บทที่ 10: เพลิงพิโรธนางมาร และ คู่หมั้นที่ไม่อยากจำ
"หลินฟาน! ออกมาเดี๋ยวนี้! ข้าจะสับเ้าเป็หมื่นชิ้น!"
เสียงะโของ เจ๊หงส์ ดังสนั่นหวั่นไหวจนกระเื้ัคาสั่นะเื นางยืนเท้าสะเอวอยู่กลางโถงร้าน ใบหน้าสวยสดที่ปกติมักจะยิ้มแย้ม (เวลาเห็นเงิน) บัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ ผมเผ้าที่เคยเกล้าเรียบร้อยหลุดลุ่ยเล็กน้อย ในมือถือมีดปังตอเล่มั์ที่สะท้อนแสงแวววาว
"พ่อจ๋า... นางเอาจริงว่ะ" หยางเจียน กระซิบเสียงสั่น แอบอยู่หลังถังข้าวสาร "จากการวิเคราะห์ระดับเดซิเบลและอัตราการเต้นของหัวใจนาง... โอกาสรอดชีวิตต่ำกว่า 1%" จูเกัด ดันแว่นที่ฝ้าขึ้นเพราะความกลัว "แอ้? (แม่โกรธ?)" อาเป่า เอียงคอมอง ตาแป๋ว
หลินฟาน สูดยหายใจลึก รวบรวมความกล้าเดินออกมาจากหลังร้าน "อรุณสวัสดิ์ครับเถ่าแก่เนี้ย... วันนี้ตื่นเช้าจัง ผิวพรรณดูเปล่งปลั่ง..."
"ไม่ต้องมาปากหวาน!" เจ๊หงส์ชี้หน้าด้วยปังตอ "โสมของข้า! โสมโลหิตัที่ข้าอุตส่าห์ประมูลมาเพื่อรักษาหน้าเด้ง! เ้าขโมยมันไปใช่ไหม!"
หลินฟานยิ้มแห้งๆ ยกมือยอมแพ้ "ข้าไม่ได้ขโมย... ข้าแค่ 'ยืม' มาใช้เพื่อการกุศล... เอาน่า เดี๋ยวข้าหามาคืนให้ แลกกับการที่ข้าทำงานฟรีตลอดชีพ..."
"ตลอดชีพก็ไม่พอ!" เจ๊หงส์ง้างมีดเตรียมจะขว้าง "รู้ไหมว่ามันแพงแค่ไหน! มัน..."
นางชะงักไปเมื่อจ้องหน้าหลินฟานชัดๆ ปกติหลินฟานจะมีใบหน้าซูบตอบ ผิวคล้ำแดดและดูขี้โรคเหมือนคนใกล้ตาย แต่เช้านี้... ผิวของเขากลับดูมีน้ำมีนวลขึ้น ดวงตาที่เคยขุ่นมัวกลับส่องประกายสดใสราวกับดวงดาว รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขาดู 'สะอาดสะอ้าน' และทรงพลังอย่างประหลาด
"เ้า..." เจ๊หงส์ลดมีดลงเล็กน้อย คิ้วขมวด "เ้ากินมันเข้าไปแล้วรึ?"
"แบ่งกันกิน 4 คนครับ" หลินฟานชี้ไปที่ลูกๆ ที่หน้าตาดูสดใสผิดหูผิดตาเช่นกัน (โดยเฉพาะอาเป่าที่แก้มแดงปลั่งน่ากัดกว่าเดิม)
"เ้าพวกบ้านี่!" เจ๊หงส์กรีดร้อง แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกแปลกใจ... คนธรรมดากินโสมฤทธิ์แรงขนาดนั้นต้องเืกำเดาไหลตายไปแล้ว แต่นี่พวกเขากลับดูแข็งแรงขึ้นจนน่าใ "เตรียมตัวตายซะเถอะ!"
นางทำท่าจะพุ่งเข้ามา แต่ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าม้าและเสียงล้อรถบดถนนก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน รถม้าหรูหราประดับด้วยผ้าม่านสีม่วงปักลายทอง จอดเทียบท่าที่หน้าภัตตาคารัทอง คนขับรถม้าะโเสียงดัง "คุณหนูรองแห่งตระกูลหลิว... หลิวหรูเยียน มาถึงแล้ว!"
ชื่อนั้นทำให้ร่างของหลินฟานชะงักกึก ความทรงจำของเ้าของร่างเดิม (หลินฟานคนเก่า) ไหลย้อนกลับมาอย่างรุนแรงราวกับน้ำป่า ความเ็ป... ความอัปยศ... การถูกหักหลัง...
ประตูรถม้าเปิดออก หญิงสาวผู้เลอโฉมในชุดไหมราคาแพงก้าวลงมา ใบหน้าของนางงดงามหมดจดแต่เชิดสูงด้วยความหยิ่งยโส สายตาเหยียดหยามมองไปทั่วร้านอาหารเก่าๆ ก่อนจะมาหยุดที่หลินฟาน
"ไม่นึกว่าเ้าจะยังรอดชีวิตอยู่นะ... หลินฟาน" น้ำเสียงของนางไพเราะแต่บาดลึกเหมือนใบมีดอาบยาพิษ
หลินฟานหรี่ตาลง ปรับอารมณ์ให้กลับมานิ่งสงบ "คุณหนูหลิว... ลมอะไรหอบท่านมาถึงร้านซอมซ่อแห่งนี้?"
หลิวหรูเยียน เดินเข้ามาในร้าน โดยมีสาวใช้และองครักษ์ติดตามมาด้วย นางใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกแสดงท่าทีรังเกียจกลิ่นน้ำซุป "ข้าได้ยินข่าวลือว่ามีขอทานหน้าตาคล้ายเ้าทำงานอยู่ที่นี่... ข้าเลยแวะมาดูให้แน่ใจ เพื่อที่จะได้... 'ถอนหมั้น' ให้เป็ทางการเสียที"
คำว่า "ถอนหมั้น" ทำให้ลูกค้าในร้านและเจ๊หงส์หูผึ่ง เจ๊หงส์มองหลินฟานสลับกับหญิงสาวไฮโซ เ้าลูกจ้างยาจกของข้า... เคยเป็คู่หมั้นกับคุณหนูตระกูลหลิว ผู้ปกครองเขตทิศใต้งั้นรึ?
"ถอนหมั้น?" หลินฟานแค่นหัวเราะ "ข้าจำได้ว่าตระกูลเ้าฉีกสัญญาหมั้นทิ้งไปั้แ่ตอนที่พ่อข้าล้มละลาย แล้วให้คนมาซ้อมข้าจนเกือบตายแล้วไม่ใช่หรือ? ยังจะมีอะไรให้ถอนอีก?"
"นั่นมันทางพฤตินัย" หลิวหรูเยียนเชิดหน้า "แต่ทางนิตินัย สัญญาเก่ายังมีผล... วันนี้ข้าจึงนำเอกสารมาให้เ้าประทับลายนิ้วมือ เพื่อที่ข้าจะได้แต่งงานกับ 'นายน้อยตระกูลหวัง' ได้อย่างไม่มีมลทิน"
"อ้อ..." หลินฟานพยักหน้า "กลัวว่าที่สามีใหม่จะรังเกียจว่าเคยมีคู่หมั้นเป็ขอทานสินะ"
"รู้ตัวก็ดี!" สาวใช้ข้างกายหลิวหรูเยียนตะคอก "รีบๆ ปั๊มลายนิ้วมือซะ แล้วรับเงิน 10 ตำลึงนี่ไปถือว่าเป็ค่าทำขวัญ!" นางโยนถุงเงินลงที่พื้นแทบเท้าหลินฟาน
หยางเจียนกำหมัดแน่น จ้องมองหญิงสาวพวกนั้นด้วยสายตาอาฆาต จูเกัดคำนวณวิถีการปาถ้วยชาในมือเงียบๆ อาเป่ามองถุงเงิน แล้วมองหน้าพ่อ...
แต่คนที่ะเิก่อนไม่ใช่หลินฟาน... ปัง! มีดปังตอเล่มั์สับลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าหลิวหรูเยียน ห่างจากมือนางไปเพียงคืบ!
"ว้าย!" หลิวหรูเยียนสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูด
เจ๊หงส์ ยืนเท้าโต๊ะ แววตาที่เคยโกรธหลินฟาน บัดนี้เปลี่ยนเป้าหมายไปที่หญิงสาวต่างถิ่น "นี่มันร้านข้า... ไม่ใช่ศาลเ้าแม่ที่จะมาประกาศเลิกผัวเลิกเมียกันเสียงดัง!" นางประกาศเสียงกร้าว รัศมีนางพญาแผ่ออกมาข่มรัศมีคุณหนูจนมิด
"เ้าเป็ใคร! กล้าดียังไง..." หลิวหรูเยียนหน้าซีด
"ข้าคือเ้าของร้านนี้! และเ้าหนุ่มนี่..." เจ๊หงส์ชี้ไปที่หลินฟาน "คือลูกจ้างของข้า! คือสมบัติของข้า! เขาติดหนี้ข้าอยู่เป็พันตำลึง (ค่าโสม) ชีวิตของเขาเป็ของข้า! ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกเขา... ยกเว้นข้าคนเดียว!"
หลินฟานยืนอึ้ง... นี่นางปกป้องข้า หรือนางแค่งกเงินกันแน่?
"หึ! แม่ค้าตลาดล่าง..." หลิวหรูเยียนตั้งสติได้ กลับมาทำท่าหยิ่งยโส "ถ้าเขาเป็หนี้เ้า ข้าจะใช้หนี้แทนให้ 100 ตำลึง แล้วไล่มันออกซะ ข้าไม่อยากเห็นหน้ามันในเมืองนี้อีก"
"100 ตำลึง?" เจ๊หงส์หัวเราะเสียงสูง "ค่าตัวของเขามีค่ามากกว่านั้นย่ะ! ...หลินฟาน! ส่งแขก!"
หลินฟานยิ้มมุมปาก เขาเดินก้าวออกมาเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้น เขาไม่ได้ก้มลงเก็บถุงเงิน แต่กลับใช้เท้าเตะถุงเงินนั้นเบาๆ ให้ลอยขึ้นมา แล้วใช้หลังมือปัดมันกระเด็นกลับไปหาหลิวหรูเยียน
ตุ้บ! ถุงเงินกระแทกอกนางพอดี
"เก็บเงินเศษของเ้ากลับไปเถอะ..." หลินฟานเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงพลังอำนาจของจักรพรรดิไว้ในน้ำเสียง "สัญญาหมั้นนั่น... ข้าจะฉีกมันให้เอง แต่ไม่ใช่เพราะข้ายอมแพ้ แต่เพราะเ้า... ไม่มีค่าพอให้ข้าจดจำ"
"เ้า!" หลิวหรูเยียนโกรธจนตัวสั่น "ไอ้สวะ! องครักษ์! สั่งสอนมัน!"
องครักษ์ร่างั์สองคนพุ่งเข้ามาทันที ง้างดาบหมายจะฟันหลินฟาน "ตายซะ!"
เจ๊หงส์ร้องลั่น "หลินฟานระวัง!"
แต่หลินฟานยืนนิ่ง ไม่ขยับหนี ในสายตาคนทั่วไป ดาบนั้นเร็วมาก แต่ในสายตาของ ผู้ฝึกยุทธขั้นรวบรวมลมปราณ ที่เพิ่งตื่นรู้... ดาบนั้นช้าเหมือนภาพสโลว์โมชั่น
หลินฟานยกมือขึ้น ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบใบดาบขององครักษ์คนแรกไว้ ติ๊ง! ดาบหยุดกึกกลางอากาศ!
องครักษ์เบิกตากว้าง พยายามดึงดาบกลับแต่ไม่ขยับ หลินฟานบิดข้อมือเบาๆ พร้อมส่งถ่ายลมปราณน้อยนิดที่มีเข้าไปกระแทก เปรี้ยะ! ใบดาบเหล็กกล้า... หักสะบั้นลงต่อหน้าต่อตา!
"อะไรกัน!" ทุกคนในร้านอุทานลั่น
หลินฟานใช้เศษดาบที่หัก ดีดด้วยนิ้วโป้งเบาๆ เฟี้ยว! เศษดาบพุ่งเฉียดใบหูของหลิวหรูเยียนไปปักที่เสาไม้ด้านหลังนาง ตัดปอยผมของนางร่วงลงมาหนึ่งกระจุก
ความเงียบเข้าปกคลุม... หลิวหรูเยียนหน้าซีดเผือด ขาอ่อนจนทรุดลงกับพื้น ชายขอทานตรงหน้า... ทำไมถึงมีแววตาน่ากลัวขนาดนี้?
"กลับไปซะ..." หลินฟานเอ่ยเสียงเย็น "แล้วฝากไปบอกนายน้อยหวังด้วยว่า... ล้างครอรอไว้ได้เลย สิ่งที่ตระกูลพวกเ้าทำไว้กับ (ร่างเดิมของ) ข้า... ข้าจะไปทวงคืนแน่!"
หลิวหรูเยียนรีบตะกายหนีขึ้นรถม้า องครักษ์หิ้วปีกพากันหนีหัวซุกหัวซุนออกไปจากหน้าร้าน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของชาวบ้าน
เมื่อรถม้าลับสายตาไป หลินฟานหันกลับมาหาเจ๊หงส์ ยิ้มแฉ่งเหมือนเดิม "เห็นไหมเถ่าแก่เนี้ย... ข้าไล่แมลงวันให้แล้ว"
เจ๊หงส์ยืนกอดอก มองหลินฟานด้วยแววตาซับซ้อน "เมื่อกี้... เ้าทำได้ยังไง? หักดาบด้วยมือเปล่า?"
"ความลับทางการค้าครับ" หลินฟานขยิบตา
"ฮึ! อย่ามาเล่นลิ้น!" เจ๊หงส์เดินเข้ามาใกล้ แล้วยื่นมือมาบิดหูหลินฟานเต็มแรง "โอ๊ยๆๆๆ!"
"เื่แฟนเก่าเ้าข้าไม่สน... แต่เื่โสมยังไม่จบ! เ้าต้องชดใช้ด้วยการทำงานเยี่ยงทาส 10 ปี! และ... เย็นนี้ต้องทำปลาทูย่างให้เสี่ยวไป๋ด้วย เข้าใจไหม!"
"เข้าใจครับๆ! ยอมแล้วครับแม่!"
"ใครเป็แม่เ้าฮะ!" นางตวาด แต่หน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะสะบัดก้นเดินกลับขึ้นห้องไป พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
หลินฟานลูบหูแดงๆ ของตัวเอง หันไปหาลูกๆ ที่ยืนยกนิ้วโป้งให้ "ท่านพ่อเท่มาก!" หยางเจียนชม "การคำนวณความเสี่ยงแม่นยำ... การแสดงออกทางอารมณ์ 10/10" จูเกัดบันทึก "แอ้! (หิวแล้ว!)" อาเป่าสรุป
หลินฟานหัวเราะ ศึกภายนอกเริ่มก่อตัว... ตระกูลหวังและตระกูลหลิวจะไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ แต่ตอนนี้... ครอบครัวของเขาเริ่มแข็งแกร่งขึ้นแล้ว และที่สำคัญ... ดูเหมือนเขาจะได้ "ผู้สนับสนุนรายใหญ่" (เจ๊หงส์) มาเป็พวกอย่างเป็ทางการเสียที!
3K
