หนึ่งสัปดาห์เต็ม...
เจ็ดวันที่ชิดพยายามใช้ชีวิตให้ "ปกติ" ที่สุด
เจ็ดวันที่เขารับ-ส่ง 'พิมพ์' ไปเรียนตามปกติ... เจ็ดวันที่เขาพยายามโทรหาเธอ... ถามไถ่เธอ... ทำตัวเป็ "แฟนที่ดี" เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ...
...และเจ็ดวันที่เขาต้องต่อสู้กับภาพในมือถือเครื่องนั้น
ภาพเซลฟี่ของ 'แป้ง' ... ภาพหน้าอกเปลือยเปล่าที่แข็งขืนสู้กล้อง...
ชิดลบภาพนั้นทิ้งทันทีที่เขา "เสร็จ" ธุระ... เขาลบมันทิ้งด้วยมือที่สั่นเทา... แต่สมองของเขา... มันบันทึกภาพนั้นไว้แล้ว
และข้อความสุดท้ายของแป้ง... "รอบหน้า... มาลอง 'ชิม' ของจริงแบบไม่ผ่านผ้ากันนะ" ... มันก็เหมือนคำสาปที่วนเวียนอยู่ในหัวเขาตลอดเวลา
เขากลัว... เขากลัวผู้หญิงที่ชื่อแป้ง... แต่ลึกๆ แล้ว... เขาก็ "โหยหา" เธอ
เขากลัวการมาบ้านพิมพ์ในวันนี้... แต่เขาก็ปฏิเสธคำชวนของพิมพ์ไม่ได้ "เสาร์นี้มาดูหนังกันนะ... พี่แป้งอาจจะไม่อยู่บ้านด้วย"
นั่นคือสิ่งที่พิมพ์บอก... "พี่แป้งอาจจะไม่อยู่"
ชิดภาวนาให้มันเป็ความจริง... แต่หัวใจอีกด้านกลับเต้นแรง... หวังลึกๆ ว่าจะได้เจอ
วันนี้... เขาจึงมาอยู่ที่หน้าบ้านหลังเดิมอีกครั้ง... ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็ส่ำ
"มาแล้วเหรอ!" พิมพ์ยังคงสดใสเหมือนเดิม เธอวิ่งออกมารับเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง "คิดถึงจัง!"
"คิดถึงเหมือนกัน" ชิดยิ้มตอบ... มันเป็รอยยิ้มที่ฝืดเฝื่อน... เขากอดเธอ... กอดที่อบอุ่นและคุ้นเคย... แต่ตอนนี้... มันไม่เหมือนเดิม
"เข้าบ้านก่อนๆ วันนี้พิมพ์มีเซอร์ไพรส์... ป๊อปคอร์นชีส!" เธอจูงมือเขาเข้าไปในบ้าน
ชิดกวาดสายตามอง...
ห้องนั่งเล่น... ว่างเปล่า... โซฟาตัวเดิม... ว่างเปล่า...
เขาเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ... โล่งอก... หรือผิดหวัง?... เขาก็ไม่แน่ใจ
"พี่แป้งไม่อยู่เหรอ" เขาแกล้งถาม... พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด
"อ๋อ... เมื่อเช้าเห็นบอกจะออกไปหาเพื่อนนะ" พิมพ์ตอบขณะที่เดินไปหยิบน้ำในครัว "แต่ตอนนี้ไม่รู้อยู่ไหน... น่าจะยังไม่กลับมั้ง ช่างเขาเถอะ! วันนี้เป็วันของเรา"
เธอยื่นน้ำเย็นๆ ให้เขา ชิดรับมาดื่ม...
"ดีจัง..." เขาพึมพำ
"ดีจังอะไร?"
"เปล่าๆ... ดีจัง... ที่มีป๊อปคอร์นชีส" เขาแถไป
"บ้า!" พิมพ์หัวเราะคิก "งั้นชิดรอแป๊บนะ... หนังน่ะโหลดเสร็จแล้ว... แต่... แย่ล่ะ..."
พิมพ์ทำหน้ายุ่ง "ลืมไปเลย... งานกลุ่ม... พิมพ์ต้องโทรไปเคลียร์กับเพื่อนก่อน ชิดดูทีวีรอแป๊บเดียวนะ ไม่เกินสิบนาที... สัญญา!"
"อ้าว... เอาดิ" ชิดพยักหน้า "ไม่รีบๆ"
"โอเค... งั้นเดี๋ยวพิมพ์ไปคุยหน้าบ้านนะ สัญญาณตรงนั้นชัดกว่า" พิมพ์หยิบมือถือขึ้นมา "เดี๋ยวมานะ... ห้ามแอบหลับล่ะ!"
"คร้าบๆ"
ชิดมองร่างบางของแฟนสาวเดินออกไปที่ชานหน้าบ้าน... เธอยืนพิงเสา... เริ่มกดโทรศัพท์... และในไม่ช้า... เธอก็เริ่มพูด... เริ่มออกท่าทาง...
...ดูเหมือนการคุยงานกลุ่มครั้งนี้จะ "ยาว" ...
ชิดทิ้งตัวลงบนโซฟา... ความรู้สึกโล่งอกที่แป้งไม่อยู่บ้าน... มันทำให้เขาผ่อนคลาย...
เขากำลังจะได้ใช้เวลา "ปกติ" กับแฟน... แม้เธอจะติดโทรศัพท์อยู่ก็ตาม
เขาหยิบรีโมตขึ้นมา... กดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย...
...
ความเงียบ...
...
"รอพี่เหรอ"
เฮือก!
ชิดสะดุ้งสุดตัว!
เสียงแหบพร่าที่คุ้นเคย... ดังขึ้นจากด้านหลัง... ไม่ไกล...
ชิดหันขวับ!
'แป้ง' ...
เธอยืนอยู่ตรงนั้น... ตรงทางเดินที่เชื่อมไปยังห้องครัว...
เธอไม่ได้เพิ่งกลับมา... เธอ "อยู่บ้าน" ตลอดเวลา!
วันนี้แป้งไม่ได้แต่งตัวยั่วยวน... เธออยู่ในชุดที่ "ธรรมดา" ที่สุด... เสื้อกล้ามสีเทาเข้มรัดรูป ที่ยังคงเน้นหน้าอกมหาศาลนั่นอยู่ดี กับกางเกงยีนส์ขาสั้น...
แต่ที่น่ากลัว... คือ "แววตา" ของเธอ...
เธอยืนกอดอก... มองเขาด้วยสายตาที่เหมือนจะ "กิน" เขาเข้าไปทั้งตัว...
"พะ... พี่แป้ง... สวัสดีครับ" ชิดเสียงสั่น "นึกว่า... นึกว่าไม่อยู่"
"ไม่อยู่... แล้วจะไปไหนล่ะ" แป้งยิ้มมุมปาก "ก็รอ 'ชิม' ของจริงอยู่ไง"
เธอจงใจพูดคำนั้น...
ชิดหน้าเห่อร้อน... "ผม... ผมไม่..."
"พิมพ์โทรศัพท์อยู่นี่... คงอีกนาน" แป้งพูด... เหมือนอ่านใจเขาออก
"..." ชิดไม่รู้จะตอบอะไร เขาทำได้แค่นั่งเกร็ง...
"นั่งเฉยๆ ทำไมล่ะ" แป้งเลิกคิ้ว "ไม่มา 'ช่วย' พี่หน่อยเหรอ"
"ช่วย... ช่วยอะไรครับ"
"ยกของ... หลังบ้านมีห้องเก็บของอยู่... มีกล่องหนักๆ ที่พี่ต้องใช้น่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ... เหมือนมันเป็เื่ปกติ...
แต่มันไม่ปกติ...
นี่มันคือ "กับดัก" ... ชิดรู้...
เขาเหลือบมองไปที่หน้าบ้าน... พิมพ์ยังคงยืนหันหลัง... คุยโทรศัพท์อย่างออกรส...
ชิดลังเล... สมองซีกหนึ่งะโบอกให้เขา "ปฏิเสธ" ... ให้เขานั่งอยู่ตรงนี้... รอพิมพ์...
แต่อีกซีกหนึ่ง... ร่างกายของเขา... มันกำลัง "อยากรู้" ...
...อยากรู้ว่า "ของจริง" ที่เธอพูดถึง... มันเป็ยังไง...
"มัวแต่มอง... จะมาไม่มา" แป้งเร่ง...
ชิดกลืนน้ำลาย...
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน... ขาของเขาสั่นเล็กน้อย...
...เขากำลัง "เลือก" ...
...
เขาเดินตามแผ่นหลังที่ส่ายสะโพกยั่วยวนนั้นไป...
แป้งไม่ได้โกหก... มันคือ "ห้องเก็บของ" จริงๆ...
มันเป็ห้องเล็กๆ ที่อยู่ใต้บันได... หรืออาจจะเคยเป็ห้องอะไรสักอย่างที่ถูกดัดแปลง... มันมืด... และแคบ...
แป้งเปิดประตู... กลิ่นอับ... กลิ่นฝุ่น... กลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยออกมาปะทะจมูก...
"เข้ามาสิ... กลัวอะไร" แป้งก้าวเข้าไปในความมืดนั้นก่อน...
ชิดลังเลอยู่หน้าประตู...
"เร็วๆ... เดี๋ยวพิมพ์ก็วางสายหรอก" เธอยื่นมือออกมา... คว้าข้อมือเขา... แล้วกระชากเข้าไป!
ปึง!
ประตูถูกปิดลง!
...ไม่... มันไม่ได้ปิดสนิท... แป้งแง้มมันไว้เล็กน้อย... พอให้แสงสลัวๆ จากภายนอกลอดเข้ามาได้...
...และพอให้ "เสียง" จากภายนอก... ลอดเข้ามาได้เช่นกัน...
"พี่แป้ง! ทำอะไร! เปิดประตู!" ชิดใ
"ชู่ว์!" แป้งยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง "เงียบๆ สิ... อยากให้พิมพ์ได้ยินเหรอ"
ในความมืดสลัว... ชิดเห็นเพียงเงาตะคุ่มของชั้นวางของ... และร่างของแป้งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา...
ห้องนี้มันแคบ... แคบจนเขารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเธอ...
"ไหน... ไหนกล่อง... ที่จะให้ยก" ชิดพยายามทำเสียงให้ปกติ...
แป้งหัวเราะเบาๆ... "ไม่มีกล่อง... แต่มีอย่างอื่น... ที่ 'หนัก' กว่า... และ 'น่าสนใจ' กว่า"
"ผม... ผมจะกลับ..."
ชิดกำลังจะหันหลัง...
ผลัก!
แรงปะทะที่หน้าอก... แป้งใช้สองมือ "ผลัก" เขาอย่างแรง!
แผ่นหลังของชิดกระแทกเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบในห้องเก็บของ!
โครม!
แรงกระแทกทำให้ไม้กวาดที่พิงอยู่ข้างๆ ล้มลงเสียงดัง!
"!" ทั้งคู่แข็งทื่อ!
ชิดใจหายวาบ!
เสียงดังขนาดนี้... พิมพ์ต้องได้ยินแน่!
...
...ความเงียบ...
...มีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่ดังมาจากสวนหลังบ้าน...
...และเสียงของพิมพ์... ที่ยังคงพูดเจื้อยแจ้วอยู่หน้าบ้าน...
"เฮ้อ... เกือบไป" แป้งพ่นลมหายใจ... "สงสัยงานกลุ่มมีปัญหาจริงๆ... พิมพ์ไม่สนใจเราเลย"
ชิดยังไม่หายใ...
แต่แป้ง... ไม่รอแล้ว...
เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา... ในระยะที่หน้าอกไซส์ 38 ของเธอ... เบียดอยู่กับหน้าอกของเขา...
มือของเธอยันกำแพงกักเขาไว้ทั้งสองข้าง...
...แล้วเธอก็กดริมฝีปากของเธอ... ลงบนริมฝีปากของเขา!
มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน...
มันคือจูบที่ "ปล้น" ...
ลิ้นร้อนๆ ของเธอดุนดัน... สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเขาอย่างรวดเร็ว... โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว...
รสชาติ... รสลิปสติกจางๆ... และรสของผู้หญิง... มันทำให้ชิดมึนงง...
เขาพยายามจะเบือนหน้าหนี... แต่เธอก็ใช้มือข้างหนึ่งบีบกรามเขาไว้... บังคับให้เขารับจูบของเธอ...
ลิ้นของทั้งคู่พัวพันกัน... เสียงจ๊วบจ๊าบ... ดังลั่นอยู่ในห้องเก็บของที่เงียบสงัด...
ชิดเริ่มเคลิ้ม... เขาเผลอจูบตอบ... ความรู้สึกผิดมันจางหายไป... ถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อน...
ร่างกายของเขามันทรยศ... มัน "แข็ง" ...
แข็งจนดันกางเกงยีนส์ออกมา... และมันก็กำลังเสียดสีอยู่กับหน้าท้องแบนราบของแป้ง...
แป้งรับรู้ได้... เธอครางในลำคอ... ก่อนจะผละจูบออก...
...ทิ้งให้ชิดยืนหอบหายใจ... ปากเจ่อ...
แป้งมองหน้าเขาในความมืดสลัว... ดวงตาของเธอเป็ประกาย...
เธอเลื่อนสายตา... จากตาของเขา... ลงมาที่ปาก... และ...
...เลื่อนลงต่ำ... ไปยังเป้ากางเกงของเขา...
"อืม..." เธอพึมพำ "นี่สินะ... ของจริง"
เธอยิ้ม...
แล้วเธอก็... "คุกเข่า" ลง!
ชิดเบิกตากว้าง! "พี่แป้ง! จะทำอะไร!"
เขากำลังจะห้าม... แต่แป้งไม่ฟัง...
เธอคุกเข่าลงตรงหน้าเขา... ในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่น...
"พี่บอกแล้วไง..." เธอกระซิบ... พลางเงยหน้ามองเขา...
"...พี่อยาก 'ชิม' "
มือเรียวของเธอ... เอื้อมมาที่เป้ากางเกงของเขา...
นิ้วของเธอ... เย็น... แต่ก็ทำให้เขาขนลุก...
เธอปลดกระดุม...
เสียง "แคร่ก..." ของหัวซิปที่ถูกรูดลง... ดังชัดเจน...
...และแล้ว... น้องชายของเขา... ที่กำลังตื่นตัวเต็มที่... ก็ถูกปลดปล่อยออกมาสู่ความมืดสลัว...
ชิดหายใจติดขัด... เขามองภาพตรงหน้า...
...ภาพของพี่สาวแฟน... ที่กำลังคุกเข่า... จ้องมอง "อาวุธ" ของเขา...
"โอ้..." แป้งครางเบาๆ "ไม่เลวนี่... ไม่เหมือนเด็กๆ เลยนะ"
ชิดอับอาย... แต่ก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น...
เขาเหลือบมองไปที่ประตูที่แง้มอยู่... เขายังได้ยินเสียงพิมพ์แว่วๆ...
...พิมพ์อยู่ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร...
...และพี่สาวของเธอกำลังจะ...
แป้งไม่รอช้า...
เธอโน้มใบหน้าเข้ามา...
ชิดรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ... ที่เป่ารดส่วนปลาย...
...แล้วเธอก็ "ครอบ" มัน!
"อึก!"
ชิดเผลอร้องออกมา! เขารีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที!
ความรู้สึกแรก... มันคือความ "อุ่น" ...
...อุ่น... และ "ชื้น" ...
โพรงปากของแป้ง... มันนุ่ม... และมันก็ "รัด" ...
เขาไม่เคย... ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน...
แป้งเริ่มขยับ...
เธอรูดริมฝีปากของเธอ... ขึ้น... ลง... ช้าๆ...
ชิดตัวสั่น... เขาต้องใช้มืออีกข้างยันกำแพงไว้... ขาของเขาแทบจะยืนไม่อยู่...
"อื้อ..." ชิดครางผ่านอุ้งมือตัวเอง
แป้ง "ช่ำชอง" ...
เธอไม่ได้ใช้แค่ปาก... เธอใช้ "ลิ้น" ...
ลิ้นร้อนๆ ของเธอ... ตวัด... ไล้เลีย... วนรอบส่วนหัว...
ชิดเสียว... เสียวจนจิกปลายนิ้วเข้ากับกำแพง...
เสียง...
เขได้ยิน "เสียง" ...
มันไม่ใช่แค่เสียงดูด... แต่มันคือเสียง "ดูดกลืน" ...
เสียง "จ๊วบ... จ๊าบ..." เบาๆ... ผสมกับเสียงน้ำลาย... ดังอยู่ในความเงียบ...
...มันเป็เสียงที่หยาบโลน... และเร้าอารมณ์ที่สุดในโลก...
แป้งเพิ่มความเร็ว...
เธอเริ่ม "ดูด" มัน... ดูดจนเกิดสุญญากาศ...
ชิดรู้สึกเหมือนเืทั้งหมดในร่างกาย... มันวิ่งไปรวมกันอยู่ที่จุดเดียว...
"อ่า... อ่า..." เขากลั้นเสียงไม่อยู่... มันเล็ดลอดออกมา...
"อะไรนะ! ไม่ได้ยินเลย! เน็ตไม่ดีเหรอ!"
เสียงพิมพ์ะโคุยโทรศัพท์ ดังขึ้นจากหน้าบ้าน!
ชิดสะดุ้งเฮือก! เขาหยุดหายใจ...
...แต่แป้งไม่หยุด!
เธอยิ่ง "เร่ง" จังหวะ!
เธอกดศีรษะ... รับมันเข้าไป "ลึก" ... ลึกจนสุด...
"อ๊อก..." เสียงเหมือนเธอสำลักเล็กน้อย... แต่มันก็แค่แวบเดียว...
เธอกลับมา "รูด" มันอีกครั้ง... เร็ว... แรง...
เหมือนเธอรู้... ว่าเขากำลังจะ...
"พี่... พี่แป้ง... ผม... ผมจะ..."
ชิดพยายามจะดึงออก... เขาไม่อยากเสร็จตรงนี้... มันเสี่ยงเกินไป!
แต่แป้ง... เธอกดสะโพกเขาไว้! สองมือของเธอจับต้นขาเขาแน่น!
เธอเงยหน้ามองเขา... ทั้งที่ปากยัง "คา" อยู่...
...เธอยิ้ม...
...แล้วเธอก็ "กระแทก" ศีรษะของเธอ... สวนกลับมา... อย่างรุนแรง!
"อ๊าาาาาาา!"
ชิดกัดอุ้งมือตัวเองจนเจ็บ!
ความเสียวซ่านที่อัดอั้น... มันะเิออกมา!
เขากระตุก... เกร็ง...
น้ำรักสีขาวขุ่น... พุ่งทะลักเข้าไปในโพรงปากอุ่นๆ นั่น...
...พุ่งเข้าไป... ลึก... จนสุด...
เขารู้สึกได้ถึงการ "กระตุก" ของกล้ามเนื้อในลำคอของเธอ...
...เธอกำลัง "กลืน" ...
ชิดกระตุกสองครั้ง... สามครั้ง... จนหมด...
เขายืนพิงกำแพง... หอบแฮ่ก... ขาสั่นพั่บๆ...
...ในห้องเก็บของที่มืดและอับชื้น...
แป้งยังคงคุกเข่าอยู่...
เธอไม่ยอมปล่อย...
เธอ "ดูด" ... และ "กลืน" ... จนหยดสุดท้าย...
...
...
เมื่อแน่ใจว่ามันหมดแล้ว... เธอจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก...
...เสียง "ป๊อก" ดังเบาๆ...
ชิดยืนหมดแรง... มองภาพตรงหน้าอย่างพร่ามัว...
ในแสงสลัว... เขาเห็นริมฝีปากของแป้ง...
...มัน "แวววาว" ...
เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดมุมปาก... ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน...
เธอยืนประจันหน้ากับเขา...
...แล้วเธอก็ใช้ลิ้น... "เลีย" ริมฝีปากของตัวเอง... ช้าๆ...
...เก็บกวาดรสชาติที่ยังหลงเหลือ...
ชิดยืนตัวแข็ง...
แป้งยิ้ม... รอยยิ้มของผู้ชนะ...
"หวานดีนี่"
เธอพูด... ก่อนจะหันหลัง...
"โอเค! แค่นี้ก่อนนะ! ปวดหัว!"
เสียงพิมพ์ดังขึ้น! ประตูหน้าบ้านถูกเปิด!
"พิมพ์วางสายแล้ว!"
ชิดตาเหลือก! เขารีบก้มลง... ดึงซิปขึ้นอย่างลนลาน!
แกร๊ก...
แป้งเปิดประตูห้องเก็บของ... เดินออกไป... ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
"อ้าว... ชิด" พิมพ์เดินเข้ามาในบ้านพอดี "ไปไหนมา... หน้าซีดๆ"
"อ๋อ..." แป้งหันมาตอบแทน "พี่ให้ชิดไปช่วยยกของในห้องเก็บของน่ะ... ฝุ่นเยอะไปหน่อย... ชิดเลยแพ้ฝุ่น"
"อ้าวเหรอ... ไหวมั้ยเนี่ย" พิมพ์เดินเข้ามาจับแก้มชิดอย่างเป็ห่วง
"มะ... ไหว" ชิดตอบเสียงแหบ "แค่... แค่คอแห้งน่ะ"
แป้งเดินผ่านเขากับพิมพ์... มุ่งหน้าไปที่ตู้เย็น...
ก่อนที่เธอจะเปิดตู้เย็น... เธอหันกลับมา... สบตากับชิด...
...เธอยิ้ม...
...แล้วขยับปาก... โดยไม่มีเสียง...
...
"รอบ... หน้า... นะ"
3K
