ตอนที่ 21 ต้นกล้า
"พี่ชาย"
เจียจิงปรากฏมาหาซูเวยพร้อมกับนำเื่น่ายินดีมาบอก "ข้าสามารถเข้าไปเป็ศิษย์ร้อยอันดับแรกได้แล้ว"
ได้ยินเช่นนั้นซูเวยมีสีหน้าพึงพอใจ
เจียจิงแวะเวียนมาหาซูเวยทุกวัน เพื่อให้แนะนำทักษะการต่อสู้ต่างๆ เขาได้รับการชี้แนะมากมายตลอดเวลาที่ผ่านมา
เจียจิงฝีมือพัฒนาขึ้นมาก รากฐานมีความแข็งแกร่งและมีความสามารถเพิ่มขึ้น
เจียจิงเป็ต้นกล้าที่ดี เพียงแต่ขาดการอบรมสั่งสอนที่เท่านั้น
ตอนนี้สามารถบอกได้เลยว่าเจียจิงมีความภาคภูมิใจขนาดไหนกับการคว้าตำแหน่งศิษย์ร้อยอันดับแรกได้ด้วยฝีมือตัวเอง
ตอนแรกเขาเริ่มจากเอาชนะคนที่เคยเอาชนะเขามาก่อน
จากนั้นเขาเอาชนะคู่ต่อสู้ที่มีโอกาสเข้าไปอยู่ในศิษย์ร้อยอันดับแรก
ภายในสามเดือนที่ผ่านมาเขาก็สามารถคว้าศิษย์อันดับที่ร้อยได้
ความยากลำบากในการเข้ามาเป็ศิษย์ร้อยอันดับแรกยาวนานมากกว่าซูเวย
แม้จะเป็แบบนั้น มันก็ยังเรียกได้ว่าเป็ความภาคภูมิใจที่สามารถทำมันได้สำเร็จ
"เ้าเข้าสู่อันดับร้อยได้ก็เป็เื่น่ายินดี"
"แต่มันจะไม่ดีใจมากกว่านี้หรอ ถ้าเ้าสามารถติดอันดับหนึ่งในสิบได้"
ซูเวยกล่าวกระตุ้นให้เจียจิงเกิดความกระตือรือร้นมากขึ้นกว่าเก่า
"สิบอันดับแรก...!!!"
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียจิงกลายเป็แข็งค้าง
"สิบอันดับแรกมันยากเกินไป" เสียงน่าหดหู่ตอบกลับมาบางเบา
แน่นอนว่าสิบอันดับแรกล้วนมีแต่คนแข็งแกร่งผิดปกติ จึงไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะทำมันได้ง่ายดาย
เจียจิงไม่ใช่ซูเวย แน่นอนว่าเขาไม่มีความสามารถเก่งกาจเหนือจินตนาการขนาดนั้น
ตุบ
"ไม่ต้องเศร้าไป... รับรองได้ว่าหากเ้าปฎิบัติตามคำแนะนำข้าอย่างเคร่งครัดและตั้งใจแน่วแน่ฝึกฝน เ้าสามารถทำมันได้"
ซูเวยตบบ่าและยิ้มให้กำลังใจ
เมื่อได้ยินสิ่งนี้เจียจิงมีดวงตาสว่างสดใส เพราะมันคือคำพูดของชายที่สามารถทำเื่ไม่คาดฝันให้เป็ไปได้มาแล้ว
"พี่ชาย ข้าจะพยายามคว้าสิบอันดับแรกให้ได้" ทันใดนั้นหัวใจก็เต้นรุนแรงขึ้นมา
เขาชื่นชมและยอมรับซูเวยอย่างสุดหัวใจ
...
สนามแห่งหนึ่ง
เหล่าศิษย์เบิกตากว้างร้องอุทานเป็ครั้งคราว
ในสนามมีสองร่างบินสลับตำแหน่งกันไปมาและดาบพุ่งเข้าปะทะกัน
หนึ่งในนั้นเป็ศิษย์ใหม่รุ่นเยาว์
เขาถือดาบยาวและเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้อย่างไม่มีอาการตื่นตระหนก
เด็กชายคนนี้คือ เจียจิง
ในการต่อสู้เจียจิงมีสีหน้าท่าทางมั่นคง
เทคนิคดาบขั้นพื้นฐานทรงพลังและเทคนิคการเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว
ระหว่างการเคลื่อนที่เขาทรงตัวรักษาความสมดุลของร่างกาย ขยับตัวให้น้อยที่สุด
คู่ต่อสู้ของเขามีวิชาดาบที่รวดเร็ว
ร่างฝ่ายตรงข้ามเคลื่อนไหวไปรอบๆตัวเขาด้วยความเร็วสูง
การโจมตีของเขามีความเร็วมาก
แต่เมื่อเวลาผ่านไปการเคลื่อนไหวคู่ต่อสู้เกิดการเปลี่ยนแปลง การเคลื่อนที่ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
เจียจิงเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เขาไม่รีบร้อน
เขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความใจเย็น
ตลอดเวลาการต่อสู้เขาใช้แรงให้น้อยที่สุด
ในที่สุดผลลัพธ์ก็ปรากฏ ความแตกต่างของการใช้พลังอย่างบ้าคลั่งกับการใช้พลังอย่างรอบคอบก็ส่งผลออกมา
"ท่อง์"
ดาบยาวในมือจู่โจมเข้าหาเป้าหมาย
คู่ต่อสู้ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะป้องกันได้
"เ้าชนะแล้ว"
ฝ่ายตรงข้ามยอมรับความพ่ายแพ้
ศิษย์อันดับเจ็ดสิบตกเป็ของเจียจิง
"เจียจิงเข้าสู่อันดับเจ็ดสิบได้แล้วจริงๆ"
ในเวลาไม่กี่วันเจียจิงก้าวะโจากศิษย์อันดับร้อยมาอยู่ในอันดับเจ็ดสิบ เป็ความก้าวหน้าที่สุดยอดมาก
แม้จะไม่สามารถเปรียบเทียบกับซูเวยได้ แต่มันก็เป็เื่เหลือเชื่อมากที่สามารถทำได้ เจียจิงทำให้ทุกคนประหลาดใจ
"เฮ้... เ้าไม่รู้รึไงว่า เจียจิงมักจะไปสนามของศิษย์อันดับหนึ่งเป็ประจำ และได้รับคำแนะนำบางอย่างกลับมาน่ะ"
"สนามศิษย์อันดับหนึ่ง...!!!"
"ได้ยินว่าเจียจิงนับถือซูเวยเป็พี่ชาย ทั้งสองเคยอยู่บ้านของศิษย์ใหม่ด้วยกัน"
ทุกคนต่างแลกเปลี่ยนการสนทนากัน ทำให้หลายคนไม่แปลกใจเลยว่าเจียจิงมีพัฒนาการก้าวะโขนาดนี้ได้ไงกัน
ในฝูงชนเด็กชายคนหนึ่งรับฟังบทสนทนาเงียบๆและมองไปที่เจียจิงด้วยความอิจฉา
เด็กชายคนนี้เคยติดอยู่ในศิษย์ร้อยอันดับแรกมาก่อน มีนามว่า ฉุ่ฉี แต่ตอนนี้ไม่ใช่
เขาได้พ่ายแพ้ให้กับซูเวยจนอันดับร่วงลงมา วันนี้เขาถูกขับออกจากตำแหน่งศิษย์ร้อยอันดับแรกไปเรียบร้อย
186
