คุณชายกับนายติดดิน

        เย็นวันหนึ่ง ที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาลัย ป้องหนุ่มนักศึกษาปีที่สอง เมื่อเรียนเสร็จแล้วก็มายืนรอรถเมล์ที่หน้ามหาลัยเพื่อจะกลับบ้านขณะเดียวกันระหว่างที่ป้องยืนรอริมฟุตบาตนั้น มีรถยนต์คันหนึ่งแล่นมาอย่างรวดเร็วจนน้ำที่ขังข้างถนนถูกรถยนต์คันดังกล่าวแล่นมาทับจนน้ำสาดกระเด็นใส่ป้องจนตัวเปียกโชก

            ป้องโกรธมากเค้ามองดูป้ายทะเบียนรถ

ป้อง : ไอ้เชี๊ย ขับรถประสาไรของมึงว่ะ นึกว่ารวยแล้วเป็๲เ๽้าของถนนหรือไงว่ะ

            ป้องโมโหกระโกนด่ารถคันดังกล่าวทันที

ป้อง : ดูดิ แทนที่จะลงมาดูและขอโทษ แต่กลับเพิกเฉยขับรถไปอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นขออย่าให้กูได้เจอมึงอีกนะ กูจะ จะ จะ…… โธ่โว๊ย

            ป้องโมโหจัดตัวเปียกทั้งตัว เอาไงล่ะทีนี้

            ป้องโทรหากรณ์เพื่อนให้ขับรถมารับที่หน้ามหาลัย

กรณ์ : นี่มึงไปทำอะไรมาว่ะไอ้ป้องเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำเลยว่ะ

            กรณ์พูดพร้อมขำออกมาขณะขับรถไปส่งป้องที่หอพัก

ป้อง : สัตว์กรณ์ กูเพื่อนมึงนะ มาขำกูเหี้ยไรว่ะ คนที่มึงต้องโกรธแทนกูก็คือไอ้คนมีเงินไอ้คนที่ขับรถไม่ดูตาม้าตาเรือนั่นต่างหาก คนเหี้ยไรว่ะทำผิดแล้วไม่ลงมาดูดำดูดีหรือถามอะไรเลย

กรณ์ : ไอ้ป้อง มึงก็ใจเย็นๆ ดิว่ะ บางทีไอ้หมอนั่น อาจจะไม่ตั้งใจก็ได้

ป้อง : ไอ้กรณ์ นี่มึงเพื่อนกูหรือเพื่อนไอ้เหี้ยนั่นว่ะ

            ป้องโมโหกรณ์ที่ไม่เข้าข้างตนเอง

กรณ์ : โอเคๆ กูอยู่ข้างมึงเดี๋ยวกูจะไปลากหัวไอ้หมอนั่นมาให้มึงเตะ ต่อย กระทืบ  โอเคมั้ยว่ะเพื่อน

ป้อง :   มึงไม่ต้องมาประชดกูไอ้กรณ์

            มาถึงหอพักป้องรีบไปเอาผ้าเช็ดตัวมาเช็ดหัวป้องถอดเสื้อออกและกางเกงบ๊อกเซ่อออกก่อนที่จะมองไปที่หน้ากระจก

ป้อง : มึงจะเป็๲ใครมาจากไหน หรือรวยล้นฟ้ามากเพียงใดแต่มึงไม่มีสิทธิ์มาทำกับกูแบบนี้

            ป้องอาฆาตแค้นก่อนที่จะเข้าห้องน้ำ

            ที่บ้านหลังหนึ่งใหญ่โตมโหฬารรถยนต์หรูคันหนึ่ง ซึ่งเป็๲คันเดียวที่ขับเร็วจนน้ำกระเด็นใส่ป้องที่หน้ามหาลัยนะโม ชายหนุ่มรูปหล่อ เท่ห์ ลงมาจากรถ เค้ามองดูรถที่เปื้อนน้ำ  ลุงดำ คนงานที่บ้านวิ่งมาหานะโม

นะโม : ลุงครับฝากล้างรถด้วยนะครับ

ลุงดำ : ครับคุณหนู

            นะโมเดินขึ้นบนบ้านทันที

            ที่ห้องของนะโมเค้ามานั่งที่เตียงนอน เค้าทำท่าทีเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

นะโม : ป่านนี้นายคงจะโกรธ คงจะโมโห คงจะด่าต่อว่าฉันสินะ

            นะโมพูดออกมาเหมือนสำนึกผิด

นะโม : แต่ว่า….ใครใช้ให้นายมายืนเซ่อซ่าแบบนั้นล่ะ

            นะโมพูดจบรีบเข้าไปอาบน้ำที่ห้องน้ำทันที

            เมื่ออาบน้ำเสร็จเค้าเดินออกมาจากห้องน้ำ ระหว่างที่เค้ายืนเช็ดหัวอยู่นั้นนะโมคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านของการขับรถเมื่อเย็นที่ผ่านมานี้

นะโม : ช่างมันเถอะ สำนึกไปก็เท่านั้น ฉันกับนายคงไม่ได้เจอกันหรอก

            นะโมเช็คหัวเสร็จเดินไปที่โต๊ะเพื่อนั่งทำรายงานส่งอาจารย์ต่อไป

            ป้องนั่งทำรายงานที่โต๊ะทำการบ้านที่หอพักตัวเองในมหาลัย เสียงเคาะประตูดังขึ้นแต่ไม่ทันที่ป้องจะเดินไปเปิด ประตูดังกล่าวถูกเปิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว

กรณ์ : ไอ้ป้อง กูว่าจะชวนมึงไปทานเตี๋ยวหน้ามหาลัยว่ะ

ป้อง : ไอ้กรณ์ มึงนี่หัดมีมารยาทบ้างดิว่ะ เข้าห้องกูก็หัดเคาะประตูบ้างดินี่สมัยประถมมัธยม อาจารย์มึงไม่สั่งสอนเ๱ื่๵๹มารยาทเหรอว่ะ สัตว์

กรณ์ : ทำไมเ๹ื่๪๫แค่นี้มึงโกรธกูอย่างกะกูไปฆ่ามึงตายมากี่ร้อยกี่พันชาติว่ะแล้วมึงก็ตามมาอาฆาตกูถึงชาตินี้เนี่ยะ กูอยากจะบ้าตาม

ป้อง : นี่มึงมีอะไรว่ะ ถึงบุกมาห้องกูได้ ห้องมึงไม่มีที่จะอยู่เหรอว่ะ

กรณ์ : นี่มึงอย่าบอกกูนะว่ามึงไม่หายโกรธไอ้คนรวยที่ขับรถจนน้ำสาดกระเด็นใส่มึงเมื่อเย็นนี้เหรอว่ะ

ป้อง : ก็เออดิว่ะ ว่าแต่มึงมีไรว่ะ

กรณ์ : ก็ไม่มีอะไร กูแค่จะมาชวนมึงไปทานก๋วยเตี๋ยวร้านใหม่หน้ามอเท่านั้นเองแต่ถ้ามึงไม่ว่างก็ไม่เป็๞ไรเดี๋ยวกูไปคนเดียวก็ได้

            กรณ์พูดเหมือนอาการเกรงกลัวป้องโดยกรณ์ยินอยู่ห่างๆป้องไว้ก่อนเพราะกลัวโดนลูกหลง

ป้อง : ก็ไปดิ กูยิ่งหิวอยู่พอดี

            ป้องพูดจบรีบเดินออกจากห้องไปทันทีทำเอากรณ์เดาใจเพื่อนไม่ถูกเลย

กรณ์ : กูเดาใจมึงไม่ออกเลยจริงๆไอ้ป้อง ว่าเวลาไหนมึงอารมณ์ไหนกันแน่

            พูดจบรีบตามป้องไปทันที

ที่บรรยากาศหน้ามหาลัย วันนี้มีตลาดนัดผู้คนนักศึกษามากมายมาจับจ่ายใช้สอยกันเต็มไปหมด

ป้องและกรณ์เดินมาถึงหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวร้านใหม่ที่มาเปิด

ป้อง : นี่หรือว่ะร้านใหม่ที่มึงว่าพึ่งมาเปิดใหม่

กรณ์ : เอ้อร้านนี้ล่ะ กูได้ยินสาวๆในสต๊อกกูบอกมาว่า โคตรอร่อยเลยนะมึง

            ป้องเดินเข้าไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวพร้อมมานั่งที่โต๊ะจากนั้นทั้งป้องและกรณ์ได้สั่งก๋วยเตี๋ยวมาทานกัน

            อีกมุมหนึ่งของโต๊ะทานก๋วยเตี๋ยวนะโมหนุ่มหล่อเท่ห์ได้มานั่งทานก๋วยเตี๋ยวคนเดียวแต่ก็มีสายตาของสาวๆโต๊ะข้างๆแอบมองด้วยความยั่วยวน แต่นะโมไม่สนใจอะไร

            ส่วนป้องที่พึ่งมานั่งและรอก๋วยเตี๋ยวที่สั่งไปก่อนหน้านั้นป้องมองไปเห็นนะโมก็รู้สึกแปลกๆเหมือนว่าเหมือนคนที่เคยรู้จักกัน แต่ป้องก็ไม่เคยรู้จักนะโมมาก่อนกรณ์เห็นป้องมองอะไรก็เลยมองตาม

กรณ์ : ลูกคุณหนูทานก๋วยเตี๋ยวข้างทางได้ด้วยเหรอว่ะ

            กรณ์พูดขึ้นมาจนป้องสงสัยว่าสิ่งที่กรณ์พูดนั้นหมายถึงอะไร

ป้อง : อะไรของมึงว่ะไอ้กรณ์ มึงพูดว่าอะไรว่ะเมื่อกี้

กรณ์ : ก็ไอ้คนที่มึงมองอยู่ไงล่ะ นั่นหละ คุณชายเลยนะมึง ลูกคนรวย โคตรจะรวยเลยสัตว์

ป้อง : เหรอว่ะ

กรณ์ : ก็เออดิว่ะ แมร่งอะไรๆก็ดูดีไปหมดสัตว์ ไม่ว่าจะเป็๞หน้าตา ฐานะ การศึกษาความเป็๞อยู่ที่บ้าน แมร่งโคตรดีหมดเลยว่ะ บ้านใหญ่โตอย่างจะพระราชวังเลยละที่สำคัญเป็๞ขวัญใจสาวๆ ทั้งสาวแท้และสาวเทียมเลยละมึง กูนี่อิจฉามันสุดๆพูดแล้วของขึ้นว่ะ

ป้อง : มึงก็พูดไปไอ้กรณ์ จะจนจะรวยก็คนเหมือนกันว่ะ มึงจะไปอิจฉามันทำไมมึงก็อยู่ในส่วนของมึง ไอ้หมอนั่นมันก็อยู่ในส่วนของมันกูไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับมึงเลย

            ขณะเดียวกันแม่ค้าเอาก๋วยเตี๋ยวมาเสริฟให้ป้องและกรณ์ทั้งป้องและกรณ์ก็พากันเติมเครื่องปรุงและทานก๋วยเตี๋ยวกัน แต่หารู้มั้ยว่าป้องแอบมองนะโมบางเวลาที่ทานก๋วยเตี๋ยว ยิ่งตอนที่นะโมเดินผ่านเพื่อจะกลับบ้านป้องมองจนทำแก้วน้ำพลาสติกตกพื้นทันทีเป็๞จังหวะเดียวที่นะโมเดินมาถึงที่โต๊ะของป้องและกรณ์

            ป้องมองหน้าของนะโมเช่นเดียวกับนะโมที่มองหน้าป้องกลับ

ป้อง : เอ่อ โทษที

            ป้องพูดขอโทษก่อนจะก้มลงเพื่อจะเก็บแก้วที่ทำตกนะโมเองก็ก้มลงเก็บแก้วเช่นกันทำให้ป้องและนะโมก้มลงเก็บแก้วพร้อมกันจนทั้งสองจับแก้วใบเดียวกัน ทั้งสองคนต่าง๻๠ใ๽และเงยหน้ามองหน้ากัน

กรณ์ : อ่ะแฮ้ม

        กรณ์ทำเป็๲ไอเสียงดังจนป้องและนะโมสะดุ้งรู้สึกตัว  ป้องปล่อยแก้วที่จับกับนะโมพร้อมมานั่งตามกติส่วนนะโมจับแก้วเอามาไว้ที่โต๊ะให้ป้องแต่ไม่พูดอะไร นะโมเดินไปทันที

กรณ์ : แหม่ๆๆๆ มึง

            กรณ์แซวป้อง

ป้อง : แหม่ไรของมึงว่ะสัตว์กรณ์

กรณ์ : ก็มึงอ่ะ มองอย่างกะจะกินกลืนมัน

ป้อง : ปากมึงเหรอว่ะ มันน่าจะเอาก๋วยเตี๋ยวร้อนๆกรองเข้าปากดีมั้ยว่ะ

            พูดพร้อมจะยกชามก๋วยเตี๋ยวทำท่าทางจะเทราดใส่ปากของกรณ์จนกรณ์จ๠๱ะโ๪๪หนีจากโต๊ะ

กรณ์ : มึงใจร้ายว่ะไอ้ป้อง นี่กูเพื่อนรักมึงนะโว๊ย ทำอะไรเกรงใจชุดกูด้วย

ป้อง : เพื่อนรักแต่นิสัยเหี้ยอย่างมึงกูก็ทำได้ จ่ายตังค์ให้กูด้วยล่ะ กูกลับล่ะ

            ป้องพูดจบก่อนจะเดินไปทันที

กรณ์ : อ้าวไอ้ป้อง ไหงมาทิ้งกันได้ว่ะ ไอ้ป้อง กลับมาเดี่ยวนี้ตังค์กูเอามาไม่ครบ ไอ้ป้อง ไอ้เพื่อนชั่ว

            ป้องเดินกลับหอคนเดียวระหว่างทางมีรถคันหนึ่งแล่นไป ป้องจำทะเบียนรถได้ ป้องจะวิ่งตามแต่ก็วิ่งตามไม่ทันป้องเหนื่อยจากการวิ่งมาก

ป้อง : ไอ้คนรวยใจหมา สักวันกูจะเอาเ๣ื๵๪หัวมึงออกให้ได้ ไอ้คนรวยแต่ใจโคตรดำ

            ป้อง๻ะโ๷๞ด่า

            ที่หอของป้อง

ป้องเปิดประตูหอเข้ามาก็ต้อง๻๠ใ๽ที่เจอพลอยอดีตแฟนเก่าป้องที่เลิกกันไปหลายเดือนก่อน

ป้อง : พลอยเข้ามาได้ไง

            ป้องถามอย่างสงสัยพลอยหยิบกุญแจห้องในกระเป๋าชูให้ป้องดู

พลอย : ป้องลืมไปแล้วเหรอ ว่าพลอยยังมีกุญแจหอของป้องอยู่

            ป้องเดินเอากระเป๋าสะพายมาเก็บที่โต๊ะพลอยเดินเข้ามาสวมกอดป้องด้านหลัง

ป้อง : พลอย ทำอะไรอ่ะ เดี๋ยวไอ้กรณ์ก็มาเห็นหรอก

พลอย : ป้อง ( ทำเสียงเศร้า )

ป้อง : พลอยปล่อยป้องเถอะ มีอะไรค่อยพูดดีกว่า

            พลอยปล่อยป้องจาการสวมกอดป้องหันมามองพลอยที่หล่อนสายตาเศร้าน้ำตาคลอเบ้า

ป้อง : พลอยมีอะไรกับป้องหรือเปล่า

พลอย : ป้อง ( พูดพร้อมสวดกอดป้องอีกด้วยพร้อมน้ำตาไหลออกมา )

พลอย : ป้อง พลอยขอโทษ พลอยขอโทษป้องทุกสิ่งทุกอย่าง พลอยผิดไปแล้วเราสองคนกลับมาคืนดีกันได้มั้ย พลอยสัญญาว่าพลอยจะไม่โลเลอีกแล้ว

            หล่อนพูดพร้อมสวมกอดป้องอย่างแน่นป้องถอนหายใจออกมาเล็กน้อยป้องนึกภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาที่พลอยบอกเลิกป้องแต่ละครั้งแต่ละเวลาเป็๲จำนวนสิบครั้ง

ป้อง : พลอย ป้องว่าเราพูดจากันรู้เ๹ื่๪๫แล้วนะ การกระทำของพลอยที่ทำวันนี้มันก็เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาที่พลอยมาขอโทษป้อง คืนดีกับป้องแต่ผ่านไปไม่ถึงอาทิตย์ พลอยก็มาบอกเลิกป้องเพราะพลอยได้แฟนใหม่ที่ดีกว่าป้องรวยกว่าป้อง เก่งกว่าป้อง เท่ห์กว่าป้อง มีรถเก๋งขับดีกว่าป้อง

            ป้องพูดออกมาจนทำให้พลอยร้องให้หนักมาก

พลอย : พลอยรู้ดีว่าพลอยมันไม่ดี แต่ต่อไปนี้พลอยสัญญา ว่าพลอยจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วนะป้องนะ เรามาคืนดีกันนะ พลอยไม่เหลือใครแล้ว พลอย…..

            ไม่ทันที่พลอยจะพูดจบกรณ์เปิดประตูเข้ามา

กรณ์ : หมั่นใส้ว่ะ

            ป้องและพลอย๻๠ใ๽ที่กรณ์เปิดประตูเข้ามา

ป้อง : ไอ้กรณ์ มึงไม่มีมารยาทอีกแล้วนะมึง

กรณ์ : ไอ้ป้อง มึงอย่าพึ่งด่าดู กูมีอะไรมาให้มึงดู

            พูดจบกรณ์เดินไปจูงมือใครสักคนมา คนคนนั้นคือแมน แฟนพลอยปัจจุบัน

พลอย : แมน ( พลอย๻๠ใ๽ที่เห็นแมน )

กรณ์ : กูเห็นไอ้แมนคณะวิศวะซึ่งมันเป็๞แฟนหนูพลอยของมึงไงล่ะมันมาชะเง้อชะแง้อยู่หน้าหอ กูจึงรู้ว่าแฟนของมันมาหามึง

            กรณ์พูดจนพลอยเสียหน้าเธอเดินมาหาแมนและทั้งสองก็เดินออกไปจากห้องของป้อง

กรณ์ : นี่มึงเกือบจะใจอ่อนแล้วใช่มั้ยว่ะ

ป้อง : ใจอ่อนอะไรของมึงว่ะ กูเปล่าสักหน่อย

กรณ์ : ถ้ากูไม่มา มึงจะพาน้องพลอยทำอะไรต่อล่ะว่ะ

ป้อง : ไอ้กรณ์ไอ้สัตว์ สมองมึงคิดแค่นี้เหรอว่ะ กูไม่คุยกับมึงแล้ว

            พูดจบป้องเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทันที

กรณ์ : กูน่าจะมาช้ากว่านี้นะ จะได้เห็นมึงกับน้องพลอยล้อนจ้อนเล่นซ่อนแอบกัน

            กรณ์ยังพูดแซวป้องต่อไป

ป้อง : ขืนมึงยังพูดอีก กูเตะปากมึงแน่ไอ้กรณ์

            ป้องเปิดประตูห้องน้ำมาต่อว่ากรณ์จนกรณ์ต้องปิดปากเงียบอย่างเกรงกลัว

            ที่หน้าหอของป้อง พลอยถูกแมนกระชากแขนลงมาจากหอพักแมนไม่พอใจที่พลอยจะมาขอคืนดีกับป้องแฟนเก่าแค่เ๹ื่๪๫ที่แมนไม่ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมใบละแสนกว่าให้ทำให้พลอยจะขอเลิก แมนเลยพูดไปว่าไม่ใช่ว่าจะไม่ซื้อให้แค่แมนไม่อยากให้พลอยใช้เงินฟุ้มเฟย แต่ยังไงพลอยจะเอากระเป๋าใบละแสนนั้นให้ได้ ทำให้แมนต้องตามใจพลอยจนได้เพราะเขาได้ซื้อกระเป๋าที่พลอยอยากได้อยู่ในรถแล้วพลอยดีใจมากที่ได้กระเป๋าใบที่ตนเองอยากได้

บทประพันธ์ "ข้าน้อย"

ฝากติดตามตอนที่ 2 ด้วยครับ