“เมื่อครู่นี้...เ้าคิดจะเปิดเผยความลับของข้าอย่างนั้นหรือ!” เมื่ออยู่กันตามลำพังสองต่อสอง หยางชิงหลิงก็หันไปเอ่ยถามอวี้เจินด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ สาวใช้ผู้นี้กล้าดีอย่างไรถึงคิดจะเอาความลับของนางมาข่มขู่!
อวี้เจินเตรียมใจไว้แล้วว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ต้องทำให้หยางชิงหลิงโกรธนางอย่างแน่นอน แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อนางก็ต้องหาทางรอดให้ตนเองเช่นกัน
นางมองดวงหน้าที่กำลังแดงก่ำของหยางชิงหลิง เอ่ยว่า “คุณหนูโกรธข้าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกเ้าค่ะ ทางที่ดี...ท่านควรจะให้ความช่วยเหลือข้า ก่อนที่ข้าจะเก็บความลับของท่านเอาไว้ไม่อยู่”
หยางชิงหลิงโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว ไม่คาดคิดว่าสาวใช้ตรงหน้าจะเล่ห์เหลี่ยมจัดถึงเพียงนี้ แต่นางจะทำอะไรได้ ในเมื่อสาวใช้ผู้นี้เป็คนกุมความลับของนางเอาไว้!
หยางชิงหลิงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับโทสะที่กำลังพลุ่งพล่าน ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย “แล้วเ้า้าให้ข้าช่วยอะไร?”
“ข้า้า ‘หลบหนี’ ออกจากจวนสกุลหยาง”
“ว่าอย่างไรนะ!” หยางชิงหลิงเบิกตาค้าง เพราะคิดไม่ถึงว่าสาวใช้ตรงหน้าจะขอให้นางช่วยเื่ที่เสี่ยงอันตรายเช่นนี้
“คุณหนูฟังไม่ผิดหรอกเ้าค่ะ ข้า้าหลบหนีออกจากจวนสกุลหยาง และท่านก็เป็คนเดียวที่สามารถช่วยเหลือข้าได้” อวี้เจินยังคงยืนยันคำพูดเดิม
นางครุ่นคิดมาทั้งคืนแล้วว่าการหลบหนีออกจากจวนสกุลหยางนั้นเป็วิธีที่ดีที่สุด แต่การจะหลบหนีออกไปโดยที่ไม่ได้วางแผนอะไรเลย อาจทำให้นางต้องพบเจอกับความยากลำบากในภายภาคหน้า ดังนั้นนางจำเป็ต้องมีเงินทุนสำรองเพื่อเอาไว้ใช้ประทังชีพระหว่างการหลบหนี อีกอย่างหนังสือสัญญาค้าทาสของนางยังอยู่กับหยางเฉิง หากเขานำเื่นี้ไปแจ้งแก่ทางการ เพื่อให้ทางการช่วยตามหานาง เช่นนั้นการหลบหนีของนางก็จะไร้ประโยชน์
หยางชิงหลิงไม่เข้าใจความคิดของสาวใช้ตรงหน้า นางจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย “เหตุใดเ้าต้องหลบหนีด้วย แค่ให้ข้าช่วยไถ่ตัวออกจากจวนก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ?”
แน่นอนว่าอวี้เจินก็เคยคิดถึงเื่นี้มาแล้วเหมือนกัน ในยุคสมัยนี้ขอแค่มีเงินเพียงพอก็สามารถไถ่ตัวออกจากการเป็ทาสของจวนหลังนั้นได้แล้ว แต่อย่าลืมสิ ว่าคนที่ซื้อตัวนางมาจากตลาดค้าทาสเป็ใคร?
หยางเฉิงคงจะยอมปล่อยนางไปง่ายๆ หรอกนะ!
“คุณหนูคิดว่าน้องชายของท่านจะยอมให้สาวใช้อุ่นเตียงอย่างข้าไถ่ตัวออกไปหรือเ้าคะ?”
คำพูดของอวี้เจินทำให้หยางชิงหลิงนิ่งคิดไปชั่วขณะ น้องชายของนางใช่ว่าจะเลือกใครก็ได้มาเป็สาวใช้อุ่นเตียง เขาต้องรู้สึกพึงพอใจกับสตรีผู้นั้นเสียก่อนถึงจะยอมให้นางขึ้นเตียงด้วย และแน่นอนว่าสตรีที่หยางเฉิงพึงพอใจ เขาไม่มีทางยอมปล่อยพวกนางไปเด็ดขาด!
หยางชิงหลิงมองหน้าอวี้เจิน ก่อนจะส่ายศีรษะเป็คำตอบให้นาง “น้องชายของข้าไม่มีทางปล่อยสาวใช้อุ่นเตียงของตนไปง่ายๆ หรอก สาวใช้พวกนั้น หากไม่ตายก็กลายเป็คนเสียสติ”
“ใช่แล้วเ้าค่ะ และข้าก็ไม่อยากมีจุดจบเช่นนั้น”
หยางชิงหลิงรู้ดีแก่ใจว่าเหตุผลที่สาวใช้พวกนั้นต้องตายหรือกลายเป็คนเสียสติ ล้วนเกิดจากฝีมือมารดาของนาง!
หยางฮูหยินไม่้าให้บุตรชายโปรดปราณสาวใช้อุ่นเตียงนางไหนเป็พิเศษ เพราะกลัวว่าเขาจะยกสาวใช้เ่าั้ขึ้นมาเป็ฮูหยินเอกของตน หยางฮูหยินจึงได้วางยาพิษลงในยาห้ามครรภ์ที่พวกนางดื่มเป็ประจำ หากสาวใช้นางไหนทนพิษที่สะสมในร่างกายไม่ไหวก็สิ้นใจตายไปก่อน หรือบางคนได้รับพิษในจำนวนที่ไม่มากพอก็ทำให้สติเลอะเลือนเท่านั้น
แน่นอนว่าเื่เหล่านี้…หยางเฉิงไม่รู้!
เขารู้เพียงแค่ว่าสาวใช้เ่าั้ร่างกายอ่อนแอเกินไป จึงมิอาจทนร่วมเตียงกับเขาไหวและล้มป่วยตายไปในที่สุด
หยางชิงหลิงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดอวี้เจินถึงได้อยากหลบหนีออกจากจวน นางไม่อยากมีจุดจบดั่งเช่นสาวใช้พวกนั้นนี่เอง แต่หยางชิงหลิงก็ยังคิดไม่ออกว่าจะพาอวี้เจินหลบหนีออกจากจวนสกุลหยางด้วยวิธีไหน ในตอนนั้นเอง สาวใช้จากเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าหยางก็มาขอพบหยางชิงหลิง
“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกให้ไปพบที่เรือนเ้าค่ะ”
หยางชิงหลิงมองสาวใช้ที่อายุอ่อนกว่าตน ก่อนจะเอ่ยถาม “เ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านย่าถึงได้เรียกพบข้า”
ไม่บ่อยนักที่ฮูหยินผู้เฒ่าหยางจะเรียกหยางชิงหลิงไปพบ เพราะฮูหยินผู้เฒ่าหยางกับมารดาของนางไม่ค่อยลงรอยกันเท่าใดนัก ดังนั้นหยางชิงหลิงจำเป็ต้องรู้ว่าเป็เื่อะไร นางถึงจะได้เตรียมตัวถูก
สาวใช้นางนั้นรีบเอ่ยตอบ “เห็นว่าเป็เื่งานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าที่จะจัดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า คุณหนูคนอื่นๆ ก็ถูกเชิญให้ไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเช่นกันเ้าค่ะ”
งานเลี้ยงวันเกิดของท่านย่าอย่างนั้นหรือ?
จู่ๆ หยางชิงหลิงก็เหมือนจะนึกแผนการบางอย่างออก เมื่อสาวใช้ของเรือนฮูหยินผู้เฒ่าหยางจากไปแล้ว นางจึงหันไปเอ่ยกับอวี้เจิน
“ในงานเลี้ยงวันเกิดของท่านย่า ข้าจะพาเ้าหลบหนี”
“เป็ความคิดที่ดีเ้าค่ะ”
อวี้เจินพยักหน้าเห็นด้วยกับแผนการที่หยางชิงหลิงเอ่ยมา พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ หากเส้นเื่ยังคงดำเนินไปตามเนื้อหาที่นางได้อ่าน ภายในงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบหกสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่าหยาง หยางฮูหยินจะประกาศเื่แต่งงานของบุตรชายกับคุณหนูรองสกุลเฟิง ด้วยเหตุนี้ หยางเฉิงจึงอาละวาดจวนแทบแตก
ถึงแม้ในใจอยากจะอยู่ดูเหตุการณ์อันวินาศสันตะโร แต่อวี้เจินก็ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพราะนางมีเื่สำคัญกว่าที่ต้องจัดการ นั่นคือการหลบหนีออกจากจวนสกุลหยางอย่างไรละ!
ก่อนทั้งสองจะแยกย้าย หยางชิงหลิงยังไม่ลืมที่จะกำชับกับอวี้เจินว่าอย่าออกไปเพ่นพ่านให้มารดาของนางเห็นเป็อันขาด มิเช่นนั้นนางอาจจะโดนมารดาตำหนิเอาได้ แน่นอนว่าอวี้เจินย่อมต้องทำตามคำสั่งของหยางชิงหลิงอยู่แล้ว ส่วนแผนการหลบหนีที่ทั้งคู่วางแผนเอาไว้นั้น หยางชิงหลิงจะให้หลี่ถงช่วยพาอวี้เจินหลบหนี ดังนั้นหลังจากที่เจรจากับอวี้เจินเสร็จเรียบร้อย หยางชิงหลิงจึงแอบไปพบหลี่ถงที่ท้ายจวน ไม่เพียงแค่เื่ของอวี้เจินเท่านั้น แต่เป็เพราะนางคิดถึงหลี่ถงจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว
222
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)
