ในห้องอาหารของปราสาทแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตไม่แพ้กันกับห้องนั่งเล่นเมื่อกี้นี้เลย ภายในห้องมีของประดับตกแต่เยอะแยะเต็ม
ไปหมดมีเตาผิงอยู่ตรงด้านขวา ข้างบนเหนือขึ้นไปมีรูปภาพติดอยู่ กลางห้องมีโต๊ะยาวขนาดสิบคนนั่งตรงหัวโต๊ะกับท้ายโต๊ะนั่งได้อีกสองคน ตรงกลางของโต๊ะมีเชิงเทียนวาอยู่และบนเพดานตรงกับเชิงเทียนก็มีโคมไฟระย้า
บนโต๊ะมีอาหารหลากหลายชนิดจัดเรียงได้อย่างสวยงาม เหมือนกับว่ามีปาร์ตี้อะไรสักอย่าง แต่ความจริงนั้นไม่ใช้นี่เป็แค่อาหารมื้อเย็นที่ซีเรเป็คนสั่งให้จัดขึ้นเพื่ออะไรนั้นก็ไม่รู้แต่ถ้านี้เป็งานเลี้ยงละก็ของบนโต๊ะนี้คงเป็แค่ของว่างแน่นอน
“เป็ไงบ้างอาบน้ำเสร็จแล้วสบายตัวมั้ย พอกินอาหารเสร็จแล้วฉันจะให้คนรับใช้พานายไปที่ห้องแล้วกันนะ” ซีเรกล่าวขึ้นขณะนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะรอให้ โนว่าอาบน้ำเสร็จ แล้วค่อยทานอาหารพร้อมกันแต่ที่จริงแล้วก็พึ่งจัดโต๊ะเสร็จได้ไม่นานมากนัก
“อะไรเนี่ยอาหารเต็มโต๊ะแบบนี้ มีปาร์ตี้อะไรเหรอ” โนว่าถามขึ้น เมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะเขาก็ไม่เห็นใครในห้องนี้นอกจากพวกเขากับคนรับใช้อีกไม่กี่คนเท่านั้นแต่แล้วในไม่ช้าเขาก็ได้คำตอบที่ไม่หน้าเชื่อกลับมาแทน
“ไม่ใช้ปาร์ตี้หรอกก็แค่....อยากจะให้นายได้กินของอร่อยเยอะๆนะ” คำพูดของซีเรนั้นฟังดูเหมือนอะไรสักอย่างแถม่หลังๆเสียงก็อ่อนลงอย่างเขินอายแต่ถึงจะไม่รู้อารมณ์ของคนที่สื่อคำพูดออกมา แต่แค่เห็นหน้าก็รู้ได้ในทันที
“เอาเถอะน่ารีบๆมานั่งที่เร็วเข้า ถึงยืนอยู่ก็ไม่ช่วยทำให้ท้องอิ่มหรอกน่า” เทช่าทักขึ้นจากข้างหลังของโนว่าก่อนเดินไปนั่งที่ของตนเองแล้วรอให้อีกสองคนนั่งตาม ก่อนจะเริ่มทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย
“นี่ซีเร...มัน...ดีแล้วอย่างงั้นเหรอ”จู่ๆเทช่าก็พูดขึ้น ในขณะกำลังทานอาหารอยู่และโนว่าก็นั่งอยู่ด้วยแต่เสียงไม่ได้ดังมากหรือตั้งใจพูดเสียงเบากันแน่
“อะไรเหรอ้าจะพูดอะไรก็พูดมาตรงๆเลย ไม่ต้องอ้อมค้อม”
“ก็...จะไม่บอกจริงๆอย่างงั้นเหรอความรู้สึกของเธอที่มีให้กับโนว่านะ" เขาพูดจริงจังแต่เสียงก็ยังเบาเหมือนเดิม เพราะไม่อยากให้ใครในที่นี้ได้ยินสักเท่าไหร่
“นั้นมันก็เื่ของฉันไม่ใช้เหรอจะบอกหรือไม่มันก็คือความ้าของฉัน” เธอเริ่มสุดจะทนกับคำถามแต่ละอย่างของเทช่าแต่ยังว่าท่านิ่งได้อีก ทั้งๆที่มือทั้งสองข้างสั่นไปหมดแล้ว
“โอเค โอเค ไม่ถามแล้วงั้นมากินข้าวต่อดีกว่า” เขาตัดสิ้นใจถูกแล้ว ที่ไม่ถามต่อถ้าไม่อย่างงั้นคงได้กลายเป็ผุยผงไปแล้ว เขารู้ดีว่าเวลาเธอโกรธนั้น...มันน่ากลัวเพียงใดแล้วก็ไม่อยากลองด้วย
เวลาอาหารผ่านไปทั้งสามคนแยกย้ายไปยังห้องนอนของตัวเอง เทช่าขอแยกตัวออกไปก่อนส่วนซีเรต้องพาโนว่าไปยังห้องพักอีกทีนึง เพราะสัญญาไว้แล้วว่าเดียวจะพาไปที่ห้อง
“ถึงห้องแล้วขอบใจเธอมากนะ”
“ไม่เป็ไรหรอกยังไงนายก็ต้องพักอยู่ที่นี่อยู่แล้วด้วย ก็ต้องหาห้องให้นายสิ”เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างให้รั้งเขาไปแต่ยังคุมมันได้แต่ที่สุดแล้วก็ควบคุมไม่อยู่จริง
“เดียวฉันเข้าไปนอนก่อนนะ....”
“รอเดียวก่อน! ฉันมีเื่อยากจะคุยกับนายตามลำพังสักหน่อยขอเข้าไปหน่อยนะ” แล้วเธอก็เดินเข้าห้องของโนว่าเข้าไปอีกแค่สองสามวินาทีก่อนที่เขาจะได้ปิดประตู โนว่าใมากเมื่อเห็นมือของซีเรสอดเข้ามาระหว่างประตูก่อนที่เขาจะปิดลงทำให้เกิบปิดประตูหนีบมือของเธอเข้าให้แล้ว
“มีอะไรอย่างงั้นเหรอเอาตามตรงนะ เมื่อกี่ฉันใมากนะรู้มั้ย คราวหลังอย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะ”
“ขอโทษที”เธอกล่าวขอโทษขอโพย เสร็จแล้วก็เปลี่ยนสีหน้าเป็จริงจังเกือบทั้งหมดแล้วแต่มีส่วนเขินอายบดบังอยู่นิดหน่อย“ฉันก็อยากพูดหรอกนะ.....แต่ว่า.....มันไม่ไหวจริงๆนะเออ.....คือ.....ั้แ่ตอนที่นายจากไปฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของฉันถึงไม่อยู่เป็สุขสักที.....แต่ก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่าฉันอาจจะชอบนายขึ้นมาก็ได้”เธอได้พูดทั้งหมดที่มีในใจไปหมดแล้ว ความจริงเธอก็ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอคิดอะไรกับเขาที่มากเกินกว่าเพื่อนอยู่หรอกแต่จนถึงจุดสุดท้ายเธอก็ทนต่อไปไม่ไหวจนต้องพูดออกมา
“เป็อย่างที่เ้าโกพูดได้ไงละเนี่ย”เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดหลังจากที่ซีเรพูดจบแต่นั้นก็ทำให้ซีเรถึงกับต้องตะลึงหลังจากที่โนว่าอธิบายทุกอย่างก่อนที่จะออกเดินทางมาที่นี่
“ก็ตามนั้นแหละไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเ้านั่นจะพูดถก แต่ฉันก็ไม่เชื่อหรอกนะ ก็แหม...ฉันมันก็แค่หมาป่าธรรมดาๆ ที่บังเอิญว่าเป็เ้าของดินแดนแห่งนี้ก็แค่นั้นเองไม่เห็นจะมีดีตรงไหนเลยนี่น่า” เขาพูดไปพลางส่ายหน้าไปมันก็จริงที่เขาเป็หมาป่าแต่เรียกว่าธรรมดาไม่ได้เลยเพราะเขาเป็หนึ่งในสี่ของหมาป่ารุ่นสุดท้ายแถมพลังที่มีนั้นยังมากเหนือกว่าที่ใครจะเข้าใจในพลังที่เขามีอยู่แถมคนที่รู้ก็เป็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นเอง
“นายอย่าพูดอย่างนั้นสิสิ่งที่นายเป็อยู่ตอนนี้มันก็ดีอยู่แล้ว นายไม่ใช้คนที่จะยอมอะไรง่ายๆทำทุกอย่างด้วยความจริงใจแล้วก็ตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม นั้นคือสิ่งที่นายเป็และนั้นก็เป็สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันหลงรักนาย ไมใช้ด้วยความหลอกลวงหรือโกหกเป็สิ่งที่มาจากใจของฉันไม่ได้มาจากความลุ่มหลงในอำนาจฉันรักนาย”หลังจากการสื่อทุกสิ่งที่มาจากใจของซีเรจบลงไปนั้นเธอก็จุมพิตตรงบริเวณอกซ้ายของโนว่าแล้วพึมพำอะไรบางอย่างแล้วจุมพิตตรงบริเวณริมฝีปากของเขาอีกที่ แล้วพึมพำอะไรบางอย่างขึ้นอีกครั้ง
“จากนี้ไปฉันจะรักนายคนเดียวตลอดไปไม่ไปไหนจนกว่าจะตายจากกัน”นั้นเป็คำพูดเดียวที่ทำให้หัวใจของโนว่ารู้สึกร้อนขึ้นมาในทันทีสิ่งที่ซีเรทำไปนั้นคือ พิธีกรรมตามธรรมเนียมของชาววิหคเพลิงเป็พันธะสัญญาที่ไม่สามารถหวนกลับคืนได้ เป็เหมือนโซ่ตรวนระหว่างสองคนไม่ว่าใครก็ไม่สามารถแยกพวกเขาออกจากกันได้ถึงแม้ว่าผู้ทำสัญญาจะเป็แค่ฝ่ายเดียวก็ตามทีแต่ผลกระทบนั้นจะตกสู่ทั้งสองคนเหมือนเดิม เหมือนกับคำสาปที่สร้างขึ้นจากคนๆเดียวแต่ผลของมันได้ตกสู่ผู้คนมากมายได้นั้นเอง
“เธอคิดดีแล้วเหรอว่าเป็ฉันนะดีแล้วนะ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเป็ห่วงอยู่ไม่น้อยเพราะนี่หมายถึงเขากับเธอนั้นไม่สามารถ กลับไปแก้ไขมันได้อีกแล้ว
“ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่ามันเป็สิ่งที่ฉันเลือกเอง ไม่เสียใจภายหลังแน่นอน”เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงเป็อย่างมาก นั้นเป็ผลมาจากการทำพันธะสัญญาเมื่อกี่นี้ไม่มีความลังเลอยู่ในหัวของซีเรั้แ่แรกอยู่แล้วการทำแบบนี้มันเป็ผลดีกับตัวเธออยู่แล้วเพราะต่อแต่นี้ไปเธอก็จะไม่ทรมานกับการที่ต้องทนคิดถึงเขาอยู่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว
90
![[จบ] ฉันมีพี่ชาย 7 คน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670481521_1917697.webp)
