ย้อนเวลามาขายไก่ย่าง

ไก่ปิ้งตลาดนัด 3

หลังจากย่างตับไก่เสร็จแล้ว เต้ก็รีบไปส่งให้กับพี่หลิน และคุณยายร้านขายผักที่กำลังนั่งรออยู่ที่ร้าน

คุณยายยิ้มขอบคุณเต้ที่มาส่งที่ร้านให้ ทันทีที่ได้รับตับไก่ปิ้งมาสายตาของคุณยายก็เอาแต่มองไปที่ตับไก่ร้อนๆที่มีควันลอยออกมาจางๆ ตัวตับไก่นั้นสะท้อนประกายแวววาวของน้ำมันที่เคลือบอยู่ และส่งกลิ่นหอมยั่วยวนไม่หยุด

คุณยายกลืนน้ำลายดังเอื้อก! ก่อนจะหยิบขึ้นมาชิมหนึ่งไม้

“อื้มมม…..”

รสชาติตับไก่ที่เข้มข้นอบอวลอยู่ในปาก คุณยายเคี้ยวตับไก่อย่างช้าๆ ความเข้มข้นของรสชาติก็ยิ่งปะทุออกมา ความนุ่มของตับไก่ทำให้เธอสามารถเคี้ยวมันไปได้เรื่อยๆ แบบสบายๆ

เธอหยิบข้าวเหนียวมากินคู่กับตับไก่ รสชาติยิ่งอร่อยกลมกล่อมมากกว่าเดิม ความอร่อยนี้ทำเธอกรีดร้องอยู่ในใจ เธอไม่เคยกินตับไก่ปิ้งที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!

คุณยายหลับตาพริ้มในขณะที่กำลังเคี้ยวไปด้วย

“อร่อยอย่างที่ยายบุญบอกจริงๆ!” เธอพูดออกมาเสียงดัง ปากก็ยิ้มไปด้วย ได้กินของอร่อยแบบนี้ วันนี้ก็มีแรงทำงานแล้ว! เดี๋ยววันนี้ขายเสร็จเมื่อไหร่ ไปซื้อไก่ปิ้งร้านตาหนูนั่นกินดีกว่า! เธอคิดในใจอย่างแน่วแน่

ในขณะเดียวกันเต้ก็กำลังปิ้งไก่มือเป็๞ระวิง เพราะมีลูกค้าที่เป็๞พ่อค้าแม่ค้าในตลาดมาขอซื้ออีกแล้ว

“เดี๋ยวผมเอาไปส่งให้ที่ร้านนะครับลุง” เต้หันหน้าไปบอก มือหนึ่งพลิกไก่ อีกมือหนึ่งก็ทาน้ำมันเคลือบไก่ไปด้วย แค่เปิดร้านวันที่สองเขาก็เริ่มยุ่งซะแล้วสิ!

เมื่อเต้เคลียร์ออเดอร์ของพ่อค้าแม่ค้าในตลาดเสร็จ เขาถึงได้มีเวลาเปิดร้านของตัวเอง เมื่อลูกค้ากลุ่มแรกมาถึง เขาก็จัดร้านเสร็จทันแบบหวุดหวิด

“น้องคะ พี่เอาไก่ปิ้ง 2 ไม้ ปีกไก่ 1 ไม้ แล้วก็ข้าวเหนียว 10 บาทจ่ะ”

“ของพี่เอาตับไก่กับไก่ปิ้ง อย่างละ 2 ไม้นะ”

“ครับผม ได้ครับ” เต้ยิ้มให้กับลูกค้า มือก็หยิบไก่ปิ้งใส่ถุงให้ลูกค้าอย่างรวดเร็ว เต้ยื่นถุงไก่ปิ้งให้ลูกค้า ก่อนจะรับเงินมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“เต้!” เสียงเรียกชื่อดังขึ้น เต้เงยหน้าขึ้นมองอัตโนมัติ สายตาสอดส่องไปทั่วตลาดก่อนจะเห็นหญิงสาวตัวเล็กหน้าตาคุ้นตากำลังเดินมาหา

มิ้นกล่าวทักทายเต้ด้วยรอยยิ้ม “ขายเป็๲ยังไงบ้างเต้”

“โอเคเลยล่ะ ขายดีเกินคาด” เต้ตอบยิ้มๆ

“ดีแล้ว….” มิ้นเอ่ยเสียงเบาพลางยิ้มให้เต้ด้วยท่าทางเขินอาย ก่อนจะทำท่าเหลือบมองไก่ปิ้งตรงหน้า

“ปีกไก่น่ากินจัง ขายเท่าไหร่หรอ” เธอมองไปที่ปีกไก่ตรงหน้า

“ปีกไก่กับตับไก่ไม้ละ 7 บาท ส่วนอันนี้ไก่ปิ้งไม้ละ 5 บาท” เต้ตอบพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

มิ้นเงยหน้ามองเต้ก่อนจะชะงักค้างกับรอยยิ้มของเต้ที่ส่งมา เธอหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความเขินอาย หูของเธอเริ่มเป็๞สีแดง มิ้นกำมือแน่นไม่รู้จะทำตัวอย่างไร อยู่ๆเธอก็หยิบปีกไก่ 2 ไม้แล้วยื่นไปตรงหน้าเต้

“อะ..เอา...สองไม้นะ” เธอกล่าวออกมาด้วยท่าทีอึกอัก

เต้ยิ้มน้อยๆ ให้กับหญิงสาวตรงหน้า เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหญิงสาวตรงหน้าคิดอย่างไรกับตนเอง แม้ว่าชาติที่แล้วเขาจะไม่เคยมีแฟน แต่เขาก็พอรู้เ๹ื่๪๫พวกนี้บ้าง เขาหวังว่าตนเองจะไม่เผลอแสดงท่าทีที่ให้ความหวังกับเธอมากเกินไป เพราะเขานั้นคิดกับเธอเเค่เพื่อนเท่านั้น

เต้หยิบใส่ถุงก่อนจะยื่นให้ เมื่อมิ้นจ่ายเงินเสร็จ เธอก็รีบเดินจากไป หูที่เป็๲สีแดงแจ๋ของเธออยู่ในสายตาของเต้ เขาส่ายหัวเบาๆ

สำหรับเ๹ื่๪๫ความรัก ตอนนี้เขายังไม่อยากมี และถึงแม้ว่าตัวเขาจะเป็๞เด็กอายุ 15 แต่จิตใจของเขานั้นมีอายุ 32 แล้ว จะให้เกิดความหวั่นไหวกับเด็กอายุ15ได้ยังไง บางครั้งเขาก็มองพวกเพื่อนๆ ของเขาเป็๞เหมือนหลานๆ ด้วยซ้ำไป

เต้ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตั้งใจขายไก่ปิ้งต่อ

วันนี้มีลูกค้าเข้ามาซื้อไก่ปิ้งอยู่ตลอด มีทั้งลูกค้าที่เคยซื้อเมื่อวาน และลูกค้าใหม่ที่ตามกลิ่นหอมมา เต้ยิ้มรับลูกค้าทุกคนแม้ว่าจะเหนื่อยแต่ก็มีความสุขมากเช่นกัน

ด้วยรอยยิ้มของเต้และความอร่อยของรสชาติทำให้ไก่ปิ้งของเต้นั้นเป็๲ที่พูดถึงมากแม้ว่าจะเพิ่งขายได้เพียงแค่สองวัน

เต้ขายจนกระทั่งหนึ่งทุ่ม ตับไก่ ปีกไก่ และไก่ปิ้งของเขาล้วนหมดทุกอย่างไม่มีเหลือ ซึ่งวันนี้หมดเร็วกว่าเมื่อวานนี้ซะอีก

เมื่อเต้กลับถึงบ้านเขาก็นั่งนับเงินและทำบัญชีร้านเป็๲อย่างแรก เมื่อได้เห็นตัวเลขบนกระดาษก็ทำเอาเขานั้นยิ้มไม่หุบ เงินที่ได้มาเยอะกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้นิดหน่อย ถือว่าดีมาก

เต้ยื่นบัญชีให้พ่อดู และเมื่อพ่อได้เห็นก็อดที่จะน้ำตาซึมไม่ได้ ในใจของพ่อนั้นเต้มีน้ำหนักมากขึ้นเรื่อยๆ เต้ได้แสดงให้เขาเห็นว่า ทั้งสูตรหมักไก่ย่างที่ทำให้ร้านขายดีขึ้น และทั้งร้านไก่ปิ้งที่เพิ่งเปิดแต่ก็ขายหมดทุกวันนั้น…มีเต้เป็๞ต้นคิดทั้งนั้น

พ่อมองไปที่ใบหน้าของเต้ ใบหน้าที่ยังไม่เป็๲หนุ่มดีนัก กลับมีเสน่ห์เหมือนคนหนุ่มอย่างประหลาด แววตาที่เคยสดใส ไร้เดียงสา ตอนนี้กลับดูหนักแน่นเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่ง

พ่อยื่นมือไปตบที่บ่าของเต้เบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

“พ่อภูมิใจในตัวเต้มากนะ”

เต้ชะงัก เขาเงยหน้ามองไปที่ผู้เป็๞พ่อ

“เต้เก่งมาก….วันนี้เต้ทำได้ดี แต่อนาคตเต้ก็อย่าประมาท อย่าหลงไปกับชื่อเสียงเงินทอง ชีวิตคนเรามันพลาดได้อยู่ทุกเมื่อ เต้ต้องจำไว้นะ” เมื่อพ่อพูดจบบรรยากาศความเงียบก็ก่อตัวขึ้น…แต่ในความเงียบนั้นไม่มีความอึดอัดใจเกิดขึ้นแม้แต่น้อย

เต้พยักหน้าแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนน้ำตาที่มันปริ่มออกมา ดูท่าแล้วจิตใจของเขามันคงจะเด็กลงนิดหน่อย ถึงได้มีน้ำตาออกมาซะได้

“พ่อไม่ใช่คนเรียนสูง…อยากจะแนะนำลูกแต่ไม่รู้จะแนะนำยังไงดี ก็มีแต่จำๆ คำพูดคนอื่นเขามานี่แหละ” พ่อหัวเราะกับตัวเองเบาๆ

“ครับ เต้จะจำคำที่พ่อสอนไว้” เต้เงยหน้าขึ้นมาและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ดี ดี ดี” พ่อยิ้มกว้างออกมา ก่อนที่ทั้งสองคนจะแยกย้ายกลับเข้าห้องนอนของตนเอง

วันต่อมาเมื่อเต้ไปโรงเรียน เขาก็ได้รับคำทักทายและคำชมจากเพื่อนหลายคนว่าไก่ปิ้งของเขานั้นอร่อยมาก หลายคนก็เข้ามาตีซี้เพื่อที่จะขอกินฟรีทำเอาเขานั้นปวดหัวสุดๆ

เต้หนีจากกลุ่มเพื่อนที่ส่งเสียงเจี้ยวจ้าวมานั่งใต้ต้นไม้ข้างโรงอาหารเงียบๆคนเดียว

เขาเปิดหนังสือขึ้นมาทบทวนเล็กน้อย เพราะพรุ่งนี้เป็๞วันสอบกลางภาควันแรกเขาอยากจะให้คะแนนดีๆ เป็๞ของขวัญให้กับพ่อสักครั้ง เต้นั่งอ่านหนังสือคนเดียวตลอดพักเที่ยงจนกระทั่งเสียงออดดังขึ้น เขาจึงได้ปิดหนังสือ เตรียมจะขึ้นไปเรียนวิชาภาคบ่าย

แต่ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นนั้น จอห์นก็เดินผ่านมาซะก่อน จอห์นมองเต้ด้วยหางตา ก่อนที่สายตาจะดันเหลือบไปเห็นหนังสือเรียนที่เต้ถือมาด้วย

จอห์นยิ้มเหยียด ก่อนจะพูดขึ้นว่า “โอ้โห..โลกจะแตกรึเปล่า เด็กโง่ห้องหกอ่านหนังสือเรียนว่ะ”

เต้ขมวดคิ้ว เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยมองไปที่จอห์น เขาไม่ได้โกรธแค้นแต่เขารู้สึกรำคาญไอ้คนนี้เอามากๆ เหมือนว่าเขาจะทำอะไรจะต้องได้เจอมันตลอด เต้ถอนหายใจแรงอย่างคนอารมณ์เสีย

จอห์นเห็นว่าเต้เงียบไม่พูดอะไร ก็ยิ่งได้ใจ เขาจึงพูดเหยียดหยามขึ้นมาอีกประโยคหนึ่งว่า

“คนโง่อย่างมึง อ่านหนังสือร้อยเล่มมึงก็สอบไม่ได้เท่ากูหรอกนะ” จอห์นทำสีหน้าเหยียดหยาม

“แน่ใจ? แล้วถ้ากูสอบได้คะแนนเยอะกว่ามึงล่ะ” เต้เอ่ยขึ้น

“เหอะ กูยอมเห่าเป็๲หมารอบโรงเรียนเลย! แต่มึงอ่ะสอบให้ผ่านก่อนเถอะ!” จอห์นกล่าวออกมาอย่างมั่นใจ เ๱ื่๵๹ชกต่อยเขาอาจจะเป็๲รองมัน แต่เ๱ื่๵๹เรียนยังไงมันก็ไม่มีทางสู้เขาได้อยู่แล้ว ต่อให้มันมาตั้งใจอ่านหนังสือตอนนี้มันก็ฉลาดขึ้นไม่เท่าไหร่หรอก!

“มึงจำไว้นะว่าพูดอะไรไว้!” เต้พูดเสียงเข้ม

“เออ! กูจำได้ กูไม่ได้โง่เหมือนมึง!!” เมื่อได้ยินประโยคเหยียดหยามอีกครั้ง เต้ก็รู้สึกหมดความอดทน เขาอยากจะลากคอมันมาตบหัวสักป๊าบ เต้เดินเข้าไปประชิดตัวกำลังจะยกมือขึ้น จอห์นเห็นดังนั้นก็รีบถอยหลัง ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป

เต้ชูนิ้วกลางให้ทั้งสองข้าง ก่อนจะสบถออกมาเสียงดัง

เห็นทีว่าเขาต้องเลิกใจดี และสั่งสอนไอ้คนนี้ให้มันหยุดยุ่งกับเขาสักที ไม่งั้นเขาคงต้องรำคาญจนขาดใจตายในสักวันแน่!