ผมไม่รู้ว่าผมเป็อะไรไป แต่พอผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งผมก็เห็นว่า...ผมมานอนอยู่ที่ห้องเดิมแล้ว ตอนนั้นผมจำได้แค่ว่า ผมเดินออกจากบ้านของเควินไปแล้ว แต่ตอนนี้ผมกลับยังอยู่ที่บ้านของเควินเหมือนเดิม
ผมรีบหันไปมองรอบ ๆ เตียง ผมก็เห็นพี่รามกำลังนั่งดูทีวีอยู่ข้าง ๆ เตียงนอนของผม ผมจึงถามพี่รามว่า
"พี่รามครับ? พี่รามกลับมาั้แ่เมื่อไหร่ครับ?"
"อ้าว! วายุ? ฟื้นแล้วเหรอ?"
"พี่ราม...แล้วทำไมผมยังอยู่ที่นี่ล่ะครับ? ใครพาผมกลับมาที่นี่ครับ?"
"เอ่อ...พอดีวายุหมดสติไปที่หน้าบ้านน่ะ คุณเควินเลยพาวายุกลับมาพักฟื้นที่นี่"
"ถ้างั้นผมคงต้องไปแล้วล่ะครับ"
"วายุ! จะไปไหนน่ะ?"
"พี่รามครับ...พี่รามคงยังไม่รู้ว่าคุณเควินเขาไล่ผมออกจากบ้านแล้วล่ะครับ เขาไม่ได้ใยดีผมอีกแล้วล่ะครับ ผมไม่ใช่ผู้ชายของเขาอีกแล้ว ผมคงต้องรีบไปจากที่นี่แล้วล่ะครับ "
"วายุ...นอนลงไปก่อน ดูแลตัวเองให้หายดีก่อนค่อยว่ากันอีกทีนะ"
"ไม่ล่ะครับพี่ราม อ้อ...จริงสิครับ ผมฝากแหวนเพชรวงนี้กับนาฬิกาไว้คืนให้คุณเควินด้วยนะครับ"
"แล้วทำไมต้องมาฝากพี่ไว้ด้วยล่ะ? ทำไมวายุไม่เอาไปคืนเขาเองล่ะ?"
"เพราะคุณเควินเขาเกลียดผมครับ เขาคงไม่อยากเห็นหน้าผมอีกแล้วล่ะครับ ยังไงผมฝากพี่รามเป็ธุระให้ด้วยนะครับ"
"ไม่ได้หรอกวายุ พี่ไม่ชอบรับฝากของมีค่าให้ใคร ถ้าวายุอยากจะคืนเขา...ก็ต้องเอาไปคืนเขาด้วยเอง"
"แต่ว่า...เขา..."
"วายุ...ก่อนจะไป ไปลาคุณเควินอีกสักครั้งเถอะนะ วายุจะใจดำไม่ใยดีเดินจากเขาได้จริง ๆ น่ะเหรอ? วายุทำใจได้แล้วจริง ๆ น่ะเหรอ?"
"เอ่อ...แล้วตอนนี้...คุณเควินอยู่ที่ไหนเหรอครับ?"
"เขาอยู่ในห้องนอนใหญ่"
"เอ่อ...สายป่านนี้แล้วคุณเควินยังไม่ตื่นอีกเหรอครับ?"
"อืม...เขาไม่ตื่นมาสามวันแล้วล่ะ"
"พี่รามว่าอะไรนะครับ!!! เขาไม่ตื่นสามวันแล้วเหรอครับ??? หมายความว่ายังไงครับ? เขาเป็อะไรครับ??? "
"คุณเควินทานยาพารามากเกินไปจนซ๊อคหมดสติไปั้แ่วันที่เขาไล่วายุไปแล้วล่ะ นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้ว แต่เขายังไม่ยอมตื่นเลย"
"แล้วทำไมเขาต้องทานยาพาราเยอะขนาดนั้นล่ะครับ?"
"พี่ไม่รู้...วายุก็ไปถามเขาดูเองสิ"
"คุณเควิน...ผม...ต้องไปหาเขาครับ ผมเป็ห่วงเขา ฮึก ฮึก ฮึก...ผมเป็ห่วงเขา..."
พี่รามยังคงคอยปลอบใจผมอยู่ข้างเตียงเพื่อไม่ให้ผมคิดมาก พี่รามนั่งเป็เพื่อนผมอยู่นานจนผมเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้น ผมจึงบอกพี่รามว่า...ผมจะเข้าไปดูเควิน เพราะผมคงเดินจากไปทั้ง ๆ ที่เขายังป่วยอยู่ไม่ได้ ผมทำใจเดินจากเขาไปในเวลานี้ไม่ได้ เพราะในหัวใจของผมยังมีเขาอยู่เต็มหัวใจ ผมรู้ตัวดีว่า...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ไม่มีวันหยุดรักผู้ชายคนนี้ได้อีกแล้ว
พี่รามเดินไปส่งผมจนถึงห้องนอนใหญ่ แล้วพี่รามก็พาผมเข้าไปส่งต่อจนถึงเตียงของเควิน หลังจากนั้นพี่รามก็บอกพยาบาลสองคนที่กำลังดูแลเควินออกไปก่อน แล้วพี่รามก็เดินตามพยาบาลออกจากห้องไป ปล่อยให้ผมอยู่ในห้องกับเควินเพียงลำพัง
ผมค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ เตียงของเควิน แล้วผมก็เอื้อมมือที่ไร้เรี่ยวแรงของผมไปลูบไล้ใบหน้าของเขา เพราะผม้าััใบหน้าของคนที่ผมรัก แต่ตอนนี้หน้าของเควินซีดมากจริง ๆ ผมมองสำรวจตามร่างกายของเขา ผมเห็นที่หลังมือของเขามีเข็มเจาะสายน้ำเกลือเสียบคาอยู่ และผมยังสามารถดูออกอย่างง่ายดายว่าเควินผอมไปมาก ั้แ่ผมอยู่กับเขามาผมยังไม่เคยเห็นเขาป่วยเลยสักครั้ง ผมไม่เคยเห็นเขาซีดผอมแบบนี้มาก่อน
ภาพเหล่านี้ที่ผมเห็น...มันทำให้ผมต้องเสียน้ำตาให้กับเควินอีกจนได้ ทั้ง ๆ ที่ผมบอกกับตัวเองแล้วแท้ ๆ ว่าผมจะไม่ยอมร้องไห้ให้กับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว แต่ผมก็ทำไม่ได้เลย
ผมไม่เข้าใจเลยว่า...ทำไมเควินถึงต้องใจร้ายกับผมไม่สิ้นสุด ในตอนที่เขาสุขสบายดี...เขาก็ช่างขยันทำให้ผมเสียน้ำตาได้แทบทุกวันไม่เคยว่างเว้น แม้แต่ในยามที่เขากำลังป่วยอยู่...เขาก็ยังสามารถทำให้ผมต้องร้องไห้เสียน้ำตาให้กับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาช่างเป็ผู้ชายที่ใช้ความสามารถพิเศษเฉพาะด้านได้ดีจริง ๆ เขาทำแบบนี้ได้ยังไงนะ
ผมนั่งกุมมือเควินน้ำตาคลอเพื่อรอให้เขาฟื้น แต่เขาก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาสักที จนผมเริ่มปล่อยโฮออกมา เพราะผมกลัวว่า ผมจะเสียเขาไป และผมยังบอกเขาด้วยว่า
"คุณเควินครับ...ฮึก ฮึก ฮึก วายุยังรอคุณอยู่นะครับ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่้าวายุแล้ว แต่วายุก็ยังเฝ้ารอให้คุณหันกลับมามองวายุอยู่นะครับ ได้โปรดเถอะครับดวงใจของผม...ได้โปรดตื่นขึ้นมาซับน้ำตาให้ผมอีกสักครั้งได้ไหมครับ?"
เควินยังคงนอนแน่นิ่งไม่กระดุกกระดิกเลย เขาดูเหมือนกับว่ากำลังหลับลึกมาก เพราะขนาดน้ำตาของผมหยุดลงบนใบหน้าของเขาจนผมต้องเอื้อมมือไปซับเช็ดออก เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ซึ่งมันก็ทำให้ผมรู้สึกกลัวและปวดใจมากกว่าเดิม ผมจึงพูดกับเควินเบา ๆ ต่อไปว่า
"วายุรักคุณนะครับ...วายุไปจากคุณไม่ได้ วายุจะรอจนกว่าคุณจะฟื้น วายุจะรอขอโอกาสจากคุณอีกครั้ง วายุจะขอเป็ผู้ชายของคุณ วายุจะยอมให้คุณตบตีวายุเท่าที่คุณอยากจะทำ... แต่อย่าไล่วายุไปเลยนะครับ คุณเควินครับ... วายุจะรอฟังเสียงด่าของคุณ คุณรีบตื่นขึ้นมาด่าวายุนะครับ เด็กเลี้ยงแกะคนนี้ยังรอคุณอยู่นะครับ"
ผมเห็นเควินเริ่มขยับตัวไปมา แล้วผมก็เห็นเควินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ จากนั้นเขาก็เรียกชื่อของผมเบา ๆ ว่า
"วายุ?"
"คุณเควิน? ฮึก ฮึก ฮึก คุณฟื้นแล้ว...ขอบคุณ ฮึก ฮึก ขอบคุณจริง ๆ "
"วายุ? คุณ...คุณยังไม่ได้ทิ้งผมไปใช่ไหม?"
"คุณเควิน...ฮึก ฮึก วายุยังอยู่ที่นี่ วายุยังอยู่กับคุณ วายุยังรอคอยคุณเสมอครับ"
อ๊ะ !!! พรึบ !!!
เควินมองผมน้ำตาคลอ แล้วเขาก็คว้าผมลงไปกอดไว้ในอ้อมกอดของเขาอย่างแแ่ แต่เขากอดผมแน่นมากจนผมแทบจะหายใจไม่ออกเลย เพราะเขากอดผมเหมือนกับว่า...เขากำลังกลัว ผมไม่รู้ว่าเขาเป็อะไร เพราะเขาก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ผมเห็นน้ำตาของเขาไหลออกมาทางหางตาทั้งสองข้างของเขาเล็กน้อย ผมจึงเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกให้เขาเบา ๆ แล้วผมก็ถามเขาว่า
"คุณร้องไห้ทำไมครับ?"
"เพราะผม..."
"คุณเกลียดวายุมากจนถึงขนาดต้องร้องไห้เลยเหรอครับ?"
"ภานุเป็ใครครับ?"
"คุณเควิน!!! ทำไมคุณถึงถามผมแบบนี้ครับ?"
"ผมถามคุณว่า...ภานุเป็ใคร? ภานุที่หน้าตาเหมือนคุณเป็ใคร? แล้วเขาเป็อะไรกับคุณครับ?"
"คุณเควิน...รู้ได้ยังไงครับว่า...ภานุหน้าตาเหมือนผม?"
"ผมถามคุณว่า...ภานุเป็ใคร? ทำไมเขาต้องหน้าเหมือนคุณจนแยกไม่ออกขนาดนั้นน่ะ?"
"ภานุ...เป็พี่ชายฝาแฝดของผมครับ"
"แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผมว่าคุณมีพี่ชายฝาแฝดที่หน้าเหมือนกันยังกับแกะน่ะ ทำไมคุณไม่เคยบอกผมว่าคนที่ขับรถชนลดาคืนนั้นไม่ใช่คุณแต่เป็...พี่ชายของคุณ!!! ทำไม??? ทำไม? ห๊ะ?? "
"ฮึก ฮึก ฮึก เพราะตอนที่วายุเข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ ๆ วายุพยายามจะบอกคุณหลายครั้งแล้ว แต่คุณไม่เคยฟังวายุเลย วายุก็เลย...."
"ไม่ฟังแล้วทำไมคุณไม่รู้จักเถียง? ทีเื่อื่นคุณยังเถียงผมฉอด ๆ แต่เื่สำคัญขนาดนี้ทำไมคุณถึงไม่เถียงผมน่ะ? คุณปล่อยให้ผมเข้าใจคุณผิดอยู่ได้ยังไงตั้งนานน่ะ?"
"ฮึก ฮึก ฮึก เพราะ...เพราะ่หลัง ๆ วายุรักคุณ...วายุก็เลยไม่อยากบอกคุณ เพราะวายุกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง...คุณจะไม่ยอมให้วายุอยู่กับคุณอีก"
"วายุ?"
พรึบ!!! เควินคว้าผมเข้าไปกอดอีกครั้ง แล้วเขาก็ซบหน้าลงกับหัวไหล่ของผม และร้องไห้ออกมาอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมผลักเขาออกจากไหล่ผมเล็กน้อย แล้วผมก็เช็ดน้ำตาให้เขาโดยไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เควินก็คว้าผมเข้าไปกอดไว้แน่นเหมือนเดิม และพูดกับผมเสียงอู้อี้ว่า
"ขอโทษ ผมขอโทษ ผมขอโทษ ขอโทษที่ผมไม่เคยรับฟังอะไรเลย ขอโทษที่เคยตบตีคุณ ขอโทษที่เคยทำร้ายจิตใจคุณ ผมขอโทษครับ"
"คุณเควินไม่ต้องขอโทษวายุอีกแล้วนะครับ เพราะวายุไม่เคยโกรธคุณเลยสักครั้ง วายุแค่น้อยใจบางครั้ง แค่น้อยใจที่คุณสนใจคนอื่นมากกว่าวายุ น้อยใจที่คุณเอาใจคนอื่นที่ไม่ใช่วายุ น้อยใจที่คุณ...
อุ๊บ !!!!
เควินคว้าผมเข้าไปจูบโดยที่ผมคาดไม่ถึงมาก่อน เพราะเควินไม่ได้จูบผมมาเป็อาทิตย์แล้ว ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาผมเฝ้าคิดถึงโหยหาัันี้ของเขามาตลอด แต่ผมไม่เคยได้รับมันเลยจนมาถึงวันนี้...วันที่เควินจูบผมอีกครั้ง และจูบของเรายังเต็มไปด้วยความหวานละมุนจนผมไม่อยากจะจบมันเลย แต่เควินเลือกที่จะหยุดทุกอย่างลง แล้วเขาก็ผลักผมออกห่างเขาเล็กน้อย แต่หน้าของเราใกล้กันเพียงแค่ไม่กี่เซ็น ผมกับเควินปล่อยน้ำตาออกมาพร้อม ๆ กัน และเรามองสบตากันอยู่เนิ่นนาน ก่อนที่เควินจะถามผมว่า
"วายุ...คุณกลับมาเป็ผู้ชายของผมเหมือนเดิมได้ไหม?"
"คุณเควิน?"
"กลับมาอยู่ข้าง ๆ ผมอีกครั้งได้ไหม?"
"ฮึก ฮึก ฮึก"
"กลับมาอยู่กับผม...เพื่อให้โอกาสผมได้รักคุณบ้างได้ไหม?"
"คุณเควิน?"
"ผมอยากรักคุณ...ผมอยากเป็คนที่ถูกคุณรัก ผมอยากผู้ชายที่ดีของคุณ ผมอยากปกป้องคุณ "
"ฮึก ฮึก ฮึก"
"ได้ไหมครับคนเก่ง?"
"ครับ...ได้ครับ สำหรับคุณเควินที่เป็ทุกอย่างของวายุ วายุให้คุณได้เสมอครับ"
"ขอบคุณ ขอบคุณนะวายุ ขอบคุณที่ให้โอกาสผม"
"ครับ"
หลังจากที่เควินพูดความในใจออกมา ก็ทำให้ผมไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าผมดีใจมากแค่ไหน ในที่สุดผมก็ได้อยู่กับคนที่ผมรักอีกครั้ง ผมตอบตกลงเควินไปอย่างไม่ลังเลใด ๆ และเควินยังสัญญากับผมด้วยว่า...
"วายุ...พรุ่งนี้ผมจะพาคุณกลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่ของคุณ ผมจะบอกพวกท่านว่า...ขอโทษ ผมจะไปกราบขอโทษพ่อกับแม่ของคุณ ผมอยากไปแนะนำตัวกับพ่อแม่ของคุณ ผมจะไปขอหมั้นกับผมไว้ก่อน คุณมีอะไรขัดข้องไหมครับ? "
"ฮึก ฮึก ฮึก ไม่มีครับ...วายุไม่มีอะไรขัดข้องเลยครับ เพราะวายุรักคุณหมดหัวใจครับ ฮึก ฮึก ฮึก "
พรึบ...
เควินคว้าผมเข้าไปกอดไว้แนบแผ่นอกอุ่นของเขา และมันก็ทำให้ผมทั้งมีความสุขทั้งดีใจในเวลาเดียวกันเมื่อคนที่ผมรักกำลังจะพาผมกลับบ้านไปหาพ่อแม่ของผม และเขายังจะไปขอหมั้นผมด้วย ผมคิดว่า...มันคงถึงเวลาแล้วล่ะที่ผมจะมีความสุขเหมือนคนอื่นเขาสักที...
.....
Sundog
9K
