ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลมพัดผ่าน และแล้วช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยมาเนิ่นนานก็ได้มาถึง ภรรยาของมาซาโตะได้ทำการคลอดลูกชายท่ามกลางฤดูหนาวที่หิมะกำลังปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง เสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นในตอนกลางดึกของค่ำคืนที่แสนจะยาวนาน ถึงแม้ว่าจะเจ็บปวดราวกับร่างกายกำลังจะแตกสลายลงแต่ก็อิ่มเอมใจกับชีวิตใหม่ที่ได้ถือกำเนิด 'มารุยามะ ชิเงรุ' ชื่อของเขาที่มาซาโตะเป็นผู้ตั้งให้ หญิงสาวมองลูกชายคนแรกของตนด้วยลมหายใจที่รวยรินจวนเจียนจะขาดใจ เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปากแผลที่ฉีกขาดไม่ยอมหยุด มือเล็กที่สั่นเทาโอบอุ้มเอาเด็กทารกตัวน้อยที่ค่อยๆ ถูกวางลงบนอกของตนอย่างแผ่วเบา น้ำตาใสรื้นขึ้นมายังดวงตาคู่สวย ไร้เรี่ยวแรงที่จะเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา ความรักมากมายฉายออกมาจากแววตาที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ เมื่อเห็นว่าลูกน้อยปลอดภัย ในที่สุดดวงใจก็คลายความกังวลทั้งหมดลง ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนรางก่อนที่สติทั้งหมดจะค่อยๆ ดับไปชั่วนิจนิรันดร์

ไม่มีซึ่งงานเฉลิมฉลองสำหรับชีวิตที่เกิดมาใหม่ พิธีศพของภรรยาถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย มาซาโตะอุ้มเด็กน้อยที่กำลังร้องอ้อแอ้ไม่รู้เรื่องราวเอาไว้ในอ้อมอกในความหนาวเหน็บ เขายืนมองดูหลุมศพที่สลักชื่อภรรยาของตนเอาไว้ด้วยแววตาที่ไม่อาจคาดเดาความรู้สึก สายลมหนาวพัดกระทบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาจนรู้สึกชาวาบ ปุยหิมะอ่อนนุ่มค่อยๆ โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าในยามเย็นที่แสงของดวงตะวันสีส้มอ่อนค่อยๆ ถูกกลืนหายไปกับท้องนภาตามกาลเวลาที่พ้นผ่าน

เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุขของเด็กทารกพัดเอาความเศร้าหมองที่ปกคลุมอยู่ทั่วปราสาทให้ออกไปทีละน้อย บรรยากาศเริ่มกลับมามีสีสันอีกครั้งท่ามกลางการเฝ้ารอคอยการกำเนิดใหม่ของทายาทตระกูลอิชิฮาระที่ใกล้จะให้กำเนิดโดยอากาเนะ ฤดูหนาวที่ยาวนานและเจ็บปวดเกือบจะพ้นผ่านไป แต่ในที่สุด ช่วงปลายของฤดูหนาวนั้นเอง อากาเนะก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายในตอนฟ้าสางที่แสงตะวันกำลังจะโผล่พ้นขึ้นมาจากฟากฟ้าไกล

ฮิโรมาสะมองดูลูกชายของเขาที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในห้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ข้างกายของเด็กน้อยมีพี่ชายของเขาเฝ้ามองดูอยู่ไม่ห่างแม้เพียงเสี้ยววินาที คิโยชิยื่นนิ้วเข้าไปแตะลงบนแก้มนุ่มของเด็กอ่อนพลันเด็กน้อยก็ส่งเสียงฮึดฮัดก่อนจะสะบัดหน้าไปมาเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็นอย่างดี สายลมยามสายพัดกระทบเข้ามาทางหน้าต่างบานกว้าง ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับฮิโรมาสะที่ยังคงพินิจใบหน้าเล็กๆ จิ้มลิ้มนั้นด้วยความรู้สึกมากมาย เขาจะตั้งชื่อลูกคนนี้ว่าอะไรดี? คิดหนักพลางมองดูเด็กทารกที่กำลังหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องราว

ยังไม่ทันที่จะได้ตัดสินใจ ผีเสื้อตัวใหญ่ลายสีฟ้าสลับขาวก็บินเข้ามาทางหน้าต่างที่ถูกเปิดอยู่ มันค่อยๆ บินมาเกาะลงบนผ้าอ้อมที่กำลังห่อหุ้มทารกเอาไว้อย่างอ่อนโยน คิโยชิปัดมือเบาๆ เหนือลำตัวของผีเสื้อเผื่อว่ามันจะบินหนีไปแต่นั่นก็ไม่เป็นผล หนำซ้ำดูเหมือนว่ามันจะไม่เกรงกลัวมนุษย์อีกด้วย ฮิโรมาสะมองดูผีเสื้อตัวใหญ่ด้วยความแปลกใจ ปกติผีเสื้อจะชุกชุมในฤดูใบไม้ผลิ แต่ช่วงนี้คือปลายฤดูหนาว เป็นไปไม่ได้ที่จะมีผีเสื้อวนเวียนมาแถวนี้ หรือเจ้าตัวนี้คือผีเสื้อหลงฤดู คิดพลางพินิจมองใบหน้าของเด็กอ่อนที่นอนหลับตาพริ้ม

"งั้นข้าจะตั้งชื่อเจ้าว่า 'โช' ก็แล้วกัน" เอ่ยกระซิบพลางยกมือขึ้นไปลูบแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อย 'โช' ที่แปลว่าผีเสื้อ ถึงชื่อนี้จะดูไม่น่าเกรงขามสำหรับว่าที่อนาคตไดเมียวแห่งแคว้นชิงะ แต่ชื่อนี้จะเป็นหลักฐานว่าเด็กคนนี้จะเป็นไดเมียวที่อ่อนโยนและจิตใจดี แม้กระทั่งสัตว์ก็ยังไว้ใจและอยากจะปกป้องเขาจากภัยอันตรายต่างๆ เหมือนกับผีเสื้อหลงฤดูตัวนี้ที่แวะเวียนมาเอ่ยคำทักทาย คิโยชิที่ได้ยินพ่อของตนเอ่ยชื่อของน้องออกมา เขาก็ตาลุกวาว 'โช' งั้นรึ ช่างเป็นชื่อที่เพราะจริงๆ เหมาะกับน้องชายผู้อ่อนโยนของเขา คิดด้วยแววตาที่ประกายความรักและเอ็นดูออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง

นิยายอัพเป็นประจำทุกวันพุธ เสาร์ อาทิตย์ค่ะ