เรือนกาญจนา

ธัญจำต้องนั่งรถไปกับวัฒน์ และเข้าไปอยู่ในบ้านที่ชานเมืองของวัฒน์อย่างงงๆ เธอคิดในใจว่า “ทำไมฉันจะต้องอยู่ที่นี่ด้วย ไม่เป็นไรไว้รอเขาหลับ ค่อยหนีออกจากบ้านหลังนี้ก็ได้”

ธัญยืนมองดูดาวและหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตทั้งหมด เธอคิดว่าชีวิตคนเรานั้นแสนสั้นยิ่งนัก ไม่ควรปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไปแบบนี้ เธอก็เลยว่าจะกลับไปที่บ้านพ่อเพื่อทำสวนบนที่ดินของพ่อ เธอตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับวัฒน์อีกต่อไป

กว่าธัญจะนอนก็ปาไปสี่ทุ่ม ธัญหลับไปนานพอสมควรอยู่ดีๆ ก็สะดุ้งตื่น เธอคิดในใจว่า “ลืมไปเลยว่าฉันจะต้องหนีคืนนี้”

ดังนั้นธัญจึงค่อยๆ ลุกออกจากเตียงในความมืด ธัญไม่กล้าเปิดไฟเพราะเธอกลัวมีคนรับรู้ว่าเธอตื่นและอาจมีคนเข้ามาในห้อง

และแล้วธัญก็ตัดสินใจเดินไปที่ประตู แต่แล้ว เธอเดินเพียงไม่กี่ก้าว ก็สะดุดกับอะไรไม่รู้ แล้วธัญก็เสียหลักล้มไปทับกับอะไรสักอย่าง

“โอ๊ย ผมจุกหมดแล้วนะธัญ”

ธัญตกใจ “คะ คุณวัฒน์ ทำไมคุณมานอนที่พื้นแบบนี้คะ”

“นั่นไง คุณจะแอบหนีผมล่ะสิ” วัฒน์จึงจับตัวธัญไว้

“ไหนว่าคุณจะไม่แตะต้องตัวฉันไง ปล่อยฉันสิคะ อย่ากอดฉันไว้แบบนี้” ธัญพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุม

“คุณล้มมานอนทับผมเองนะธัญ ผมไม่ได้เข้าใกล้คุณเลย” วัฒน์พูดยิ้มๆ

“ทำไมคุณไม่ไปนอนที่อื่นล่ะคะ” ธัญบ่น

“ก็ที่นี่ห้องนอนของผม ผมอุตส่าห์เสียสละให้คุณไปนอนบนเตียงนะครับ แต่คุณก็ตามมานอนกับผมที่พื้น” วัฒน์ยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ไม่ใช่สักหน่อย ปล่อยนะคะ” ธัญพยายามแกะแขนเขาออกแต่ก็ไร้ผล

วัฒน์ถือโอกาสพลิกตัวแล้วคร่อมตัวหญิงสาวไว้

“อย่านะคะวัฒน์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้” ธัญตกใจ

“ตามที่ตกลงไงครับ คุณเป็นฝ่ายเข้าหาผมเอง” วัฒน์ทวงคำท้า

“คุณก็รู้นี่คะ ว่าฉันสะดุดล้มทับคุณ ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย” ธัญรีบแก้ตัว

“ไม่มีข้อยกเว้นครับ” วัฒน์หอมแก้มธัญ

“แต่คุณมีภรรยาแล้ว” ธัญพยายามผลักวัฒน์ออก

“คุณไงที่เป็นภรรยาผม” วัฒน์ยังไม่ยอมหยุดลวนลามธัญ

“ไม่จริง กะ ก็ ตอนที่คุณไปหาพ่อคุณที่บ้านพี่นันท์ คุณก็บอกว่าจะกลับไปนอนค้างกับภรรยา” ธัญเผลอหลุดปากพูด

“คุณรู้ได้ยังไงครับ” วัฒน์หยุดการกระทำชั่วคราวและถามอย่างแปลกใจ

“พ่อคุณเล่าใน email ด้วยค่ะ” ธัญรีบแก้ตัว

วัฒน์แอบขำ และบอกว่า “ผมพาคุณมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ และบอกทุกคนในบ้านว่าคุณเป็นภรรยาผม ทุกวันผมจะต้องกลับมาดูแลคุณไงธัญ” วัฒน์อธิบาย

“แสดงว่า ตอนที่คุณไปสวนสนุกเพื่อหาพ่อคุณคราวนั้น แล้วบอกว่าภรรยาคุณป่วยกะทันหัน นั่นหมายความว่าตอนนั้นฉันมีอาการหนักหรอคะ” ธัญเริ่มเข้าใจเหตุการณ์

“ใช่ครับ ผมต้องรีบกลับไปบ้านเพื่อพาคุณส่งโรงพยาบาล แม้แต่เรื่องนี้พ่อผมก็เล่าให้คุณฟังหรอครับ” วัฒน์สงสัย

“ฉัน ฉัน ทำใจคบกับคุณไม่ได้ค่ะ” ธัญรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ธัญครับ คุณน่าจะเข้าใจหัวอกพี่ที่รักน้องสาวมาก ผมต้องการทวงความยุติธรรมให้น้อง ในขณะที่คุณเองก็พยายามปกป้องน้องสาวต่างบิดา คุณเข้าใจและให้อภัยผมเถอะนะ” วัฒน์ขอร้อง

“ฉัน…” ธัญกำลังจะพูด แต่ถูกวัฒน์ประกบปากจูบกับเธอ

และแล้ววัฒน์ก็จูบพรมธัญจนทั่วใบหน้าของเธอ ในที่สุดทั้งสองก็ไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาไปได้…และทั้งสองก็มีอะไรกัน

วัฒน์นอนกอดภรรยาหมาดๆ ด้วยความปลื้มใจ ในใจคิดว่า “ผมจะดูแลและปกป้องคุณไปตลอดชีวิตนะธัญ”

ธัญอ่อนเพลียเลยหลับไปภายใต้อ้อมกอดนั้น

************************************

และแล้วธัญก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจที่จะไปทำสวน เพราะเธอต้องช่วยวัฒน์ดูแลบริษัท วัฒน์นั้นพาธัญออกงานสังคมทุกงาน เพื่อเป็นการเปิดตัวว่าที่เจ้าสาวของเขาอย่างเป็นทางการ ไม่เพียงเท่านั้นเขาได้แจกการ์ดงานแต่งงานให้กับญาติสนิทมิตรสหาย ซึ่งตั้งใจไว้ว่าจะรีบแต่งกันในเดือนหน้านี้ เพราะกลัวว่าธัญนั้นจะท้องก่อนแต่ง

ธัญอยากจะเข้าไปเยี่ยมแม่ แต่ใจเธอก็ไม่กล้าพอ เพราะคิดว่าแม่ยังโกรธเธออยู่

และแล้วก็ถึงวันก่อนแต่งงาน

ธัญเปิดข้อความดูก็พบว่าแม่ของเธอนัดให้ไปเจอกันที่คอนโดของอนงค์นาศ

“แม่มีเรื่องจะคุยด้วยนะ ธัญมาพบแม่ที่คอนโดน้องหน่อยสิ ตอนเที่ยงคืนของคืนนี้นะ”

ธัญยังไม่กล้าโทรคุยกับแม่ เลยส่งข้อความกลับ “ได้ค่ะแม่ ธัญจะพบแม่ตามเวลานัดหมายนะคะ”

ดังนั้นในคืนนั้นธัญจึงบอกให้วัฒน์กลับไปบ้านก่อน เพราะเธออ้างว่าจะทำโอทีทั้งคืน

แต่วัฒน์นั้นทำเป็นรับคำไปอย่างนั้นเอง เขาเป็นห่วงธัญมาก ดังนั้นเขาจึงตั้งใจว่าจะแอบติดตามธัญไป โดยไม่ให้ธัญรู้เนื้อรู้ตัว

ธัญแอบดีใจที่เธอจะได้เจอแม่บังเกิดเกล้า ดังนั้นเธอจึงตั้งตารอคอยจนถึงเวลาเที่ยงคืน ซึ่งวัฒน์ที่แอบมองดูอยู่ ก็แปลกใจที่เห็นธัญดูมีความสุขและอารมณ์ดีมากจนผิดปกติ

เมื่อธัญขับรถและมุ่งตรงไปที่คอนโดของอนงค์นาศ พอเดินขึ้นไปถึงที่ห้องน้องสาว เธอเลยเคาะประตูเรียกแม่ แต่ทว่าภายในห้องกลับเงียบเชียบ ธัญลองบิดลูกบิดประตู ก็พบว่าห้องไม่ได้ล็อค เธอก็เลยถือวิสาสะเปิดเข้าไป

ธัญเดินเข้าไปในห้องและเปิดไฟก็พบว่า…