บทที่ 9 สร้างบ้านใหม่
ในคืนที่ครอบครัวตระกูลกู้ปรึกษากันเื่สร้างบ้านหลังใหม่กู้หลินใฝ่ฝันอยากได้บ้านเป็ของตัวเองั้แ่อยู่ในโลกปัจจุบันแต่หญิงสาวไม่เคยมีความรู้เื่การออกแบบบ้าน จึงขอให้กำไลหยกออกแบบบ้านตามความฝันของตัวเองให้ซึ่งเมื่อแบบแปลนปรากฏอยู่ต่อหน้า กู้หลินก็ถึงกับเบิกตากว้างกับแบบบ้าน
ในตอนเช้าของวันต่อมา หญิงสาวจึงเอาแบบบ้านที่ได้จากกำไลหยกให้ทุกคนดู
“นี่คือแบบบ้านที่กำไลหยกบันดาลให้ไม่รู้ว่าช่างในหมู่บ้านของเราจะสร้างแบบนี้ได้หรือไม่”
เสียงลังเลใจของกู้หลินทำให้ทุกคนหยิบแบบแปลนของบ้านในกระดาษสีแปลกตาขึ้นมาดู
สิ่งที่ปรากฏในต่อสายตาของทุกคน คือบ้านสถาปัตยกรรมจีนผสมผสานกับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่โดยมีบ้านจำนวน 4 หลัง จัดเป็กลุ่ม แต่ละหลังให้มีทางเดินเชื่อมถึงกันได้โดยเว้นระยะห่างของบ้านแต่ละหลังด้วยสวนดอกไม้ตรงกลาง
“หืมม”
ทุกคนครางในลำคออย่างรู้สึกฉงนเพราะรูปภาพแบบบ้านที่อยู่ต่อหน้าพวกเขาในตอนนี้ช่างสวยงามแต่ดูแปลกตา
“ตาจะลองให้ลุงจาง และช่างในหมู่บ้านของเราดูก่อนถึงมันจะแปลกตาไปบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะเกินความสามารถของพวกเขา”
หลังจากผู้เฒ่ากู้กลับจากบ้านผู้ใหญ่บ้านไปไม่ถึงชั่วยามผู้ใหญ่บ้านก็พาผู้ชายในหมู่บ้านมารวมตัวกันที่บ้านของตระกูลกู้รวมทั้งอาจารย์หลี่และหลี่เหว่ยก็ตามมาดูด้วยความสนใจ
กู้หลินมองเห็นสายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความหวังก็รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกที่จ้างพวกเขาให้มาทำงานเพื่อช่วยให้พวกเขามีกินมีใช้ทางอ้อม
“ข้าอยากสร้างบ้านใหม่และอยากขอรบกวน พี่น้องในหมู่บ้านเรามาช่วยทำงานข้ายินดีจ่ายค่าจ้างให้ทุกคน”
ผู้เฒ่ากู้กล่าวกับชาวบ้านที่มารวมตัวกันเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ
ชาวบ้านต่างพากันส่งเสียงฮือฮาใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความยินดี
“จะสร้างบ้านใหม่เหรอจะสร้างแบบไหน”
ลุงจางหัวหน้าช่างฝีมือของหมู่บ้าน ก้าวออกมาด้านหน้า แล้วถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ข้ามีแบบให้พวกท่านดูก่อนหากพวกท่านสร้างได้ตามนี้ ข้ายินดีจ่ายให้มากกว่าค่าจ้างในเมืองและเลี้ยงอาหารตอนกลางวันหนึ่งมื้อ”
สิ้นเสียงผู้เฒ่ากู้ชาวบ้านก็ส่งเสียงฮือฮาอีกรอบ เรียกรอยยิ้มจากคนบ้านตระกูลกู้ ก่อนที่ผู้เฒ่ากู้จะยื่นภาพวาดของแบบบ้านให้ลุงจางดู
เมื่อลุงจางเห็นภาพวาดก็ขมวดคิ้วอย่างฉงนเพราะเป็แบบที่แตกต่างจากบ้านทั่วไปในหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง เขาเลื่อนนิ้วไปตามเส้นโค้งของแบบบ้านดวงตาของเขากวาดมองรายละเอียดต่าง ๆ ทั้งภายนอกและภายในอย่างถี่ถ้วน การตกแต่งทั้งตู้เตียง และโต๊ะในห้องเป็แบบที่เขาไม่เคยเห็น และดูซับซ้อนท้าทายฝีมือ ซึ่งหากเขาทำได้สำเร็จชื่อเสียงของช่างในหมู่บ้านย่อมกระจายไปทั่วทิศ รวมทั้งงานจ้างที่จะตามมา
กู้หลินกลั้นหายใจเมื่อเห็นสีหน้าของลุงจางที่เดี๋ยวขมวดคิ้วเดี๋ยวยิ้มภายในใจหวั่นเกรงว่าแบบบ้านและเฟอร์นิเจอร์แบบร่วมสมัยที่ตัวเองให้กำไลหยกออกแบบจะทำให้ช่างของหมู่บ้านทำให้ไม่ได้ แต่ความกังวลของเธอก็หมดไปเมื่อลุงจางเงยหน้าขึ้น
“ข้ามั่นใจว่าทำได้แต่สิ่งของบางอย่างข้าไม่เคยเห็น อาจจะต้องใช้เวลาบ้าง”
น้ำเสียงของลุงจางเต็มไปด้วยความมั่นใจทำให้ชาวบ้านต่างพากันปรบมือดังก้องไปทั่วบริเวณด้วยความดีใจ พวกเขารู้สึกเป็หนี้น้ำใจคนตระกูลกู้เพราะรายได้จากการจ้างงานครั้งนี้จะช่วยให้ชีวิตความเป็อยู่ของครอบครัวดีขึ้น และไม่ต้องอดอยากไปอีกระยะหนึ่ง
ความดีใจที่ได้รับค่าจ้างสูงกว่าในเมืองยังไม่ทันจางหายกู้เยี่ย แม่ของกู้หลินก็ประกาศบอกให้เมียของช่างในหมู่บ้านที่อยู่ว่าง ๆไม่ได้ทำอะไร เข้ามาช่วยทำอาหารเลี้ยงคนงานในตอนกลางวันโดยจะได้รับเงินค่าจ้างพร้อมอาหารกลางวันหนึ่งมื้อ เมื่อช่างก่อสร้างได้ยินก็นำเสนอภรรยาของตนเอง
“เมียข้าฝีมือทำอาหารไม่เป็สองรองใครข้าจะให้นางมาทำอาหาร”
“ข้าก็ยินดีให้เมียของข้ามาช่วยทำอาหารเหมือนกัน”
เสียงบอกเซ็งแซ่แข่งกันของช่างในหมู่บ้านเรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่บ้าน ที่กำลังนั่งฟังอยู่ข้างผู้เฒ่ากู้
“หมู่บ้านเราคงจะลืมตาอ้าปากได้เสียที”
อาจารย์หลี่ที่ยืนมองอยู่นานแล้วก็เดินเข้ามาหาครอบครัวตระกูลกู้
“ท่านอาจารย์”
ตระกูลกู้คารวะอาจารย์ด้วยใบหน้ายินดี
“ข้าได้ยินผู้ใหญ่บ้านบอกผู้ชายในหมู่บ้านว่าตระกูลกู้จะสร้างบ้านก็เลยตามมาดูดูจากท่าทางของลุงจางแล้ว แบบบ้านที่จะให้สร้างคงน่าสนใจไม่น้อย ขอข้าดูได้หรือไม่”
อาจารย์หลี่เอ่ยปากขอดูแบบซึ่งผู้เฒ่ากู้ก็ยื่นแบบที่ลุงจางคืนให้ ส่งให้อาจารย์ดู
“น่าสนใจจริง ๆ ใครเป็คนวาดภาพนี้”
สายตาเฉียบคมของอาจารย์หลี่เงยหน้าขึ้นถาม กู้หลินไม่คิดว่าจะเจอคำถามแบบนี้ก็เกือบตั้งตัวไม่ทันแต่แพทย์สนามที่เคยเจอเหตุฉุกเฉินมานับครั้งไม่ถ้วนก็สามารถรับมือได้สบาย
“ท่านตาได้แบบนี้มาจากเรือของชาวโพ้นทะเลที่มาขายเห็นว่าแปลกดีเลยเอาให้ข้าเล่น พอมีโอกาสจะสร้างบ้าน พวกเราก็เลยเอาของเก่ามาดูเผื่อช่างในหมู่บ้านจะทำได้”
คำตอบไหลลื่นของกู้หลินแทบจะทำให้คนในครอบครัวตื่นตะลึงกับความเปลี่ยนแปลงของเด็กสาว
เช้าตรู่ของวันถัดมาเสียงเคาะไม้ดังกังวานไปทั่วหมู่บ้านเป็เสียงประกาศการเริ่มต้นสร้างบ้านหลังใหม่ของตระกูลกู้
กู้หลินรู้ว่าชาวบ้านยากจน บางครอบครัวอาจได้กินอาหารเพียงมื้อเดียวและอาจไม่มีแรงทำงานหญิงสาวจึงเข้าไปในห้องนอนของตนแล้วหลับตานึกถึงซาลาเปาไส้หมูเนื้อแน่นเ้าดังในเยาวราช ชั่วอึดใจซาลาเปาถาดใหญ่ก็ปรากฏต่อหน้า
“พี่ใหญ่ท่านช่วยเข้าไปยกซาลาเปาไส้หมูในห้องนอนของข้าออกมาให้ช่างสร้างบ้านกินในตอนเช้าพวกเขาจะได้มีแรงทำงานให้เสร็จโดยเร็ว”
กู้หลินเรียกพี่ชายที่เพิ่งกลับจากเอาม้าออกจากคอกให้เข้าไปเอาของในห้อง
“ซาลาเปาไส้หมูเหรอกลิ่นหอมออกมาถึงนอกบ้านแล้ว”
กู้เยี่ยที่เพิ่งยกน้ำขิงลงจากเตาก็หันไปมองลูกสาวกับลูกชายช่วยกันยกซาลาเปาถาดใหญ่ออกมา
“ท่านลุงท่านป้าวันนี้เป็วันแรกที่เริ่มงาน บ้านของข้ามีซาลาเปากับน้ำขิงร้อน ๆให้พวกท่านกินรองท้องก่อนทำงาน เข้ามากินก่อนแล้วค่อยทำงานต่อเถิดหยิบไปกินให้อิ่ม ถ้าไม่พอข้าจะไปนึ่งมาเพิ่มเติม”
เสียงใสของกู้หลินประกาศให้ได้ยินกันถ้วนหน้าก็แทบจะมองบ้านกู้เป็เทพเ้าที่จ่ายค่าจ้างแพงไม่พอยังมีอาหารให้กินทั้งตอนเช้าและตอนกลางวันบางคนถึงกับเช็ดน้ำตาเมื่อกัดซาลาเปาเข้าไปคำแรกแล้วมีเนื้อหมูที่ได้กินปีละครั้งอยู่ในปาก
“ช่างอร่อยเหลือเกิน”
“ข้าขอเก็บส่วนของข้าไว้ให้ลูกชายที่ยังเล็กได้หรือไม่”
ชาวบ้านบางคนคิดถึงลูกที่ไม่เคยได้กินและขอเก็บไว้ให้ลูก ซึ่งกู้หลินได้ยินก็รู้สึกหดหู่ในใจ
“พวกท่านกินให้อิ่มท้องตัวเองเถิดตอนเย็นหลังเลิกงาน ข้าจะให้แม่ครัวนึ่งซาลาเปาให้พวกท่านห่อไปฝากลูกหลานที่บ้านถือว่าบ้านของข้าทำบุญในวันมงคลนี้ก็แล้วกัน”
เมื่อทุกคนได้ยินก็ถึงกับน้ำตาไหลปากก็ให้พรครอบครัวตระกูลกู้ด้วยความซาบซึ้งใจ
หลังจากทุกคนกินซาลาเปาจนอิ่มแล้วลุงจาง นายช่างใหญ่ก็เริ่มพาพวกเขาทำงาน ด้วยการปรับพื้นดินข้างบ้านจำนวนหลายหมู่ก่อนจะวางผังบ้าน
ในขณะที่ผู้ชายเริ่มปรับพื้นดินผู้หญิงที่ได้รับการว่าจ้างจากแม่ของกู้หลินให้มาช่วยทำอาหารเลี้ยงช่างสร้างบ้าน ก็เริ่มเตรียมอาหารสำหรับตอนเที่ยง
กู้หลินนำเนื้อหมูที่ซื้อมาจากในเมืองผสมกับเนื้อหมูที่นำออกมาจากกำไลหยกให้แม่ครัวทำอาหารสองสามอย่างโดยหญิงสาวแอบเอาเครื่องปรุงรสผสมกับเกลือเพื่อช่วยให้รสชาติอาหารอร่อยยิ่งขึ้น
กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณก่อสร้าง ทำให้ช่างทุกคนมีกำลังวังชาในการทำงาน และทำงานอย่างมีความสุขและเต็มใจทุ่มเทสุดฝีมือ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่ถึงเดือนบ้านเป็กลุ่มทรงแปลกตาพร้อมกับเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งภายในแบบสมัยปัจจุบัน ก็เสร็จสมบูรณ์ตรงตามที่กู้หลิน้า
ลุงจางและช่างในหมู่บ้านมองบ้านหลังนี้ด้วยความภาคภูมิใจ มันเป็ผลงานชิ้นที่พิสูจน์ฝีมือของพวกเขาที่สามารถสร้างสรรค์สิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนในหมู่บ้านนี้ได้
5K
