คำพูดของอาจารย์ใหญ่เหยี่ยนลี่เป็ดั่งค้อนหนักที่กระแทกลงกลางความฮึกเหิมของเหล่านักเรียนกว่าสองร้อยคน
บรรยากาศที่ก่อนหน้านั้นยังคงอบอวลด้วยแรงกระตุ้นและความคาดหวัง บัดนี้กลับค่อยๆหนักอึ้งราวกับอากาศถูกบีบอัดจนแ่า
หัวใจของแต่ละคนเต้นระรัว เสียงชีพจรดังก้องอยู่ในหูของตนเอง
แม้จะยืนท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่ความรู้สึกโดดเดี่ยวในเงามืดของความเป็ความตายกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด
พวกเขาเข้าใจดี
นักล่าัอาจแข็งแกร่ง อาจได้รับการยกย่อง อาจมีเส้นทางอนาคตที่เปล่งประกาย ทว่าก็สามารถล้มลงได้ทุกเมื่อ
ในโลกที่แปรเปลี่ยนไปอย่างโหดร้าย ความผิดพลาดเพียงชั่วพริบตาอาจหมายถึงจุดจบที่ไม่มีวันย้อนคืน
ชีวิตของนักล่าั ไม่ใช่เื่โรแมนติก มันคือเส้นทางที่ต้องยอมรับความเสี่ยงั้แ่ก้าวแรก การต่อสู้ไม่ใช่ภาพจำลอง และไม่ใช่การฝึกภายในห้องเรียน มันเป็สนามจริงที่เืสามารถไหล ความเ็ปสามารถเกิดขึ้น และชีวิตสามารถดับสิ้น
บางคนเม้มริมฝีปากแน่น บางคนสูดลมหายใจลึกเพื่อกดความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ภายใน แต่ไม่มีใครถอย ไม่มีผู้ใดแสดงความลังเลออกมาอย่างชัดแจ้ง เพราะยิ่งตระหนักถึงอันตรายมากเท่าใด ความตั้งใจก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านข้าง
เ้าหน้าที่ของเมือง A ซึ่งถูกส่งมาควบคุมการทดสอบก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มบางบนใบหน้า ท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ดวงตาเฉียบคมและประเมินสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา เขาหยุดยืนเบื้องหน้าเหล่านักเรียน ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจน
“ยินดีต้อนรับพวกเ้าทุกคนสู่สนามการทดสอบที่เจ็ด”
“ในสนามทดสอบแห่งนี้..”
“แบ่งออกได้สามอาณาเขต!”
เขายกมือขึ้นเล็กน้อย พลางชี้ไปยังเมืองรกร้างที่ทอดยาวเบื้องหน้า
“อาณาเขตเมืองชั้นนอก!”
“อาณาเขตเมืองชั้นใน!”
“และอาณาเขตส่วนกลาง!”
“อาณาเขตชั้นนอกจะเต็มไปด้วยสัตว์อสูรัระดับแรกเริ่ม!”
“ขณะที่อาณาเขตชั้นในจะเต็มไปด้วยสัตว์อสูรัระดับหนึ่ง!”
“และภายในอาณาเขตส่วนกลาง.. มันจะเต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับสองที่แข็งแกร่งและทรงพลัง!”
ความเงียบปกคลุมทันที และเ้าหน้าที่ก็มองทุกคนด้วยสายตาจริงจัง
“ขอให้ทุกคนอย่าลำพองใจหรือมีความคิดที่จะเข้าไปในส่วนกลาง”
“เพราะการทำเช่นนั้น.. พวกเ้าอาจนำชีวิตของตนเองไปทิ้งแทน!”
ไม่มีการข่มขู่ ไม่มีการยกยอ มีเพียงความสัตย์จริงที่ไม่อ้อมค้อม
บรรดานักเรียนที่ก่อนหน้านี้แอบคาดหวังจะสร้างผลงานโดดเด่น ต่างต้องหุบปากสนิท ความทะเยอทะยานที่เคยลุกโชนถูกกดลงด้วยเหตุผลอันชัดเจน ขณะที่หวงเยี่ยฟังทุกคำพูดโดยไม่เปล่งเสียง ดวงตาของเขาไม่สะท้อนความหวาดกลัว
ขอบเขต ระดับ ข้อจำกัด ทั้งหมดคือเส้นแบ่งระหว่างความกล้าหาญกับความประมาท
หลังจากนั้น เหล่าเ้าหน้าที่ก็เริ่มแจกจ่ายสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการทดสอบครั้งนี้
หนึ่ง อุปกรณ์ข้อมือถูกส่งมอบให้กับนักเรียนทีละคน
ตัวเรือนทำจากวัสดุแข็งแรง ขนาดพอเหมาะ เมื่อสวมลงบนข้อมือ หน้าจอโปร่งใสเล็กๆก็ปรากฏข้อมูลขึ้นทันที
“อุปกรณ์นี้จะบันทึกจำนวนและชนิดของสัตว์อสูรัที่พวกเ้ากำจัดได้ รวมถึงสามารถเช็คคะแนนได้แบบเรียลไทม์”
สอง กระเป๋ายุทธวิธีถูกแจกจ่ายตามลำดับ ภายในบรรจุแท่งพลังงานสำหรับฟื้นฟูแรงกาย เครื่องดื่มพลังงานเพื่อกระตุ้นสมาธิ และชุดรักษาแบบใช้ครั้งเดียวซึ่งสามารถหยุดเืและประคองอาการาเ็เบื้องต้นได้
สาม เครื่องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ อุปกรณ์ขนาดเล็กแต่มีความหมายยิ่งใหญ่
“มันคืออุปกรณ์ช่วยชีวิต!”
“เมื่อเปิดใช้งาน สัญญาณจะถูกส่งมายังพวกเราโดยตรง และพวกเราเ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้สุดก็จะเข้าไปช่วยเหลือโดยตรง!”
“แต่เมื่อพวกเ้าได้เปิดใช้งานมันแล้ว พวกเ้าทั้งหมดก็จะหมดสิทธิ์เข้าสู้ต่อในทันที!”
ความหมายนั้นชัดเจนเกินกว่าจะต้องอธิบายเพิ่มเติม การกดปุ่มนั้นถือเป็การยอมแพ้ต่อสนามทดสอบเลยก็ว่าได้
เสียงของเ้าหน้าที่ควบคุมยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่เร่งรีบ
“สัตว์อสูรัระดับแรกเริ่ม จะให้สิบคะแนน”
“สัตว์อสูรัระดับหนึ่ง จะให้สามสิบคะแนน”
“และสัตว์อสูรัระดับสอง จะให้หนึ่งร้อยคะแนน”
“เมื่อสังหารพวกมันสำเร็จ คะแนนทั้งหมดจะปรากฏขึ้นที่อุปกรณ์ข้อมือโดยตรง
“ไม่มีการรายงานย้อนหลัง ไม่มีการแก้ไขภายหลัง ทุกอย่างจะถูกบันทึกแบบวินาทีต่อวินาที!”
“แต่พวกเ้าจงรับฟังให้ดี การทดสอบครานี้ไม่ใช่มีเพียงสถาบันนักล่าัพื้นฐานของพวกเ้าเท่านั้นที่เข้าร่วม สถาบันนักล่าัพื้นฐานแห่งอื่นๆภายในเมือง A ต่างก็เริ่มต้นการทดสอบในสนามการต่อสู้จริงแห่งอื่นเช่นเดียวกัน จำนวนผู้เข้าสอบรวมกันแล้วมีหลายพันคน”
“คะแนนทั้งหมดจะปรากฏขึ้นแบบหลักวินาทีต่อวินาที”
“ยิ่งสังหารก็ยิ่งเข้าตา ยิ่งสังหารก็ยิ่งถูกดึงดูด ยิ่งสังหารก็ยิ่งเป็ใบเบิกทางไปยังมหาวิทยาลัยนักล่าัที่ทรงพลัง”
ประโยคสุดท้ายเหมือนประกายไฟที่ถูกจุดขึ้นในหัวใจของใครหลายคน
“เพราะฉะนั้นจงตั้งใจและทำให้ดีที่สุด การทดสอบมีเวลาหกชั่วโมง และมันจะเริ่มต้นขึ้นภายในเก้านาทีข้างหน้านี้”
ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว กลุ่มเพื่อนที่สนิทกันเริ่มรวมตัวโดยไม่ต้องมีการเรียกขาน
เพียงสบตาก็เข้าใจกันได้ว่า ควรจับมือร่วมทางหรือแยกย้ายไปตามแนวทางของตน
“เฮ้ย! พวกเราจะช่วยเหลือกัน รุมสกรัมพวกมันให้ปางตาย แล้วค่อยแบ่งคะแนนกันตามลำดับ ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจะสะดวกสบายมากกว่า”
“ไม่ผิด! อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าการเดินไปคนเดียว”
“ว่าแต่ชวนเ้าชายน้อยมาเข้ากลุ่มด้วยไหม? ด้วยพลังอำนาจของเจตจำนงแห่งาา เขาคงแข็งแกร่งสุดๆเลยละ”
คำถามนั้นทำให้หลายสายตามองไปยังหวงเยี่ยโดยพร้อมเพรียง
“ไม่ละ ดูเหมือนเขาจะไม่อยากเข้ากลุ่มนะ”
หวงเยี่ยยืนอยู่เงียบๆ ไม่ได้ขยับเข้าไปหาใคร และไม่มีท่าทีจะเรียกร้องให้ใครเข้าร่วมด้วย
ความเงียบนั้นกลับทำให้บางคนรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้แตกต่างออกไปจากคนอื่น
ในอีกมุมหนึ่ง เหยินเฟยกับเย่ิเองก็ไม่ได้รวมกลุ่มเช่นกัน
ทั้งสองต่างเป็ผู้ปลุกเจตจำนงระดับสูงได้สำเร็จ ความเชื่อมั่นในพลังของตนเองชัดเจนยิ่งกว่าถ้อยคำใด
เหยินเฟยเหยียดรอยยิ้มบนใบหน้า ก่อนก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบจับจ้องไปยังหวงเยี่ยโดยตรง
“ไอ้เ้าชายน้อย!”
“มาเดิมพันกันว่าใครจะได้รับอันดับที่ดีกว่าในการทดสอบครานี้!”
“ถ้าเราชนะ นายจะต้องขอโทษต่อสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด!”
“แต่ถ้านายชนะ เราจะให้เครดิต 1 แสนเลยเป็ยังไงละ”
คำว่าหนึ่งแสนเครดิตทำให้คนรอบข้างหลายคนถึงกับอ้าปากค้าง นั่นมิใช่จำนวนเล็กน้อยสำหรับนักเรียนพื้นฐาน
หวงเยี่ยเมื่อได้ยินก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนดวงตาจะเป็ประกายวาววับ รอยยิ้มผุดขึ้นบนมุมปากอย่างชัดเจน
“ตกลง! แล้วอย่าลืมเครดิตหลังจบการทดสอบครานี้ละ”
บรรยากาศรอบด้านคล้ายถูกจุดไฟด้วยการเดิมพันกะทันหัน ความตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็แรงผลักดันอีกรูปแบบหนึ่ง
นักเรียนหลายคนเริ่มมองทั้งสองด้วยสายตาคาดหวัง บางคนหัวเราะ บางคนส่ายหน้าอย่างระอา
เื้ัลานทดสอบ อาจารย์ใหญ่ร่างอ้วนกับบรรดาอาจารย์คนอื่นๆต่างส่ายศีรษะเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มที่ยากจะปิดบัง
“วัยหนุ่มสาวก็เป็เช่นนี้ มีไฟ มีความทะเยอทะยาน และมีศักดิ์ศรี”
อาจารย์ใหญ่มองไล่หลังเหล่านักเรียนที่เริ่มเคลื่อนตัวไปยังประตูสนามทดสอบ
สายตาของเขาเปี่ยมด้วยความคาดหวังและความกังวลในคราวเดียวกันเลยก็ว่าได้
..
เผ่าพันธุ์ักับสัตว์อสูรัไม่เหมือนกันนะครับ
สัตว์อสูรัคือสัตว์ทุกชนิดที่ถูกอำนาจแห่งเผ่าพันธุ์ัแปรสภาพไป ทำให้เกิดการกลายพันธุ์ขึ้น
10K
