ที่ฉันคิดเอาไว้ว่าจะเจอไอ้บ้านี่แค่อาทิตย์ละครั้ง มันสลายกลายเป็ควันไปทันที เพราะอยู่ๆไอ้บ้านี่ก็มายืนพิงผนังทำเป็หล่ออยู่ที่หน้าห้องเรียนของฉัน ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เรียนคลาสนี้ในวันนี้ด้วยซ้ำ
ไม่ต้องบอกก็เดาได้เลยว่ามารอใคร
แต่คงไม่ลากฉันไปทำเื่แบบนั้นในตอนนี้หรอกใช่มั้ย....
"มาทำไม"ฉันเดินเข้าไปหา แล้วถามเสียงเบา
"มาหานั่นแหละ ลืมขอเบอร์"
"เอาไปทำไม"ฉันไม่อยากให้เบอร์ไอ้บ้านี่เลยจริงๆ เพราะมันคือสัญญาณบ่งบอกว่า อาทิตย์ละครั้งที่เจอจะกลายเป็อาทิตย์ละหลายๆครั้งทันทีที่ให้เบอร์ไป
"อย่าดื้อได้ปะ มารอนานแล้วนะเนี่ย"
"นานแล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย ไม่รู้จักกันซะหน่อยทำไมต้องให้เบอร์"ฉันเดินหนี
"งั้นรูปพวกนี้"ไอ้บ้านั่นโบกมือถือของตัวเบาๆ
"เออๆ เอาเบอร์ไป"ฉันบอกแล้วยื่นโทรศัพท์ของตัวเองไปให้
ปืนรับมาแล้วเมมเบอร์ของตัวเองลงไป โดยไม่ลืมใช้เฟส ไอจี และไลน์ที่มีอยู่ในเครื่องของคนตัวเล็กแอดไปหาแอคเคาท์ของตัวเอง
"ทำไมนานจัง"แค่เมมเบอร์ใช้เวลานานขนาดนี้เลยเหรอไงกัน
"เสร็จแล้ว"
ไอ้บ้านั่นยื่นโทรศัพท์คือ แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น ปล่อยให้นิ่มมองตามอย่างโง่งม
นึกจะมาก็มา...นึกจะไปก็ไป
ไอ้บ้านี่มัน!
ถึงจะโมโหแค่ไหน แต่คนก็ไปแล้ว ฉันเลยทำได้แค่สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เดินเข้าห้องเรียนไป
ตึ้ง....
เสียงข้อความเข้ามาทันทีที่นิ่มนั่งลง เลยต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู
ปืน : เย็นนี้
ให้ตายเถอะ ไอ้บ้านี่แอดมาในเฟซตอนไหนกัน หนำซ้ำยังทักมาแปลกๆอีก
นุ่มนิ่ม : เย็นนี้อะไร
ปืน : เย็นนี้ว่างมั้ย
นอกจากพูดน้อยไอ้บ้านี่ยังพิมพ์น้อยอีกงั้นเหรอ พิมพ์มาทีเดียวเลยไม่ได้เหรอไงกัน ไอ้คนประหลาด
นุ่มนิ่ม : ไม่ว่าง
ปืน : ทำไมไม่ว่าง
นุ่มนิ่ม : ต้องเตรียมตัวไปทำงาน
เป็เื่จริงที่ฉันต้องไปเตรียมตัวไปทำงานั้แ่เลิกเรียนเพราะคลับนั้นอยู่ไกลมาก นั่งรถไปกว่าจะถึงก็ได้เวลาทำงานแล้ว
ปืน : เลิกทำงาน
นุ่มนิ่ม : แล้วจะเอาที่ไหนกิน
ปิืน : ไม่มีเงินเหรอ
ดู ดูมันถาม ขนาดไม่เห็นหน้ายังกวนโมโหได้ขนาดนี้ เหลือเช่ือเลยจริงๆ
นุ่มนิ่ม : เออดิ ไม่งั้นจะทำงานทำไม
ปืน : งั้นเดี๋ยวให้
นุ่มนิ่ม : ไม่อยากได้
ปืน : อย่าดื้อ
นุ่มนิ่ม : ไม่ได้ดื้อ แต่อย่ามากวนได้ปะ ไม่ได้อยากใช้เงินคนอื่นซะหน่อย จะมาให้ทำไม
ปืน : จะให้
นุ่มนิ่ม : ไอ้บ้า
ปืน : เรียกไม่ดีแบบนี้จะโดนลงโทษ
นุ่มนิ่ม : ก็ไม่รู้จะเรียกอะไรหนิ ไม่ได้บอกชื่อซะหน่อย
ปืน : ปืน
ปืน : ทำไมไม่ตอบ
เอ้า จะต้องให้ตอบอะไรอีก ไม่เข้าใจไอ้บ้านี่จริงๆ
นุ่มนิ่ม : จะเรียนแล้ว
ปืน : ก็ยังพิมพ์ได้ไม่ใช่เหรอ
นุ่มนิ่ม : เดี๋ยวเรียนไม่รู้เื่
ใจคอจะไม่ให้เรียนเลยเหรอไง จะให้เอาแต่แชทงี้เหรอ
ปืน : งั้นตอนเย็นไปหา
นุ่มนิ่ม : บอกว่าจะทำงาน จะมาทำไม
ปืน : จะไป เดี๋ยวให้เงิน
นุ่มนิ่ม : ไม่อยากได้ จะทำงาน!
ปืน : ส่งรูปภาพ
ไม่ต้องเดานิ่มก็รู้เลยทันทีว่าปืนส่งภาพอะไรมา เลยต้องแอบเปิดดูกลัวเพื่อนเห็นแล้วส่งข้อความไปหาปืนอย่างรวดเร็วด้วยความโมโห
นุ่มนิ่ม : ส่งภาพแบบนี้มาทำไมไม่กลัวคนเห็นเหรอไง อย่าส่งมาแบบนี้อีกนะ
ปืน : แถวนี้ไม่มีคนเสื อก
นุ่มนิ่ม : อย่าส่งมาแบบนี้อีก แล้วห้ามให้ใครเห็นภาพแบบนั้นด้วยเข้าใจมั้ย
ปืน : เย็นนี้จะไปหา
ปืน : เข้าใจมั้ย
ปืน : อย่าเงียบ
ปืน : ดื้อเหรอ
นุ่มนิ่ม : รู้แล้ว!
ฉันนี่ยอมกับความมึนของปืนเลยจริงๆ แล้วหนำซ้ำตอนที่ฉันเลิกเรียนก็โทรมาหาเหมือนมีตาทิพย์ซะอย่างงั้น
'บ้านอยู่ที่ไหน'
"จะมาจริงเหรอ"
'เกิดมาไม่เคยโกหก'
ให้ตายสิ!
"คอนโด xxx ห้อง xxx ชั้นที่ xx"ฉันบอกไปจนหมด เพราะถ้าไม่บอก ปืนคงหาทางมาขู่แบบมึนๆ จนต้องขาดใจตายเพราะความโมโหแน่ๆ
'หิวข้าว'
บอกเื่คอนโด แต่ตอบอีกอย่างเชื่อเค้าเลย
"แล้วไง"
'ทำให้เอาไว้หน่อย'
นอกจากจะขู่เก่ง ยังใช้เก่งอีกเหรอเนี่ย
"ทำไมไม่ซื้อกินเองล่ะ โตแล้วไม่ใช่เหรอ"
'เปลือง'
เอ้า ไหนบอกมีเงิน!!!
' ทำไมเงียบ'
"ไม่อยากพูด โมโหอยู่"
'กลับบ้านเลย จะตามไป'
"รู้แล้วน่า!"
ทำไมต้องโดนส่งแบบนี้ด้วยวะ แต่ก็ต้องปฏิเสธเพื่อนที่ชวนกันไปกินเค้ก เพราะต้องรีบกลับไปที่คอนโดก่อนไอ้บ้านั่นจะมาถึง
ฉันรีบเก็บข้าวของให้เรียบร้อย พยายามเช็คให้แน่ใจว่าเรียบร้อยดี ไม่เหลือจุดอ่อนอะไรให้ไอ้บ้านั่นเอาไปขู่อีกแล้วจึงทำอาหารง่ายๆขึ้นมาสองจาน
นั่งรอได้ไม่นาน ไอ้บ้านั่นก็มา เหมือนรู้เลยว่าตอนนี้ข้าวเสร็จแล้ว พร้อมกิน
"เล็กไปหน่อย"
ทันทีที่เข้ามาไอ้บ้าก็เริ่มเดินไปทั่วๆแล้ววิจารณ์
"แต่ก็สะอาดดี ดูน่าอยู่เหมือนกัน"ปืนพยักหน้าอย่างพอใจ
ฉันนั่งมองคนที่เดินเปิดโน่นเปิดนี่อย่างไม่มีมารยาทแล้วต้องกุมขมับ พ่อแม่สอนมาแบบไหนเนี่ย ความเกรงใจหายไปไหนหมดแล้ว
เมื่อเปิดดูโน่นนี่จนเบื่อ ปืนก็เดินมาหานิ่มที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าว
"ทำน้อยไปหน่อยนะ"
ฉันมองข้าวที่อยู่ในจานของปืนแล้วก็แทบอยากเอาส้อมทิ่มพุงไอ้บ้านี่เหลือเกิน ฉันว่าทำให้เยอะแล้วนะ มากินฟรีจะเอาอะไรอีก
"กินๆไปเหอะน่ะ กินฟรีแล้วยังเื่มากอีก"
เมื่อนิ่มพูดแบบนั้น ปืนก็ไม่ตอบ นั่งลงกินข้าวเงียบๆ
ฉันมองคนตรงหน้าที่กินข้าวเงียบๆแล้วเริ่มกินของตัวเองบ้าง แต่ความเร็วในการกินของผู้หญิงและผู้ชายไม่เท่ากัน ไอ้บ้านี่เลยเอาช้อนมาตักข้าวของฉันไปกิน จนกระทั่งหมด ทั้งที่ฉันกินไปได้ไม่กี่คำเท่านั้น จนฉันอยากจะพ่นไฟออกมาเลยจริงๆ
"ทำไมทำแบบนี้ มาแย่งคนอื่นกินทำไม"ฉันวางช้อนลงจานเปล่าๆของตัวเองอย่างแรง เื่กินสำหรับฉันมันเื่ใหญ่มากๆ ไอ้บ้านี่ยั่วโมโหไม่เข้าเื่แล้วไง
"ก็บอกแล้วว่าทำน้อย"ปืนตอบคนตัวเล็กหน้าตาย เพราะยิ่งคนตัวเล็กโมโหมากแค่ไหนเค้าก็ยิ่งรู้สึกสนุกมากเท่านั้น
"ใครจะไปรู้เล่าว่ากินมากขนาดนี้อะ"
"ทีนี้รู้แล้วทีหลังก็ทำเยอะๆหน่อย"
ยัง...ยังจะมีวันหลังอีกเร๊อะ!
"กินแล้วไปได้แล้ว"ฉันเริ่มไล่แขก
"ไม่ไป"ปืนถอดเสื้อออก
"ถอดเสื้อทำไม"ฉันรีบเอามือปิดตา
"จะนอน" ปืนถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแต่กางเกงในยี่ห้อหรู แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆของนิ่ม สูดกลิ่นหอมที่ติดอยู่บนที่นอนของนิ่มเข้าปอดอย่างช้าๆ
"แล้วจะมานอนที่นี่ทำไม ทำไมไม่กลับบ้านของตัวเอง"
"เหนื่อย...เมื่อคืนไม่ได้นอน เงียบหน่อย"
ตอบยังไม่ตรงคำถามเลย ไอ้บ้าเอ้ย!
ฉันได้แต่นั่งมองไอ้บ้านั่นนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง แล้วหลับตาพริ้มมีความสุขจนน่าหมันไส้
ทำไมเราเกิดมาอ่อนแอแบบนี้นะ เลยปล่อยให้ไอ้บ้านี่เข้ามายึดครองพื้นที่ส่วนตัวหน้าด้านๆแบบนี้ แต่ก็จนใจด้วยความพ่ายแพ้ เดินเข้าไปอาบน้ำมานั่งดูทีวีฆ่าเวลารอปืนตื่น
เมื่อปืนตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็มืดแล้ว นิ่มเลยเริ่มขยับตัวบ้าง เพราะเอาแต่นั่งรออยู่ที่โซฟาเล็กๆของตัวเองมานานแล้วจนเมื่อยไปหมดแล้ว
"หิว"
คำแรกที่พูดออกมา ทำเอาฉันโมโหอีกครั้ง กินก็กินไปตั้งเยอะ ตื่นมายังโมโหอีก
"ไม่มีอะไรจะทำให้กินแล้ว"
ของสดที่มีเก็บไว้ที่คอนโดหมดแล้วจริงๆ เพราะปกติฉันก็กินมาจากร้านเลย ประหยัดแถมยังอร่อยอีกต่างหาก เลยไม่ได้ทำอาหารที่บ้านมาตั้งนานแล้ว ที่ทำให้วันนี้ก็ซื้อมาจากข้างนอก ไม่ได้คิดเผื่อว่าปืนจะหน้าด้านอยากกินต่ออีกแบบนี้
"ทำไม"
"ของหมด ไม่ได้ซื้อมา"
"งั้นไปซื้อ"ปืนลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า
"ไม่กลับบ้านเหรอไง"
"ทำไมต้องกลับ"
"เอ้า แล้วทำไมไม่กลับล่ะ"ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าคนๆนี้โดนเลี้ยงมาแบบไหน ทำไมสื่อสารอะไรด้วยยากเย็นแบบนี้
"แล้วทำไมต้องกลับล่ะ อยู่นี่ก็ได้นี่"
"ถามหรือยัง ว่าให้อยู่หรือเปล่า"
"แล้วทำไมต้องถามด้วย"
ปืนทำเหมือนเป็เ้าชีวิตของฉันเลยงั้นเหรอ กะอีแค่รูปไม่กี่ใบ ฉันปล่อยให้ตัวเองโดนกดขี่ขนาดนี้เลยเหรอ แต่คิดไปคิดมา ไอ้รูปไม่กี่ใบนั้นถ้าหลุดออกไปแล้วก็เปลี่ยนชีวิตของฉันเลยจริงๆ เลยทำใจ แล้วทำตามคำสั่งอย่างจำยอม
"งั้นจะไปซื้อที่ไหน มืดแล้วนะ"ตลาดวายไปหมดแล้วป่านนี้ จะไปหาซื้ออะไรที่ไหนอีก
"เซเว่น โลตัสเอ็็กเพลสไง เปิดตลอด ไปได้แล้ว"ปืนมองนิ่มที่ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นแล้วส่ายหัว
"ทำไม ทำหน้าแบบนั้นทำไม"ฉันมองปืนที่มองฉันแล้วส่ายหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง หรือแต่งตัวเรียบไปเลยไม่พอใจงั้นเหรอ
"ตอนซื้อเสื้อ เค้ามีแต่ไซส์เด็กเหรอ หรือเงินไม่พอเลยซื้อเสื้อแบบนี้มาใส่"
"หมายความว่าไง ไม่ดีตรงไหน"ฉันก้มลงมองดูเสื้อของตัวเอง ก็ปกติหนิ สีชมพูมีรูปแมวน่ารักๆที่อก ใส่แล้วน่ารักดีออก!
"ก็ไม่ได้ไม่ดีตรงไหน แค่แปลกใจกับการใส่เสื้อที่รัดจนนมปลิ้นแบบนี้เท่านั้น"
"......."ฉันสตั๊นไปทันทีที่ได้ยินคำตอบแบบนี้ ก่อนจะได้สติวิ่งที่ที่กระจก แล้วมองดูตัวเอง
ไม่เห็นเป็อะไรเลย ฉันแค่มีส่วนเว้าส่วนโค้งมากไปหน่อย ไม่ว่าใส่ชุดอะไรก็โป๊ไปหมดแบบนี้จนชินละ แต่คนอื่นเค้าจะมองแล้วบอกว่าหุ่นดีจังเลย อะไรประมาณนี้ เพิ่งเคยมีคนบอกว่าเสื้อรัดจนนมปลิ้นแบบนี้เป็ครั้งแรก ทำเอาเสียความมั่นใจไปหมดเลย
"ไม่ดีตรงไหนกัน"ฉันหันไปถามปืนที่ยืนมองฉันหมุนตัวหน้ากระจกเงียบๆ
"จะไปได้ยัง..."ปืนเหมือนรำคาญที่ฉันเอาแต่หมุนตัวไปมา
"ไปแล้วๆ"
345
