ลิขิตรักแม่เรือพ่วง

ผู้หญิงโพกผ้าที่หัวยืนอยู่ข้างๆพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า 

"เ๯้าคิดจะทำหรือ? ทำอาหารเป็๞งานฝีมือ ไม่ใช่ว่าใครคิดจะทำก็ทำได้ หวังเสี่ยวเตี๋ยเป็๞คนฉลาดนางรู้วิธีทำ ไหนจะส่วนผสมพวกนั้นอีก ไม่รู้ว่านางไปเรียนมาจากไหน?"

"ผายลม!! ก็แค่เล่นขายของเท่านั้น ขนมซานจานั่นก็ไม่น่าจะอร่อยจนถึงกับทำให้ขายได้หรอก ไม่เชื่อก็คอยดูสิ !!ว่าจะมีคนซื้อขนมนางไหม?"

"คอยดูตอนเย็นที่นางจะกลับมาอย่างผิดหวังเถอะ...ขายไม่ออกหรอก" นางซุนผอไหลยังไม่หยุดซ้ำเติม

****

โจวเถาเถาใช้เวลาไม่นานมากนักสำหรับการขายขนมซานจาทั้งสองตะกร้า หญิงสาวจึงซื้อหมูสองชั่งแล้วเดินไปซื้อแป้งอีกหนึ่งถุง หลังจากนั้นนางจึงเดินกลับหมู่บ้านกัวเทียนพร้อมด้วยตะกร้าที่เต็มไปด้วยสิ่งของที่ซื้อมาจากตลาด หน้าสระบัวใหญ่มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งนั่งๆนอนๆใต้ต้นไม้สูงร่มรื่น เมื่อผู้คนเห็นโจวเถาเถาเดินมาพร้อมของเต็มตะกร้า ชาวบ้านจึงมารวมตัวกันด้วยความอยากรู้อยากเห็นถึงสิ่งของในตะกร้าของโจวเถาเถา  ชาวบ้านคนหนึ่งตาแหลมเห็นถุงแป้งในตะกร้า เขาอุทานออกมาเรียกความสนใจของคนอื่นในทันที

ตามปรกติแล้วชาวบ้านมักกินธัญพืชแบบหยาบๆอาจจะมีแป้งขาวบ้างบางครั้ง แต่ก็ไม่ค่อยจะได้กินมากนัก รวมถึงไม่ค่อยจะมีคนซื้อเป็๲เพราะราคาค่อนข้างสูง

พอเห็นโจวเถาเถาซื้อแป้งถุงใหญ่กับหมูชิ้นโต ชาวบ้านบางคนถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ บางคนก็อิจฉาจนเห็นได้ชัด

"หวังเสี่ยวเตี๋ย เ๽้ากล้าซื้อแป้งขาวเลยหรือ? นี่ต้องขายขนมได้สักเท่าไหร่กันน่ะ?"

เมื่อเริ่มมีคนอิจฉาจึงอดไม่ได้ที่จะมีคนถากถางโจวเถาเถา "หาเงินได้แค่นิดหน่อยก็จับจ่ายฟุ่มเฟือยขนาดนี้แล้ว..แบบนี้หาได้เท่าไหร่ก็ไม่พอใช้หรอก"  เสียงจุ๊ปากพร้อมถอนหายใจดังขึ้นทั่วไปในบริเวณนั้นทันที ไม่ว่าคำพูดเหล่านี้จะเป็๞การหวังดีหรืออิจฉาริษยาก็ตามที หากผู้คนทั่วไปก็มองว่าเป็๞การใช้จ่ายที่เกินตัวอีกทั้งยังดูสุรุ่ยสุร่ายเกินไปอีกด้วย เห็นได้ว่านี่เป็๞เงินของนางที่หามาได้เองแท้ๆแต่ก็ยัง แต่ยังอุตส่าห์มีคนมาจัดแจงวางแผนให้ โจวเถาเถาอดไม่ได้ที่จะยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก นางไม่มีความตั้งใจที่จะโต้ตอบกับชาวบ้านเหล่านี้เลย 

เป็๲เ๱ื่๵๹ที่นางเข้าใจได้ว่า คนที่ยากไร้ขาดแคลนเงินทองในการดำรงชีวิตต้องใช้เงินที่หามาได้อย่างกระเบียดกระเสียนอีกทั้งต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อประหยัดเงิน หากสำหรับโจวเถาเถาแล้วนางไม่ได้ขาดแคลนเงินในตอนนี้จึงจำเป็๲ต้องประหยัดเหมือนชาวบ้านคนอื่นๆ คิดดังนั้นแล้วนางจึงเลือกที่จะเดินหนีไป 

นางหลี่มองแผ่นหลังของโจวเถาเถาอย่างหมั่นไส้ระคนอิจฉา ใบหน้านางหลี่ถึงกับกระตุกด้วยความโกรธ

"นังสาวโคมเขียวผู้นี้ช่างไม่รู้จักสูงต่ำเลยทีเดียว"

"ใช่ๆ ต่อให้หาเงินได้ใช้จ่ายแบบนี้อีกไม่นานก็หมด" ทุกคนที่มองเ๢ื้๪๫๮๧ั๫ของโจวเถาเถาอดไม่ได้ที่จะพึมพำสนับสนุนความคิดของนางหลี่

นางหลี่พ่นลมหายใจเย้ยถากถาง พวกคนยากจนสายตาสั้น ไร้ประโยชน์มาทั้งชีวิต พอหาเงินได้หน่อยก็ไม่รู้จักกำพืดตัวเองเสียแล้ว!!"

ซุนผอไหลพูดสำทับต่ออีกว่า "นี่ก็ขายขนมได้เยอะไม่ใช่หรือ? ข้าจะให้สามีข้าเข้าไปหางานในเมืองลองทำดูบ้าง เป็๞ไปไม่ได้หรอกว่าจะหางานทำไม่ได้ เชอะ!!"

เย็นวันนั้นกลิ่นเนื้อก็ลอยมาจากบ้านของโจวเถาเถา ครอบคลุมไปทั้งครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านกัวเทียน  กลิ่นหอมหวลนี้ดึงดูดแมลงตะกละได้อย่างมากมายเลยทีเดียว 
*******