเริ่มพัดหนักๆเข้ามา
ชาร์เลโอมองนิ่งไปยังคนตัวเล็กที่พูดขึ้นมาอย่างอาจหาญ.. ั์ตาคมนิ่งราวกับไร้ความรู้สึก.. เขากระตุกเสียงหัวเราะลั่น ั์ตาดุกวาดมองไปยังราษฎรของเขาเองอีกครั้ง
ลมเย็นพัดผ่าน.. เวลาชั่วอึดใจยาวนานราวนาที
“พวกเ้าฟังเอาไว้ให้ดี..” เสียงทุ้มเอ่ยทรงพลัง สายตาคมปะทะเข้ากับสายตาของไอรีน
“นางประกาศตัวขอยอมตาย” นิ้วชี้จ่อไปยังใบหน้าหวาน “และข้าจะทำตามคำเรียกร้องนั้น!!” สิ้นเสียงประกาศก้อง ผู้คนทั้งหลายแทบจะหยุดลมหายใจไปพร้อมกันชั่วครู่หนึ่ง.. สายตาหลายคู่มองกันไปมาอย่างละลั่กละเลิก
“ไม่ได้นะไอรีน!” คีร์ลอฟบอกหญิงสาวอย่างใ หากไม่มีนาง.. เขาคงรักใครไม่ได้อีกชั่วชีวิตนี้!!!
“ข้าตัดสินใจแล้ว.. ท่านพ่อเป็ทุกสิ่งในชีวิตข้า.. ถ้าท่านไม่เหลือิญญาอยู่บนโลกนี้.. ข้าก็ไม่ควรจะอยู่เช่นกัน!!” เสียงหวานตอบและยืนยันคำเดิม.. ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนเข่าตัวเอง
ชาร์เลโอมองภาพนั้นอย่างสมเพช..
ไม่เห็นค่าชีวิตตัวเองงั้นรึ.. ดี!
“หากเ้าตาย.. ข้าก็จะขอตายด้วย!!!” ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็ทรุดลงนั่งข้างๆท่าเดียวกันกับหญิงสาว ชาร์เลโอเริ่มมองทั้งสามคนอย่างหงุดหงิด..
ั้แ่เมื่อใดกันที่ชาวซาบาห์กลายเป็พวกใจเสาะ ร้องขอความตายกันง่ายดายเช่นนี้!..
องค์ใหญ่แห่งซาบาห์จ้องมองคู่ชายหญิงอีกครั้งก่อนสายตาจะเคลื่อนจับไปยังชายแก่หัวขโมย สีหน้าดุดันถูกบดบงด้วยความมืดจากเงาเมฆ เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความหงุดหงิด.. โทสะของชายหนุ่มเพิ่มขึ้นทุกชั่วลมหายใจ
คนแก่ก็แหกกฎ คนหนุ่มสาวก็มัวเมาในกามกิเลส คนเหล่านี้คือคนใต้ปกครองของเขาจริงๆหรือ!?!?
ชาร์เลโอมองไปรอบๆอย่างไม่อยากเชื่อในสายตาของตน
แล้วไหนจะความรักกับผู้หญิงโง่เง่าที่ไม่เห็นคุณค่าชีวิตของตนเองคนนั้นอีก! ปลายสายตาคมหยุดจับจ้องอยู่ที่คีย์ลอฟ
เ้าหนุ่มนั่นคงจะหลงแม่นั่นหัวปักหัวปำ.. ข้าล่ะอยากให้เ้าตาสว่างเสียจริง!
ทันใดนั้น! ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมอง.. ชาร์เลโอหัวเราะหึหึอย่างร้ายกาจ ก่อนจะปล่อยให้เสียงหัวเราะนั้นดังกึกก้องจนกลายเป็จุดสนใจของผู้คน..
“ดี.. ในเมื่อเ้าทั้งสาม ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว.. ข้าก็อยากจะประเคนความตายให้พวกเ้าเสีย!” เสียงทุ้มหยุดเว้นวรรค “เพียงแต่.. กฎก็ต้องเป็กฎ..”
“เ้า” ชาร์เลโอชี้ไปยังคีย์ลอฟ.. “กฎแห่งซาบาห์มิอาจปะาเ้าได้..เพราะเ้าไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่น้อย” เขาเอ่ยต่อ.. ก่อนจะเงียบไปชั่วอึดใจ
“ส่วนเ้า! เจ้าบอกว่ายอมทำอะไรก็ได้เพื่อที่จะให้พ่อเ้ามีชีวิตอยู่ใช่ไหม”.. ั์ตาคมกริบ ตวัดมองร่างบางที่ตอนนี้พยายามเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าออก
ไอรีนใจเต้นตึกตักอีกครั้งเมื่อหันสบตาเข้ากับแววตาดุดันที่ส่งมาให้เธอ หญิงสาวพยักหน้าหงึกๆตอบรับอย่างจนตรอก ชาร์เลโอจ้องมองเธอก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ..
“กล้าแลกแม้แต่ชีวิตของตัวเองงั้นรึ” เขาถามต่อ
“หากท่านยอมให้ข้าแลกชีวิตกับท่านพ่อ ข้าก็จะทำโดยไม่เสียเวลาคิด” เสียงหวานตอบอย่างหนักแน่น.. ไม่มีร่องรอยของความลังเลใจแม้แต่น้อย
“ไม่ได้นะ! ไอรีนเ้าพูดอะไรไร้สติเสียจริง!!” อัสลานได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็ลนลานทันที.. เขามันแก่แล้วอีกประเดี๋ยวก็ตาย.. แต่เธอยังต้องมีชีวิตอีกยาวไกล!
“ท่านชาร์เลโอ.. ข้าเป็คนทำความผิด ยอมรับผิดทุกอย่าง.. จะปะาข้าก็ปะาเสียเดี๋ยวนี้เถอะ!!!” เสียงแหบพร่าะโบอก ชายแก่มีสีหน้าลนลาน
“ท่านพ่อ.. ท่านเป็เสาหลักคนเดียวในชีวิต ข้าไม่มีท่านก็เหมือนข้าไม่มีชีวิตอีกแล้ว” หญิงสาวหันไปบอกต่อบิดา จึงหันไปบอกน้ำเสียงเศร้าสร้อย
“เด็กโง่ อีกไม่นานข้าก็ต้องตายอยู่ดี เ้าก็ต้องอยู่ให้ได้” อัสลานส่ายหัวน้อยๆอย่างจนใจ
ชาร์เลโอแสยะยิ้มขณะเฝ้ามองบทสนทนา
“ดี.. เ้าชื่ออัสลานใช่ไหม เ้าหัวขโมย.. เอาล่ะ.. พวกเ้าทุกคนจงฟัง!” เสียงทุ้มดังขึ้นกึกก้องอีกครั้งเพื่อดึงความสนใจของประชาชน
“ภายใต้ความปรานีแห่งข้า ชาร์เลโอผู้ปกครองรัฐซาบาห์แห่งนี้ ขอประกาศว่า ในวันนี้จะไม่มีใครต้องตาย” ลานน้ำพุเงียบว้าง.. ลมเย็นพัดครืดผ่านผู้คน
“แต่อย่างไรกฎก็ต้องเป็กฎ..และผู้ที่ทำผิดก็ต้องรับโทษ!” ร่างสูงกวาดสายตาไปบนความเงียบกลางหมู่ประชาชน
“เพื่อเห็นแก่ความเสียสละของนางผู้นี้.. ข้าจะปล่อยอัสลาน.. บิดาของนางไป..” เสียงทุ้มกร้าวประกาศดังกึกก้อง
“และเพื่อเห็นแก่ความรัก..ที่ข้าเชื่อว่ามันเป็เพียงความหลงไหล.. ข้าจะปล่อยหญิงสาวอันเป็ที่รักของเ้า!” ชาร์เลโอปรายสายตาไปยังคีร์ลอฟ
“นางจะมีชีวิตอยู่ต่อไป” ชีคหนุ่มเลื่อนสายตาไปยังไอรีน ร่างสูงหัวเราะเยาะในลำคอด้วยความดูแคลน ขณะที่คีย์ลอฟหันยิ้มให้หญิงสาวอย่างโล่งอก..
“แต่เพื่อเป็บทลงโทษให้แก่ชายผู้โลภมากผู้นั้น..” ร่างสูงหันขวับไปยังอัสลาน
“เ้าจะต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตไป!”
514
