USAGICHAN ------------------------------------------------ ✩
ผับ เวกัสเตอร์ ตั้งอยู่ย่านใจกลางเมือง และมีอีกหลายผับที่ตั้งอยู่แถวนี้ทำให้ย่านนี้เป็สถานที่ท่องเที่ยวยามราตรีที่คนส่วนมากนิยมมาเที่ยวกลางคืน แถวนี้มีทั้งคอนโดหรู โรงแรมห้าดาว และที่พักมากมายสำหรับนักท่องเที่ยวและมีพวกเซเลปอาศัยกันอยู่ ด้วยราคาที่ดินที่สูงลิบทำให้ส่วนมากผู้คนแถวนี้จึงมีฐานะกันพอสมควร ดังนั้นหลายครั้งที่พวกเรามาดื่มจึงมักจะเจอะเจอดาราไม่ก็นักร้องมาดื่มมาเต้นในผับบ่อยๆ
วินเนอร์เดินนำพวกเขาไปหลังร้านเพื่อเปลี่ยนชุดยูนิฟอร์มของทางร้าน พวกเขามาก่อนเวลาเปิดร้านหลายชั่วโมงทำให้ไม่ต้องรีบร้อนอะไรมาก
“อ่ะ นี้ของมึง” วินโยนชุดไซส์เล็กสุดให้ฮารุ ก่อนหยิบชุดไซส์ใหญ่กว่าอีกไซส์ให้แอล
“ว้าว นี้หรอชุดเด็กเสริฟ” แอลพูดหลังจากเอาชุดมาทาบกับตัว ปกติมาเที่ยวเล่นเขาไม่เคยสังเกตชุดของพนักงานเท่าไร
ยูนิฟอร์มของทางผับเป็เสื้อเชิ้ตสีขาว ผูกไทด์ดำทับด้วยเสื้อกั๊กสีดำ กางเกงสแลคสีดำ และมีเข็มกลัดเป็รูปเหรียญทองที่สั่งทำพิเศษมีสลักชื่อผับไว้ เอาไว้ติดตรงหน้าอกฝั่งซ้าย
“เปลี่ยนชุดเสร็จไปหาเฮียกันก่อนละกัน” วินบอกขณะถอดเสื้อออก
“โอเค” แอลตอบรับ ขณะที่ฮารุถอดเสื้อเปลี่ยนชุดนำไปก่อนแล้ว
ปังงงง!
“งายยยยยยย เด็กๆ” ประตูห้องเปลี่ยนชุดพนักถูกเปิดอย่างแรงอย่างไม่บอกกล่าวใดๆ พวกเขา 3 คนที่กำลังถอดเสื้อออกถึงกับดึงเสื้อกลับมาสวมใหม่แทบไม่ทัน
“เฮียยยเวย์! ใหมด” ฮารุโพล่งขึ้น ดีนะที่เขาแต่งตัวใกล้จะเสร็จแล้ว ถึงเป็ผู้ชายเหมือนกันก็เถอะ อยู่ดีๆ เปิดประตูเข้ามาบุบบับแบบนี้ เขาก็ใเป็เหมือนกันนะ
“วะฮ่ะฮ่าา ว่าไงฮารุ ไม่เจอตั้งนาน ตัวไม่โตขึ้นเลยนะ” เวย์เดินไปหาฮารุก่อนดึงน้องชายตัวเล็กที่รู้จักกันั้แ่เด็กมากอด ส่วนคนโดนกอดบิดไปบิดมาเพราะหายใจไม่ออก พี่น้องบ้านนี้ตัวใหญ่เท่าควาย สูงไม่พอยังเล่นกล้ามอีก ไอ้วินว่าสูงแล้ว พี่เวย์สูงกว่าวินอีกสูงกว่าตั้งหลายเซน
“เฮียเวย์ ผมหายใจไม่ออก” ฮารุบอก ก่อนจะทันตั้งตัวก็โดนดึงออกมาจากแขนเฮียเวย์ก่อน
“เดี๋ยวมันก็ตายหรอก” วินบอกหลังจากดึงฮารุออกจากเวย์ ฮารุหายใจเฮือกใหญ่ เกือบตายละไหมละกู
“โทษทีๆ ว่าไงแอล ชุดใส่ได้พอดีไหม” เวย์กันมาหาแอลที่ยืนมองฮารุอย่างไม่คิดจะเข้าไปช่วย ก็นะ เฮียเวย์แรงเยอะจะตายไป
แอลยกมือไหว้ ก่อนยิ้มรับ “ครับ เห็นว่าได้เงินดี” แอลตอบเสียงทะเล้น
“ฮ่ะฮ่าา ไอ้นี้หน้าเงินนะมึง” แอลเข้าไปล็อคคอแอลก่อนขยี้หัวอย่างมันเขี้ยว แอลดิ้นก่อนพยายามแกะแขนเวย์ออกจากตัว
“แหม เฮียผมก็พูดไปงั้นและ ว่างๆ อยู่ แถมฮารุก็มาทำด้วย” หลังจากดิ้นหลุดจากการเกาะกุม แอลก็ตอบกลับพลางยกมือจัดผม คนอุสาเซ็ทผมเสียทรงหมดเลย
“งั้นแต่งตัวเสร็จก็ไปเดินดูแถวบาร์เครื่องดื่มละกัน วิน มึงสอนงานไปละกันว่าต้องทำอะไรบ้าง เดี๋ยวเฮียไปเดินดูความเรียบร้อยในร้านก่อน ใกล้ได้เวลาเปิดร้านแล้ว” เวย์บอกน้องชายก่อนเดินออกจากห้องไป
“ได้” สั้นๆ นิ่งๆ ตามสไตล์วินเนอร์
เวลา 5 ทุ่ม 45 นาที
แสงจากไฟดิสโก้เทคบวกกับเสียงเพลงดังกระหึม แถมมีดีเจสาวสวยกำลังเต้นยั่วยวนไป เปิดเพลงไป สร้างสีสันและความบันเทิงให้ผู้คนหลากหลายที่มาเที่ยวในคืนนี้ หลายคนเต้นบางคนนั่งดื่มนั่งพูดคุยกัน นั่งเม้านินทาผู้คนตามประสา วันนี้พนักงานเสริฟเดินสวนกันไปมาไม่หยุด เพราะเป็วันศุกร์สุขสันต์พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องทำงาน พนักงานกินเงินเดือนทั้งหลายพอเลิกงานต่างชวนกันมาสังสรรค์กัน มากับเพื่อนบ้างกับแฟนบ้างละ แถมยังมีข่าวลือที่ว่าเพื่อนเฮียสุดฮอตนั้นจะมาวันนี้อีก ทำให้พวกเราเดินเสริฟเครื่องดื่มกันขาลาก
“คนเยอะชิบหาย” แอลบ่นหลังจากเดินกลับมาที่บาร์เครื่องกับฮารุ
“เอาน่า เดี๋ยวก็ได้พักแล้ว” เฮียเวย์บอกให้พวกเขาทำงานถึงแค่เที่ยงคืน หลังจากนั้นจะมีคนมาช่วยเพิ่มซึ่งเป็กะเที่ยงคืนถึงเช้า เพราะอย่างนั้นพวกเขาถึงทำงานแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น เอาจริงๆ พนักงานที่นี้เยอะมากดูแลแขกได้ทั่วถึง ไม่จำเป็ต้องให้พวกเขามาช่วยด้วยซ้ำ แต่เฮียน่าจะอยากให้ค่าขนมพวกเรามากกว่า
“เฮ้ยย เด็กใหม่ลูกค้าโต๊ะ 24 เรียกแหน่ะ” พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียก
“คนไหนครับ” แอลถาม พลางชี้ที่ตัวเองก่อนชี้ไปที่ฮารุ
“คนตัวเตี้ยนั้นและลูกค้าเรียก จะแจกทิปละมั้ง” ชี้ไปที่ฮารุ
ฮารุหน้าเหลอหลา โต๊ะ 24 เขาไม่ได้ไปเสริฟหรือโดนเรียกใช้อะไรนิหว่า มาให้ทิปกูทำไมว่ะ ถึงคิดอย่างนั้นแต่เขาก็เดินไปโต๊ะลูกค้า
“เดี๋ยวกูมานะ”
“เออๆ” แอลตอบรับ มองตามเพื่อนรักที่เดินไปโต๊ะ24 เป็ลูกค้าผู้ชายใส่สูทสีเข้มแต่เห็นหน้าไม่ค่อยชัดเพราะในผับมันไม่ค่อยสว่าง แต่เห็นแขกพยายามพูดชวนให้นั่งดื่มด้วยกัน โดยเพื่อนของเขาส่ายหน้าปฏิเสธยกใหญ่พอจะเดินหนีออกมาก็โดนแขกดึงแขนรั้งไว้
“ซวยแล้ว ไอ้วินแม่งอยู่ไหนหว่ะ” เขารีบหาตัวช่วย หันซ้ายกันขวามองหาเพื่อนรักเ้าของผับที่น่าจะช่วยได้ในสถานการณ์นี้ พวกเขาเป็แค่พนักงานชั่วคราวแถมมาทำงานวันแรกอีก ถ้าไปมีเื่กับลูกค้าแบบนี้ไม่ดีแน่
“เจอแล้ว ไอ้วินน!!” แอลพุ่งตัวไปหาวินที่เดินกลับมาที่บาร์พอดี
“ไปเคลียด่วน ไอ้ฮารุจะโดนลูกค้าปล้ำแล้ว” แอลกระชากแขนเสื้อวินก่อนชี้ไปทางฮารุที่โดนลูกค้ารั้งไว้อยู่ แต่ดูเหมือนเพื่อนเขาใกล้จะหมดความอดทนที่จะตั้นหน้าไอ้คนที่มาลวนลามเขา
วินเนอร์หันไปทางที่แอลชี้ทันที ก่อนจะรีบเดินไปหาฮารุทันที แอลเดินตามไปด้วยเผื่อเกิดอะไรขึ้น คนเยอะย่อมดีกว่า พอไปถึงวินเดินไปแกะมือลูกค้าที่จับแขนฮารุไว้อย่างไม่บอกกล่าว
“เฮ้ยยย อารายว่ะ มาขวางทางกูได้ไง รู้ไหมว่ากูเป็ใคร กูจะนั่งดื่มกับเด็กนั้น มึงไม่มีสิทธิมาขวาง” ทางลูกค้าเหมือนจะเมาและเริ่มโวยวายด่าว่าทางผับที่ขัดใจเขาและทำท่าจะเข้ามาต่อยวินที่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าฮารุ
วินเอี้ยวตัวหลบหมัดก่อนหมุนตัวล็อคแขนไขว้หลัง ส่วนฮารุหลบมายืนข้างแอลเป็ที่เรียบร้อย ลูกค้าร้องโอดโอยเสียงดังลั่นหลังจากโดนวินจับล็อคแขน ทำให้แขกคนอื่นๆ หันมาสนใจกันใหญ่ วินไม่สนใจะโเรียกการ์ดที่ยืนคุมอยู่ทั่วร้านให้ลากไอ้ขี้เมานี้ออกไปจากร้าน
“ขออภัยที่เสียงดังรบกวนนะครับ เชิญสนุกต่อกันเลยครับ” วินพูดบอกลูกค้าที่หันมาสนใจเพราะเสียงโวยวายของคนเมา สาวๆ หลายๆ คนยกแก้วเหล้าพลางขยิบตาให้วินเนอร์อย่างเชิญชวนและส่วนมากพอเห็นว่าไม่มีอะไรก็กลับไปนั่งดื่มนั่งคุยกันต่ออย่างไม่สนใจ เื่คนเมาทะเลาะกัน มีเื่กันเป็เื่ปกติที่เกิดขึ้นทุกวันในผับอยู่แล้ว
“สร้างเื่อีกแล้วนะมึง” วินพูดหลังจากที่พวกเขาเดินกลับมาที่บาร์แล้ว
ฮารุแยกเขี้ยวกลับ “กูทำงานของกูเฉยๆ ป่ะ ไอ้เวรนั้นต่างหากที่ทำให้เกิดเื่อ่ะ”
วินถอนหายใจ กูคิดไว้แล้วว่าแล้วมันต้องเกิดเื่ ห่างตาหน่อยมีเื่ตลอด
“เอาน่า ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร ดีแล้วที่มึงไม่โดนปล้ำตรงนั้น” ว่าแล้วก็แซวต่อ แอลไม่แปลกใจกับเื่ที่เกิดขึ้นเท่าไร ตอนพวกเขามานั่งดื่มกันฮารุก็โดนผู้ชายเข้ามาขอเบอร์ เข้ามาจีบอยู่ตลอด ก็มีพวกเขานี้และเป็ไม้กันหมาให้มัน
“ไอ้เลว มึงเห็นมึงก็ไม่เข้ามาช่วยกู”
“กูก็เรียกไอ้วินให้เข้าไปช่วยมึงละไง” เขารักเพื่อนจะตายไป เขายิ้มลอยหน้าลอยตา
“เออๆ ดีที่เข้ามาช่วยทัน กูเกือบต่อยหน้ามันละ แม่งเอามือมาลูบก้นกูด้วย” พลางทำหน้าแหยงๆ
แอลขำก๊ากกกกกก ก่อนที่จะโดนฮารุด่าที่บังอาจมาขำเขา ก็ได้ยินเสียงแขกๆ พูดคุยกันจ๊อกแจ๊กๆ เสียงดังขึ้น
“แก นั้นท่านโซนิ ข่าวลือที่เขาจะมาวันนี้จริงด้วยอ่ะแก” สาวๆ ที่นั่งโต๊ะใกล้บาร์เครื่องดื่มพูดขึ้น สายตาก็มองไปที่ประตูทางเข้าผับทางขวา ไม่ใช่แต่โต๊ะเดียวโต๊ะอื่นๆ ก็ดูให้ความสนใจกันน่าดู
“ไหนๆ อะไรว่ะ” แอลพูดอย่างสนใจก่อนมองตามสายตาสาวๆ ที่นั่งอยู่ในร้านไป
“น่าจะมาละมั้ง เพื่อนเฮียนะ” วินว่างั้น
ผู้ชายที่เดินนำมาใส่เสื้อสูทสีดำสนิท ใบหน้านิ่งเฉยยิ่งกว่าไอ้วินอีกและมีฝาแฝดที่ใส่สูทสีขาวเดินตาม ทั้งสองคนยิ้มส่งให้สาวๆ ในร้านต่างจากคนที่เดินนำโดนสิ้นเชิง
“คนใส่สูทดำป่ะ เพื่อนเฮียเวย์อ่ะ หรือทั้ง 3 คนเลย” ฮารุหันไปถามวิน
“เหมือนแฝดนั้นจะเป็เลขานะ” เขาจำหน้าได้ เพราะพี่ชายเคยแนะนำให้รู้จักครั้งนึง
“เฮ้ยย แอลมึงคิดว่าไงหว่ะ” ฮารุหันไปถามเพื่อนหลังจากเห็นมันเงียบมานาน
“เฮ้ยย แอลล” ฮารุเรียกอีกทีหลังจากที่แอลนิ่ง จนแอลสะดุ้ง
“อะไรว่ะ” เขาหันกลับมาหาตามคำเรียก
“ก็มึงไม่ตอบกูอ่ะ”
” โทษทีๆ กูคิดอะไรอยู่นิดหน่อย” แอลตอบก่อนยิ้มแห้งๆ ก่อนหันกลับไปมองชายที่เดินนำเข้ามาพร้อมกับเลขาที่กำลังเดินไปนั่งในส่วนของแขก VIP ที่มีเฮียเวย์กับผู้ชายอีกสองคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว
แอลมองตามนิ่งๆ ก่อนที่จะพึมพำออกมาคนเดียว
“รุ่นพี่...”
USAGICHAN ------------------------------------------------ ✩
หมายเหตุ : เื่นี้เคยลงที่เวปอื่นเมื่อ 3 ปีที่แล้ว แต่ไม่ได้ลงเวปนี้และเื่นี้ยังไม่ได้มีการเขียนต่อค่ะ
317
