อวี้เจินตื่นขึ้นมาใน่ปลายยามเหม่า[1] เป็ครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าตนเองได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มหลังจากที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสาวใช้อุ่นเตียงของตัวร้ายในนิยาย อาจเป็เพราะหยางเฉิงถูกลงโทษให้คุกเข่าทั้งคืน นางจึงไม่ต้องหวาดระแวงว่าเขาจะเรียกให้นางไปปรนนิบัติเื่บนเตียง อีกอย่างหยางชิงหลิงก็รับปากแล้วว่าจะพานางหลบหนี ดังนั้นนางจึงไม่มีเื่ให้ต้องกังวลใจ
แต่แล้วลมหายใจของอวี้เจินเป็อันต้องสะดุด เมื่อมีบ่าวชายผู้หนึ่งเข้ามาบอกนางว่าคุณชายสามได้รับโทษครบกำหนดแล้ว และตอนนี้เขา้าพบนางโดยด่วน
อวี้เจินได้แต่ร้องโอดครวญในใจ แต่กระนั้นสองเท้าก็ยังคงก้าวไปยังทิศทางเรือนของหยางเฉิง หากนางไปช้าแม้เพียงก้าวเดียว นางก็ไม่รู้ว่าบุรุษผู้นั้นจะทำอะไรกับนางบ้าง
เขายิ่งเป็พวกจิตไม่ปกติอยู่ด้วย!
“คุณชายมีธุระอะไรกับข้าหรือเ้า...” อวี้เจินเอ่ยถาม เมื่อผ่านพ้นประตูห้องนอนของหยางเฉิงเข้ามาแล้ว ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยจบประโยคดี ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าหยางเฉิงที่นั่งอยู่บนเตียงนอนกำลังถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องชวนน่าัั
อย่าบอกนะว่าเขา...
“ข้าคงไม่ได้เรียกให้เ้ามายืนมองกล้ามเนื้อหน้าท้องเฉยๆ หรอกกระมัง” คำพูดแกมประชดประชันของหยางเฉิงทำให้อวี้เจินใบหน้าร้อนผ่าว ใครมองกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขากัน ไม่มี๊!!!
“แล้วคุณชายเรียกข้ามาด้วยเื่อันใดหรือเ้าคะ” อวี้เจินระงับความประหม่าของตนเอาไว้ แต่ถึงกระนั้นยามที่นางเอ่ยถามใบหน้ายังขึ้นสีแดงระเรื่อ หยางเฉิงนับว่าเป็บุรุษรูปงามผู้หนึ่ง หยางฮูหยินมารดาของเขาแม้จะเป็สตรีที่มีนิสัยร้ายกาจ ทำให้บุคลิกของนางแลดูน่าเกรงขามอยู่หลายส่วน ทว่านางก็นับว่าเป็โฉมสะคราญนางหนึ่งเช่นเดียวกัน
เมื่อมีบุรุษรูปงามกำลังเปลื้องผ้าอยู่เบื้องหน้า จะมีสตรีนางใดบ้างที่ไม่หวั่นไหว นอกเสียจากว่า...สตรีนางนั้นจะดวงตามืดบอด!
“เ้าลืมไปแล้วหรือว่าเ้าคือสาวใช้อุ่นเตียงของข้า และหน้าที่ของสาวใช้อุ่นเตียงก็คือ...”
“ข้ามีรอบเดือนเ้าค่ะ” อวี้เจินรีบเอ่ยตอบทันที หน้าที่ของสาวใช้อุ่นเตียง นอกจากอุ่นเตียงให้เ้านายแล้วยังจะมีอะไรอีก ถึงแม้หยางเฉิงจะเป็บุรุษรูปงามที่สตรีทั่วแคว้นอยากพลีกายให้ แต่กับอวี้เจินไม่ใช่!
เพราะนางรู้ดีว่าจุดจบของนางคือการตายคาแท่งหยกของเขา เพื่อไม่ให้เหตุการณ์อันน่าสยดสยองนองน้ำกามเกิดขึ้นกับตนเอง นางจะต้องหาทางหลีกเลี่ยงการอุ่นเตียงให้หยางเฉิง ไม่ว่าจะเป็ตายร้ายดีอย่างไร วันนี้นางจะต้องปฏิเสธความ้าของเขาให้ได้
หยางเฉิงมองสตรีตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถามด้วยความขุ่นเคือง “เ้าเห็นข้าเป็คนบ้าตัณหาขนาดนั้นเชียวหรือ?”
แน่นอน!
อวี้เจินอยากะโคำนี้ใส่หน้าหยางเฉิงเหลือเกิน ทว่าในความเป็จริง นางกลับแย้มรอยยิ้มกว้างให้เขา เอ่ยว่า “ข้าจะคิดเช่นนั้นได้อย่างไรเ้าคะ”
ถึงแม้ในใจจะไม่เชื่อคำพูดของอวี้เจิน ทว่าหยางเฉิงก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับนางไปมากกว่านี้แล้ว แม้เขาจะเป็บุรุษร่างกายแข็งแรง แต่การที่เขาต้องคุกเข่าอยู่หน้าศาลบรรพชนเป็เวลาสิบสองชั่วยามก็ทำให้บุรุษร่างกายแข็งแรงอย่างเขาเกิดอาการเหนื่อยล้าได้เช่นกัน
“คุณชาย น้ำที่ให้เตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ” บ่าวชายผู้หนึ่งเดินเข้ามารายงาน จากนั้นจึงยื่นอาภรณ์ที่ถือมามอบให้อวี้เจิน นางรับมาด้วยความมึงงง กำลังจะเอ่ยถามบ่าวชายผู้นั้น ทว่าหยางเฉิงกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน
“หน้าที่ของเ้า นอกจากอุ่นเตียงให้ข้าแล้ว ยังต้องคอยรับใช้ข้าในเื่ต่างๆ อย่างเช่น...ช่วยข้าอาบน้ำ” หยางเฉิงเอ่ยเตือนสติอวี้เจิน เผื่อนางจะลืมเื่นี้ไป เขาจำได้ว่าเคยกำชับนางไปรอบหนึ่งแล้ว คิดไม่ถึงว่าเวลาเพียงชั่วข้ามคืน นางจะลืมเื่เหล่านี้ไปเสียแล้ว
“อาบน้ำหรือเ้าคะ!” ความตระหนกฉายชัดในดวงตากลมโตของอวี้เจิน ยามที่ได้เห็นสีหน้าของนางเช่นนี้ ทำให้หยางเฉิงรู้สึกอยากกลั่นแกล้งนางเหลือเกิน
“มีอะไรให้น่าใกัน?”
คำถามของหยางเฉิงทำให้อวี้เจินอดคิดถึงเื่นั้นไม่ได้ หากนางช่วยหยางเฉิงอาบน้ำ ไม่เพียงได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของเขา แต่นางยังจะเห็น ‘ส่วนนั้น’ ของเขาอีกด้วย แล้วแบบนี้จะไม่ให้นางใได้อย่างไร
“ข้า...” อวี้เจินกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ หากระหว่างที่นางช่วยหยางเฉิงอาบน้ำ แล้วเขาเกิดมีอารมณ์ขึ้นมา นางจะทำอย่างไร ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยอะไร หยางเฉิงกลับเอ่ยแทรกขึ้นเสียก่อน ทำให้นางต้องกลืนคำปฏิเสธเ่าั้ลงคอ
“เ้าลืมคำพูดของตนเองไปแล้วหรือ ว่าหากข้าสั่งให้ทำอะไร เ้าจะยอมทำตามอย่างว่าง่าย จะไม่ขัดขืนโดยเด็ดขาด”
อวี้เจินร้องโอดครวญในใจอีกครั้ง นางไม่น่าพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนั้นออกไปเลย หากรู้ว่าคำพูดเ่าั้จะหวนกลับมาทำร้ายตนเองเช่นนี้ แต่ก็เอาเถอะ ครั้งนี้คงเป็ครั้งสุดท้ายที่นางจะรับใช้หยางเฉิงในฐานะสาวใช้อุ่นเตียง เพราะวันพรุ่งนี้นางจะเป็อิสระจากเขาแล้ว
[1] ยามเหม่า คือ่เวลาั้แ่ 05.00 – 06.59 น.
645
