ตอนที่ 13 วาสนารักที่พุ่งเข้ามา
เจียงซูหนิงขนลุกซู่ที่หลังคอจนนางต้องลูบผิวกาย ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงเป็เช่นนี้แต่ที่แน่ๆ นางต้องหลบสายตาของคนผู้นั้นไปก่อนที่ตัวนางจะมอดไหม้
อีกทั้งยังมีสายตาขององค์ชายซีห่าวที่มองมายังนางด้วยแววตาหยาดเยิ้มไม่ปิดบังทำให้นางลำบากใจ นางแสดงออกชัดเจนแล้วแท้ๆ เหตุใดถึงได้เป็เช่นนี้
"ข้าจะไปเดินเล่น"
"ข้าไปด้วย"
"คุณชายไฉ่หงได้โปรดให้ข้าได้อยู่เพียงลำพังด้วย หากล้อเล่นกับข้าพอแล้วก็กลับไปอยู่ที่ของคุณชายเสีย ข้าไม่อยากให้ผู้อื่นเข้าใจผิดไปมากกว่านี้" เจียงซูหนิงตัดบทไม่คิดจะรักษาน้ำใจให้อีกฝ่ายคิดไปไกล
"ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้าจริงจังหากผู้อื่นจะมองว่าข้ามีใจให้เ้าก็คิดถูกแล้ว" ไฉ่หงตอบด้วยเสียงจริงจังไม่มีแววล้อเล่นอีกและไม่คิดปิดบังความในใจ
"ข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วหวังว่าคุณชายจะไม่ทำให้ข้าลำบากใจ"
พูดจบเจียงซูหนิงก็เดินออกไป ชาตินี้นางมั่นคงกับหัวใจและไม่้าอำนาจใดและยิ่งไปกว่านั้นนางจะไม่ดึงผู้อื่นเข้ามาเพื่อให้เกิดปัญหาและทำให้ผู้ที่นางรักต้องคลางแคลงใจในตัวนาง
"ว้าย! อื้อ! "
พอเดินออกมาได้ไม่ไกลตัวนางก็ถูกดึงเ้าไปในกระโจมหนึ่งก่อนที่มือหนาจะปิดปากนางเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนี คนผู้นี้ร่างกายแตกต่างกับนางและอยู่ด้านหลังทำให้นางไม่รู้ว่าเป็ผู้ใด
"อย่าขยับไม่งั้นข้าอาจจะหักคอสวยๆ ของเ้าเสีย"
น้ำเสียงและกลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้เจียงซูหนิงหยุดขยับอีกทั้งยังทิ้งกายซบพิงร่างใหญ่เอาไว้อย่างหมดแรง นึกว่าจะเป็พวกที่จะเข้ามาก่อเื่เสียอีก
เมื่อเห็นว่านางไม่ขัดขืนผู้ที่ดึงตัวนางเข้ามาถึงในกระโจมด้วยความโมโหก็ลดมือลงข้างกายแต่แขนอีกข้างยังโอบเอวเล็กคอดของนางเอาไว้ไม่ปล่อย
"ข้านึกว่าท่านเป็โจรป่า"
"หรือข้าจะลองเป็โจรดูเพื่อจะได้จัดการเ้า" น้ำเสียงที่อ่อนลงทำให้เจียงซูหนิงยิ้มออกมาก่อนจะหมุนกายไปเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว
"งั้นข้าจะไม่ขัดขืนเ้าค่ะ"
เจียงซูหนิงบอกพร้อมกับดันร่างใหญ่ไปจนถึงที่นั่ง ก่อนจะผลักให้ร่างใหญ่นั่งลงแล้วนางก็ขึ้นคร่อมบนตกแกร่งโดยที่ผู้ที่อุทิศตักแกร่งให้นางนั่งไม่ขัดขืนแม้แต่นิด
"เหตุใดถึงไม่มาหาข้า ข้าเองก็น้อยใจเป็นะ"
"น้อยใจเช่นไรถึงได้เข้าใกล้บุรุษอื่นและส่งสายตาให้บุรุษไปทั่วเช่นนี้"
มือเรียวลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาที่นางชอบ วันนี้เขาแสดงออกว่าหึงหวงนางและยอมให้นางใกล้ชิดเพียงนี้คงจะใจอ่อนให้นางในไม่ช้า เพียงแค่เล็กน้อยนี้ก็ทำหัวใจนางอิ่มเอมมากแล้ว
"สายตาของข้าไม่เคยมองผู้ใด ข้ามองเพียงอาหลงของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น"
เจียงซูหนิงบอกเสียงหวานพร้อมกับจูบลงที่ริมฝีปากสีแดงสดของเขาเพื่อแสดงให้เห็นว่านางทำเช่นนี้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว แม้จะเป็สตรีไร้ยางอายแต่เพื่อให้ได้หัวใจของเขานางยอมทุกอย่าง
"ข้าไม่เชื่อลมปากของเ้าหรอกนะ" เห็นท่าทางเอาใจของนางแล้วความขุ่นมัวในใจเมื่อครู่ก็เบาลง คิ้วหนาคลายความตึงเครียดออก
"งั้นจะให้หนิงหนิงทำเช่นไรท่านถึงจะเชื่อ "
"คืนนี้มาหาข้าที่กระโจม แล้วข้าจะบอก" พูดจบร่างของเจียงซูหนิงก็ถูกยกลงจากตักแล้วร่างใหญ่ก็ลุกขึ้นเดินจากไปทิ้งให้เจียงซูหนิงนั่งหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
"ทำเช่นนี้หากมีผู้ใดรู้เข้าข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด" เจีงซูหนิงบิดตัวด้วยความอาย แต่ถึงกระนั้นนางก็จะไปอยู่ดี
"คุณหนูท่านไปที่ใดมาข้าตามหาท่านให้ทั่ว"
"ข้าไปดูอะไรทางนั้นน่ะ เ้ามีอะไร"
"องค์ชายทรงหาท่านอยู่ คุณหนูข้าว่าองค์ชายต้องมีใจให้ท่านไม่มากก็น้อยเ้าค่ะ"
จะมีไม่มีแล้วอย่างไร ชาตินี้นางไม่มีวาสนากับคนผู้นั้น ชาติก่อนนางวิ่งตามองค์ชายเลยไม่รู้ว่าชาตินี้คนผู้นั้นปักใจกับนางมากเพียงนี้ ชีวิตนี้นอกจากจะต้องหัวใจเฟยหลงให้ได้นางต้องรักษาตระกูลให้คงอยู่ อีกทั้งยังต้องกันตัวออกจากวาสนารักของคุณชายทั้งสองที่กำลังพุ่งมาที่นางอีกด้วย
"ไม่มีทางเป็เช่นนั้นหรอก ไปกันเถอะ"
ศาลาพักม้าเป็สถานที่ที่องค์ชายซีห่าวนัดนางมาพบอยู่ไม่ไกลนักจากกระโจมที่เตรียมไว้พัก เจียงซูหนิงมองดูน้ำชาและขนมที่เตรียมไว้ให้นางแล้วนึกขัน ชาติก่อนของพวกนี้ล้วนเป็ของที่นางเตรียมมาเพื่อเอาใจคนผู้นี้ทั้งสิ้น
"เ้าพอใจหรือไม่"
"องค์ชายนัดหม่อมฉันออกมามีเื่ใดเ้าคะ"
"กินขนมก่อนเถอะข้าไม่รีบ"
"แต่หม่อมฉันรีบ"
นางไม่อยากอยู่ที่แห่งนี้นาน เกรงว่าบุรุษแสนร้ายกาจผู้นั้นของนางจะไม่พอใจนางอีก หากเป็เช่นนั้นนางคงทำใจไม่ได้ที่จะต้องรับความเ็านั้นของเขา
"เ้านี่ใจร้ายกับข้าเสียจริง เฮ้อจะทำเช่นไรได้เล่าข้าดันชอบเ้ามากแล้วนิ คงต้องทำใจยอมรับ"
"ฝ่าา..."
"ไม่ต้องทำหน้าเช่นนั้นข้าไม่บังคับเ้าหรอกนะ ข้าจะทำให้เ้ารักข้าด้วยใจจริงและจะให้เ้าเป็สตรีเพียงผู้เดียวที่ใต้หล้าต่างอิจฉา"
ไม่ได้เป็เช่นนี้ไม่ถูก เื่พวกนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้ นางไม่อาจแบกรับสิ่งที่เป็อันตรายกับชีวิตนางเพียงนี้ได้หรอก หากเฟยหลงรู้เข้านางคงหนไร้ทางทำให้เขากลับมาหานางอีก
"องค์ชายหม่อมฉันขอบอกตามตรงว่าหม่อมฉันมีคนในใจแล้ว พระองค์ทรงตัด..."
"ข้ารู้...ข้ารู้แล้วว่าเ้ามีคนในใจ แต่ข้าก็อยากจะลงแข่งดูถึงใจเ้าจะเอนเอียงไปทางคนผู้นั้นแล้วแต่ข้าก็ยังอยากลอง เพื่อวันหน้าจะได้ไม่เสียใจภายหลัง"
"หม่อมฉันขอตัว บิดาเป็ผู้จัดงานในครั้งนี้ หม่อมฉันเกรงว่าจะมีข้อผิดพลาด และอยากร้องขอให้องค์ชายระวังด้วยเพราะข้าเห็นผู้คนแปลกๆ ในงานล่าสัตว์นี้หากเกิดเื่ขึ้นกับพระองค์ตระกูลเจียงของหม่อมฉันคงแบบรับไม่ไหว"
นางหาทางหลีกหนีสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ก่อนจะใช้โอกาสนี้เตือนองค์ชายด้วยว่าจะเกิดภัยอันตรายขึ้น เช่นนี้ก็เหลือเพียงระวังภัยเท่านั้น
"ข้าจะระวังตัว เ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้า"
"ข้าไม่ได้! ...ขอตัวเพคะ"
องค์ชายซีห่าวยิ้มอย่างพอใจมองตามหลังสตรีที่รักหมดใจไป นางจะมีผู้ใดในใจพระองค์ไม่สน ขอเพียงนาง้าความยิ่งใหญ่พระองค์จะมอบมันให้แก่นางไม่ว่าจะต้องละทิ้งความสัมพันธ์กับสหายสนิทและพระญาติก็ตาม
"อี้เฉินมานี่ๆ ข้ามีเื่จะคุยกับเ้า" เจียงซูหนิงบังเอิญพบองครักษ์ของเฟยหลงจึงได้เรียกเอาไว้
"คุณหนูใหญ่เจียงมีสิ่งใดให้ข้ารับใช้ขอรับ"
"ข้าจะบอกว่ามีพวกคนแปลกๆ เข้ามาในที่ล่าสัตว์ด้วยเ้าต้องบอกคุณชายของเ้าให้ระวังตัวให้ดี" เมื่อตอนที่เจอกันนางมัวแต่คิดเื่จะเขาเลยลืมบอกเื่สำคัญไปเสียหมด
"คุณหนูใหญ่ไม่ต้องเป็กังวลคุณชายของเราได้จัดการทุกอย่างหมดแล้ว คุณชายของเราบอกว่าให้คุณหนูใหญ่เชิญเที่ยวเล่นได้อย่างสบายใจไม่มีสิ่งใดต้องกังวลขอรับ"
"เช่นนั้นหรือ ฝากบอกคุณชายเ้าด้วยว่าขอบคุณมาก"
"ขอรับ"
ไม่คิดเลยว่าเฟยหลงจะทำทุกอย่างแทนนางไปหมดแล้ว จริงสินางจะแปลกใจไปเช่นไรในเมื่อชาติก่อนเขาก็เป็เช่นนี้รู้ใจนางและจัดการทุกอย่างโดยที่นางไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอ เพียงแค่เห็นความกังวลใจของนางเขาก็พร้อมจะจัดการให้ และไม่ว่าสิ่งใดก็รอดพ้นสายตาของเขาไปได้
6K
