บทที่ 34
ร้องทุกข์
ภายในห้องโถงตำหนักของเมิ่งอวิ๋นเสียงยังคงมีเสียงคร่ำครวญเหมือนหมูถูกเชือดตามปกติ ทว่าคราวนี้เ้าของเสียงไม่ใช่เมิ่งอวิ๋นเสียง แต่เป็ชิงหลัว
“ไป๋เฉา เ้าดูเอาเถิด” ดวงตาของชิงหลัวเป็สีแดงก่ำ จมูกเล็ก ๆ ของนางก็เป็สีแดง นางคร่ำครวญพลางมองไป๋เฉา และพยายามกระตุ้นความสงสารในใจของไป๋เฉา แต่น่าเสียดายที่ชิงหลัวคิดผิด
เมื่อเมิ่งอวิ๋นเสียงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเช่นนี้ก็ถอนหายใจเบา ๆ ในตอนที่ก้นของนางาเ็เช่นนั้น ไป๋เฉาก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกสงสารออกมาแม้แต่น้อย แล้วเ้ายังจะคาดหวังความเห็นอกเห็นใจจากไป๋เฉาอยู่อีกหรือ?
อันที่จริงไป๋เฉาก็มีความเห็นอกเห็นใจ แต่สำหรับคนทั้งสองนี้นางรู้สึกว่าไม่น่าเห็นใจเลย
“ไท่จื่อเฟย ท่านคิดว่าข้าจะเสียโฉมหรือไม่?” เดิมทีชิงหลัวคิดว่านางยังโขกศีรษะไม่แรงพอ ด้วยความที่นางใจร้อนจึงโขกเพิ่มอีกสองสามครั้ง เมื่อนางกลับมาส่องกระจกก็แทบจะรับหน้าผากตัวเองไม่ได้
“ใช่แล้ว” เมิ่งอวิ๋นเสียงกัดแอปเปิลด้วยท่าทางราวกับกำลังรับชมละครอยู่ นางพยักหน้าก่อนจะครุ่นคิดว่า หน้าตาของตนตอนที่ต้องดื่มยานั้นน่าอายเช่นนี้หรือไม่? ไม่น่าจะมีอะไรน่าอับอายใช่หรือไม่?
เมื่อชิงหลัวได้ยินคำพูดของเมิ่งอวิ๋นเสียงก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก นางยังไม่ทันได้แต่งงานเลย แต่ใบหน้ากลับเสียโฉมเสียแล้ว และปากของนางก็ไวเท่ากับความคิด
“หากไม่มีใคร้าแต่งงานกับเ้า ข้าก็จะสั่งให้เ้าไม้แห้งนั่นแต่งงานกับเ้า ไหน ๆ คนหนึ่งก็โสดและอีกคนหนึ่งก็ยังไม่แต่งงาน” เมิ่งอวิ๋นเสียงมีความคิดนี้เมื่อนานมาแล้ว โดยคิดว่ามันไม่ใช่เื่ยากที่จะจับคู่คนทั้งสอง
“ใคร... ใครจะแต่งงานกับเ้าไม้แห้งนั่นเพคะ” จู่ ๆ ชิงหลัวก็หน้าแดงก่ำ เมื่อนึกถึงตอนที่อู๋ถงช่วยพยุงนางขึ้นมาในวันนั้น
เมิ่งอวิ๋นเสียงและไป๋เฉามองหน้ากันโดยไม่ได้เอ่ยคำใด
“แต่ว่า ไท่จื่อเฟย วันนี้ท่านได้เปิดศึกกับไท่จื่อผินอย่างเปิดเผยเพื่อข้า หากไท่จื่อทราบเื่นี้ก็จะ...” ไม่มีใครไม่รู้ว่า ไท่จื่อผินเป็ดั่งส่วนหนึ่งของหัวใจของไท่จื่อ นางเป็คนที่เขาโปรดปรานมากที่สุด ในหัวใจของไท่จื่อนั้น แม้แต่ตำแหน่ง ไท่จื่อเฟยก็ยังไม่ดีเท่าตำแหน่งไท่จื่อผิน เมื่อคิดถึงเื่นี้แล้วชิงหลัวก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้นไปอีก
เมื่อเมิ่งอวิ๋นเสียงได้ฟังเช่นนั้นก็กลอกตา “เ้าคิดว่าไท่จื่อจะไม่รู้เื่นี้หรือ?”
“แต่ว่าทั้งหมดนี้เป็ความผิดของข้าน้อย หากไท่จื่อจะลงโทษก็ต้องจับตัวข้าน้อยไป อย่าปล่อยให้ไท่จื่อทำร้ายไท่จื่อเฟยแม้แต่ปลายเล็บ” ชิงหลัวกำลังจะร้องไห้ หากไท่จื่อไม่พอใจ ไท่จื่อเฟยเพราะนาง นางก็จะกลายเป็คนบาปหนาที่สุดใน ตำหนัก ที่ต่อให้นางชดใช้ด้วยชีวิตก็ยังไม่สาสม
“เ้าคิดว่าไท่จื่อไม่พอใจข้าเพียงเพราะเ้าหรือ เขาไม่พอใจข้ามาตั้งนานแล้ว ข้าเห็นเขาไม่มีความสุขมานาน จึงใช้โอกาสนี้หาเื่ไปจากเขา แล้วทุกคนก็จะมีความสุข” เมิ่งอวิ๋นเสียงเดาความคิดของชิงหลัว และอดไม่ได้ที่จะประชดประชัน
“ไม่ได้อย่างแน่นอน!” ทันทีที่คำพูดนั้นออกมา ไป๋เฉาและชิงหลัวก็ค้านเป็เสียงเดียวกัน
“พวกเ้าทั้งสองจะก่อฏหรือ?” เมิ่งอวิ๋นเสียงใเสียงที่เป็ที่เป็เอกฉันท์นี้ จนแอปเปิลแทบจะหล่นจากมือ
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นางก็ปลอบโยน “พวกเ้าไม่ต้องกังวล เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะพาพวกเ้าไปด้วย ข้าจะไม่ทิ้งพวกเ้าไว้ในถ้ำหมาป่าแห่งนี้หรอก”
เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งสองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่คิดได้เพียงครู่หนึ่งก็เริ่มร้องไห้อีกแล้ว ไท่จื่อเฟย นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาใส่ใจเื่ของพวกเรานะเพคะ!
2K
