วาดรุ้งเดินป้วนเปี้ยนที่เรือนฟ้าแจ่มแต่เช้าตรู่เธอรู้สึกตื่นเต้นกว่าใครทั้งหมดกับการมารายงานตัวของพนักงานคนใหม่ที่ผ่านมาเธอถูกวางให้อยู่แต่ในกรอบที่พี่ชายขีดไว้ั้แ่เด็ก แต่ก็เข้าใจดีว่าสิ่งเ่าั้ล้วนเกิดจากความรักและความหวังดีทั้งสิ้นเธอจึงปฏิบัติตามคำสอนและคำแนะนำเสมอมา
“รุ้งต้องเป็เด็กดี ขยันเรียนคุณแม่ที่อยู่บน์จะได้ภูมิใจ”
“เลิกเรียนแล้วรีบกลับบ้านนะจะให้ปิติไปรับ”
“ถ้ามีผู้ชายคนไหนมายุ่มย่ามล่ะก็ รุ้งต้องรีบบอกพี่ทันทีจะไปอัดมันให้หน้าแหก”
หลากเหตุผลนานาทำให้เธอเหมือนเป็คนโลกแคบไปโดยปริยายสมัยเรียนพอมีกิจกรรมก็ไม่ค่อยได้อยู่ร่วมทำกับเพื่อนฝูงสักเท่าไหร่แถมเพื่อนสนิทก็ต้องเป็ผู้หญิงเท่านั้น
บางครั้ง..รู้สึกเหงา
ยิ่งเรียนจบมาได้ปีกว่าความรู้สึกนั้นยิ่งมาเยี่ยมเยือนบ่อยขึ้น เพื่อนฝูงที่มีน้อยเหลือเกินก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานตามวิถีบ้างก็แต่งงานมีครอบครัว ส่วนเธอเมื่อคิดว่าพ้นวัยหัวเลี้ยวหัวต่อมาได้พี่ชายอาจยอมผ่อนผันเื่การคบหาผู้ชายบ้าง
ไม่เลย
กลับยิ่งเข้มงวดกว่าเดิม
พิลึกคน
มันจึงเป็ธรรมดาที่เธอจะรู้สึกดีใจจนออกนอกหน้ากับ‘เพื่อนใหม่’ เพื่อนที่พี่ชายยอมไฟเขียวให้ แต่เช้าวันนี้ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ได้เป็ฝ่ายกระตือรืนร้นอยู่เพียงลำพังมี ‘บางคน’ คอยลุ้นเป็เพื่อนด้วย
“คุณอา”
“หืมมม”
“อาว่าเขาจะมากี่โมงคะ”
“ไม่รู้สิ! ถามพี่เราเขาก็ว่า่เช้า แต่ไอ้เท่าไหร่นี่ดันอมไว้คนเดียว ชิ!” คนจีบปากจีบคอบ่นยกข้อมือขึ้นดูเวลาสลับกับยกข้อศอกอีกข้างวางพาดบนเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
“นี่มันก็เกือบเก้าโมงละ”
“ไม่รู้หลงทางหรือเปล่านะเนี่ย”
“วุ๊ย! หน้าตาคุณลัมภ์เขาออกฉลาด ไม่น่าพลาด” วาดรุ้งยกมือขึ้นเกาหัวแกรกอันที่จริงเมื่อวานเย็นตอนซักความกับปิติก็ไม่ทันได้ถามชื่อแซ่ให้รู้มัวแต่มุ่งไปว่าจะได้คนหรือไม่
เมื่อได้แล้วจะมาเมื่อไหร่กันหนอ
พอได้ยินชื่อจากปากคุณอาเอกผู้ได้ฉายาว่า‘นักแปลงนาม’ก็คุณเธอเล่นเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามของชาวบ้านเขาหมด แท้จริงแล้ว ‘เธอ’ ชื่ออะไรกันแน่
“ลำ?”
“ยังไม่เห็นใบสมัครล่ะซิ” คนรู้ทันดักคอสีหน้าเผยแววเย้ยหน่อยๆ “พลาดอย่างแรง”
“แหม! ก็ใครจะไปดูทันล่ะอา ลูกพี่ยังไงลูกน้องอย่างนั้นนี่ถ้าไม่เพราะรุ้งไปนั่งรอจิกข้อมูลอยู่เมื่อวานป่านนี้อาจจะยังไม่รู้ก็ได้ว่าได้คนช่วยงานแล้ว”
“ลัมภ์ นวมนตรี”อาเอกเฉลยเสียงใส คงเพราะเห็นใจหลานสาวที่เริ่มควันออกหูอยู่รอมร่อ คนฟังถึงกับตาโต
“อาเรียกเขาอย่างนั้นเลยหรอ”
“อ๊ะแม่คนนี้! แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะ”
“ตรงๆ ไม่ผันไม่ผวน”คนช่างสงสัยจึงได้มะเหงกหนักๆ เป็คำตอบทันควัน
“โอ๊ย! เจ็บนะอา”
“ชื่อเขาก็แค่นั้น คำเดียวโดดๆสั้นออก จะให้ฉันผันผวนเป็อะไรยะแม่ลูซี่”
“อ้าว!” นับเป็ปรากฎการณ์แปลกใหม่ก็ว่าได้ ที่คุณอาของเธอไม่ยอมเปลี่ยนแปลง!
หญิงสาวมองกำมือก้อนโตของอีกฝ่ายประหนึ่งว่ามีคุณลัมภ์อะไรนั่นอยู่ในนั้นหากผู้ช่วยคนใหม่ของเธอเกิดเตะตาต้องใจคุณอาขึ้นมาล่ะก็คงไม่แคล้วถูกตะครุบไว้อย่างจัง
โถ!น่าเห็นใจ ‘ลูกไก่ในกำมือ’ คนนี้เสียจริง
แต่เอ..น่าแปลก! ก็ร้อยวันพันปีไม่เห็นคุณอาสนใจผู้หญิงที่ไหนนี่นา แล้วไหงคราวนี้ถึงได้เปลี่ยนไป
หรือว่าจะกลับใจ
330
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
