พิโมกข์นั่งรอคนตัวเล็กบนเตียงอย่างอดทน ระหว่างรอเขาหยิบ Note book ขึ้นมาเช็คเมลล์ clear inbox จนคนบนเตียงขยับตัว เขาเดินไปนั่งข้างๆ เธอ เพชรชมพูเหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวความจำสุดท้ายกลับมา เธอโดนมอมยาในผับ เธอรีบมองที่ผู้ชายตัวสูงที่นั่งอยู่ แว๊ปแรกที่เธอรู้ว่าเป็ใครเธอรู้สึกโล่งใจ พิโมกข์ใช้นิ้วดีดหน้าผากเธอแรง ๆ หนึ่งที ก่อนจะบ่น "ตื่นสาย ขี้เซา” เพชรชมพูลุกขึ้นนั่งคลำหน้าผากป้อยๆทำหน้าเจื่อนๆ “เฮียโมกข์ เพชรต้องกินยาคุมฉุกเฉินไหมคะ” พิโมกข์ฟังแล้วก็อดโมโหไม่ได้ ถ้าเขาไม่อยู่เมื่อวานเธอจะเป็อย่างไร แต่ก็ไม่อยากจะดุอะไรมากมายให้คนตรงหน้าเสียขวัญ ได้แต่ตอบกลับห้วนๆ “ไม่ต้อง” เพชรชมพูเชื่อเขา แต่ก็ยังไม่สบายใจ “เพชรทำเื่น่าอายหรือเปล่าคะ” คนฟังแอบนึกถึงภาพเมื่อวานก็ เกิดเครื่องร้อนวาบขึ้นมา “เธอทำตัวดีทุกอย่าง ไม่มีอะไรเสียหาย” คนฟัง ค่อยๆผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะค่อยๆรู้สึกว่าเธอใส่เสื้อยืดตัวโตอยู่ตัวเดียว เธอค่อยๆ แอบมองคนข้างหน้า “แล้วเฮียโมกข์ทำอะไรเพชรหรือเปล่าคะ” พิโมกข์หลบตาเล็กน้อยก่อนตอบ “เฮียโมกข์ไม่ได้ทำอะไรที่เพชรไม่ได้ขอนะ” พิโมกข์มองคนข้างหน้าที่ถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางคิดในใจ ถ้าเธอรู้ว่าเธอขออะไร เธอไม่สบายใจแน่นอน
พิโมกข์เอื้อมมือไปขยำผมหน้าม้าเธอและดันมือขึ้น เขาเอื้อมมือไปแตะแผลเป็ที่เขาเป็คนทำไว้อย่างปวดใจ “เพชรเจ็บมากไหม เฮียโมกข์อยากจะขอโทษ” เขาพูดขึ้นอย่างเสียใจ เพชรชมพูยิ้มแป้นลูบแผลเป็ที่คิ้ว ส่ายหน้าแรงๆ ตอบกลับมาอย่างร่าเริง “ไม่เจ็บแล้วละคะ เฮียโมกข์ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก เพชรรักรอยแผลเป็นี้มากเลยนะ มันคอยเตือนเพชรว่า เฮียโมกข์มีอยู่จริง เพชรไม่ได้เจอและรู้จักเฮียโมกข์ในความฝัน ในชีวิตเพชรมีคนที่ใส่ใจและทำสิ่งดีๆให้ไม่มากนักหรอกคะ ” พิโมกข์ก็ยังอดปวดใจไม่ได้อยู่ดี อีกนิดเดียวจะโดนตาเธอถ้าเธอตาบอดแล้วเขายังจะกลับมาช้าขนาดนี้อยากจะเตะตัวเองจริงๆ
“ตอนนี้เพชรอยู่ที่ไหน เรียนที่ไหน ไปเรียนยังไง” เขาถามอย่างชวนคุย เธอตอบคำถามเขาทีละข้อ จนข้อสุดท้าย “เพชรคบกับใครอยู่หรือเปล่า” เพชรชมพู ส่ายหน้าแรงๆ “เพชรไม่มีเวลาคิดเื่นั้นหรอกคะเฮียโมกข์” พิโมกข์ยิ้มในใจ “เฮียโมกข์รู้ว่าเพชรพยายามจะหลบหน้า จะบอกเพชรว่าเฮียโมกข์หาเพชรเจอแล้ว ไม่ต้องหลบแล้วนะ" เพชรชมพูอึ้งๆ พูดขึ้นบ้าง “เพชรไม่ได้หลบนะ แต่คิดว่าเฮียโมกข์จำเพชรไม่ได้หรือเปล่า ดีใจที่เฮียโมกข์ ไม่ลืมเพชร กับ นิล”
พิโมกข์มองตาเธอนิ่งๆ “ฉันจะบอกอะไรเพชรไว้อย่าง ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็น้อง ” เพชรชมพูมองอย่างใ “เฮียโมกข์ไม่เคยคิดว่าเพชรเป็น้องเหรอคะ” “ใช่ ั้แ่วันแรกที่เจอเธอจนวันนี้ ไม่เคยเลย เธอจะเรียกฉันว่าเฮียโมกข์เหมือนเดิมก็ได้ แต่เธอจะคิดว่าฉันเป็พี่ชายเธอไม่ได้ เพราะฉัน้าจะคบเธอไม่ใช่ในฐานะน้องสาว” “แต่ตอนนั้นเพชรแค่ 12 เองนะเฮียโมกข์” “ฉันก็รอมาจนถึงตอนนี้ยังไงเล่า” “เฮียโมกข์มีข้อเสนออยากจะให้เรามาลองคบกันดูนะ แต่ไม่ใช่ในฐานะพี่กับน้อง เพชรจะว่ายังไง”
เพชรชมพูมองหน้าเขาเธออยากจะอธิบายหลายๆอย่างให้เขาฟังก่อนที่เขาจะตัดสินใจ “ขอเพชรพูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ” พิโมกข์พยักหน้า
เพชรชมพูค่อยๆเรียบเรียงสิ่งที่อยู่ในใจ “เพชรมี น้องมีนิล เรามีกันแค่สองคน ในอนาคตไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เฮียโมกข์ต้องไม่บังคับให้เพชรทิ้งน้อง” พิโมกข์ตอบ “นิลก็เป็ส่วนหนึ่งในข้อตกลงเฮียรักนิลเหมือนน้องและตั้งใจจะส่งเสียให้นิลเรียนเท่าที่นิล้า” เพชรชมพูยิ้มนิดๆ เธอพูดต่อ
“เพชรกับนิลเราไม่มีอะไรเลยก็จริงแต่เราก็ไม่้าจะมาเป็ภาระให้เฮียโมกข์ ดังนั้นเเฮียโมกข์ต้องปล่อยให้เราพยายามในแบบของเรา และอีกอย่างเฮียโมกข์คิดให้ดีๆ เพชรมีค่าพอและเหมาะสมกับเฮียโมกข์ในตอนนี้ จริงๆ หรือเปล่า”
พิโมกข์กรอกตา แม่คนจนผู้ยิ่งใหญ่ แล้วเงินทองที่ฉันพยายามหามาตลอดหลายปี กับมรดกตกทอดที่ตั้งใจเก็บรักษาเพื่อมาปรนเปรอเธอละจะให้กองไว้ที่ไหน เธอจะเอาตัวฉันแต่ไม่เอาสมบัติฉันเธอจะให้ฉันแยกออกจากกันยังไงก่อน? เขาตอบเธอ “เื่แรก ถ้าหมายถึงเื่ทำงานพิเศษเธอจะทำงานอะไรก็ได้แต่ฉันต้องมีส่วนในการตัดสินใจ เช่น งานกลางคืน ห้ามทำเด็ดขาด เหมาะสมหรือไม่ ฉันเป็คนตัดสินใจไม่ใช่หน้าที่เธอไม่ต้องมาคิดแทน”
เพชรชมพูเถียง “แต่เงินดีมากเลยนะเฮียโมกข์” พิโมกข์ส่ายหน้า “แล้วถ้าเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อคืนขึ้นอีกจะทำยังไง ฉันไปเฝ้าเธอทำงานทุกคืนไม่ได้หรอกนะ” เพชรชมพูไม่เถียงเพราะเห็นด้วยถ้าเมื่อคืนเป็คนอื่น เธอไม่อยากจะคิด พิโมกข์เลยพูดขึ้น “เธอมาดูแลบ้านหลังนี้ให้ฉัน ฉันให้เธอเดือนละ 50,000 เธอตกลงไหม” เพชรชมพูตาโต “เฮีย ตั้ง 50,000 ให้ขัดยันหลังคาบ้านเลยหรือเปล่า”พิโมกข์ทำหน้าอ่อนใจ “เธอจะขึ้นไปขัดก็ได้แต่ฉันไม่ปีนไปเก็บเธอลงมาหรอกนะ” เพชรชมพูขัดขึ้น "มันมากไปนะเฮียโมกข์" พิโมกข์คิด ไม่มากไปหรอกตอนแรกฉันกะจะให้เธอเดือนละแสนไม่ต้องทำอะไรเลยปรนเปรอฉันอย่างเดียว “เธอก็ทำเท่าที่เธอคิดว่าคุ้มกับเงิน 50,000 ของฉันก็พอ แต่เธอต้องสัญญา เธอจะทำเท่าที่ไหว ไม่จำเป็ต้องบ้าทำงานซะจนเสียการเรียน ถ้า่ไหนสอบ ทำรายงานหรือมีความจำเป็อื่น ฉันมีแม่บ้านบริษัทที่แค่โทรตามก็เข้ามาทำแทนได้ เธอต้องพักผ่อนให้เพียงพอ และ มีเวลาให้ฉัน รับได้ไหม เธอมีอะไรจะพูดอีกไหม” เพชรชมพูส่ายหัวแรงๆ พิโมกข์ยิ้มเขาจำท่านี้ได้
“งั้นเพชรฟังเฮียโมกข์ต่ออีกหน่อยนะ คำว่าดูแลแบบผู้หญิง ผู้ชาย หมายถึง เป็ความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ แบบปรกติเฮียโมกข์จะมีคู่นอนแต่ถ้าเฮียมีเพชร เพชรก็ต้องรับผิดชอบความ้าตรงนี้ของเฮียด้วย เพราะเฮียจะไม่ไปทำเื่อย่างนี้กับใครนอกจากเพชร” เพชรชมพูฟังจบก็หน้าแดงลามลงไปยันคอ จนคนยืนมอง อด อยากรู้ไม่ได้ว่ามันลามไปจนถึงตรงไหน เพชรชมพูข่มความอายตอบกลับไปบ้าง
“เพชรไม่แน่ใจว่าเพชรคิดกับเฮียโมกข์แบบไหน แล้วก็ไม่เคยชินเื่นี้เฮียโมกข์ให้เวลาเพชรหน่อยได้ไหมคะ อีกอย่างเราไม่ได้เจอกันมาตั้ง 7 ปี เพชรอาจจะเปลี่ยนไปในทางที่เฮียโมกข์ยังไม่รู้ เผื่อเฮียโมกข์อาจรับไม่ได้ เฮียโมกข์ยังอยากจะลองดูอยู่ไหมคะ ” “อย่างเช่นอะไรที่เธอคิดว่าตัวเองเปลี่ยน” พิโมกข์ถาม เธอค่อยๆ คิดและตอบ “ 7 ปีที่ผ่านมาเพชรกับนิลไม่มีใครเลย เรามีแค่กันและกัน เพชรทำทุกวิธีเพื่อเอาตัวรอด เราไม่ใช่เด็กดีพูดจาอ่อนหวาน หรืออ่อนแอ รอคอยแต่ความช่วยเหลือจากเฮียโมกข์ เหมือนแต่ก่อน” เธอยกมือสองข้างให้เขาดู สองมือนี้ของเพชรไม่เคยหยุดทำงาน เพชรไม่เก่ง ไม่ฉลาดงานที่เพชรทำได้อาจจะเป็แค่งานใช้แรงงานมาตลอด เฮียโมกข์อาจจะไม่รักไม่ชอบในสิ่งที่เพชรเป็ก็ได้ เฮียโมกข์ยังอยากจะลองคบดูอยู่ไหมคะ" พิโมกข์นิ่งฟัง ก่อนจะตอบ “เพชรดูแลตัวเองกับน้องจนถึงวันนี้ได้ เฮียโมกข์รู้สึกภูมิใจในตัวเพชรด้วยซ้ำ เฮียโมกข์เองต่างหากที่ผิด กลับมาหาเพชรกับนิลช้าเกินไปปล่อยให้เธอสองคนต้องลำบาก” เขาหยุดคิด “ที่ผ่านมาเฮียโมกข์รู้ว่าเพชรกับนิลต้องลำบากขนาดไหน เฮียอยากจะบอกว่าต่อไปทุกอย่างที่แบกไว้ ให้วางไว้บนบ่าเฮียโมกข์ เฮียโมกข์ยินดีรับไว้ มันอาจจะต้องใช้เวลานานในการพิสูจน์คำพูด แต่เฮียโมกข์อยากให้เพชรให้โอกาสเฮียโมกข์ และ ให้โอกาสตัวเองด้วย” “ส่วนเื่ที่เพชรขอเวลา เฮียโมกข์ให้ได้แต่อย่านานเกินไป เพราะ เฮียโมกข์ขีดความอดทนต่ำ และเฮียโมกข์ไม่เปลี่ยนใจอะไรที่เฮียโมกข์พูดเฮียโมกข์คิดมาแล้ว เธอหมดเื่หรือยัง ” เธอพยักหน้ารับ เข้ายิ้มเ้าเล่ห์ คว้าหลังคอเธอมา กดริมฝีปากลงบดจูบเธอเบา ๆ “เซนต์สัญญาแล้วห้ามเบี้ยวนะ”เขาลุกขึ้นยืนพลางดึงมือคนตัวเล็กที่เอาแต่หน้าแดง “ปะไปทำกับข้าวให้เฮียโมกข์กินหน่อย คิดถึงกับข้าวเพชรจะแย่แล้ว” เพชรชมพูถาม “เฮียโมกข์ชุดชั้นในเพชรอยู่ไหนเพชรใส่ก่อนได้ไหมคะ พิโมกข์พยักหน้า "เดี๋ยวไปหยิบให้ กินข้าวก่อน"
เพชรชมพูสอบถามที่อยู่บ้านหลังนี้ พบว่าอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยของเธอ เป็บ้านชั้นเดียวยกพื้นสูง มีระเบียงกว้างมี มีประตูบานพับสำหรับเปิดออกไปยังสระว่ายน้ำได้และข้างหน้าบ้านมีพื้นที่โล่งยาวฝั่งหนึ่งเป็โรงรถ อีกฝั่งหนึ่งเป็สวนหย่อมเธอมองบริเวณทั้งหมดแล้วประเมินตัวเอง เธอไหว สบายมาก บ้านเฮียโมกข์เรียบง่าย อบอุ่น น่าอยู่จัง ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะเป็เ้าของธุรกิจหลายอย่าง และทำรายได้มหาศาล เธอพิจารณาคนตัวสูงที่เดินนำหน้าจูงมือเธอพาดูบริเวณบ้านเงียบๆ เธอกระตุกมือเขาถาม “เฮียโมกข์ยังนอนไม่หลับอยู่ไหมคะ” คนข้างหน้าชำเลืองมองเธอยิ้มนิดๆ “มานอนด้วยกันสิจะได้รู้” มุแง้!!!! ดาเมจแรงมากจ๊ะพ่อ เพชรชมพูยิ้มแหยจนด้วยคำพูด พิโมกข์ชี้ให้ดูบริเวณโรงรถ “ เพชรไม่ต้องทำความสะอาดรถนะ จะให้นิลดูแลนะเ้านิลยังชอบรถอยู่ไหม ” เพชรชมพูไม่มั่นใจ “ไม่แน่ใจนะคะเราไม่ค่อยได้ทำสิ่งที่ชอบกันหรอกคะ ทำแต่สิ่งที่ต้องทำนะ” พิโมกข์พยักหน้ารับรู้ “เพชรไปทำงานที่ผับนั้นนานหรือยัง” เพชรชมพูตอบ “เพชรไปทำเกือบปีแล้วคะ แบบพนักงานชั่วคราวนะคะไปเฉพาะ วันที่ไม่ติดเรียนหรือทำรายงานนะคะ ส่วนใหญ่ ่วันจันทร์ พุธ และ ศุกร์ นะคะ” พิโมกข์ถามอีก “ดื่มเหล้าเก่งไหม?” “เพชรพอดื่มเอาตัวรอดได้แต่คอไม่แข็งคะ” เขาไม่ได้ติดที่เธอจะดื่มเก่งหรือไม่เก่งแค่อยากรู้ไว้ใช้ประโยชน์อย่างอื่น “เฮียจะให้กุญแจบ้านไว้นะ เพชรจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ โทรบอกเฮียโมกข์ด้วยเบอร์โทร เฮียโมกข์เซฟไว้ในโทรศัพท์แล้วนะ” เพชรชมพูแปลกใจ พิโมกข์มองชำเลือง “รหัสเข้าเครื่องนะเหรอ? ยากตรงไหน” บางทีเขาอาจ โดนยัยนี่ตกเพราะ ไอ้ความไม่ซับซ้อน เซ่อซ่า ของยัยนี่หละมั้ง ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอเซ่อซ่า ไม่อยากให้ใครหลอกเธอ อยากเก็บเธอไว้หลอกเองคนเดียวก็พอ “เธออยากได้โทรศัพท์ใหม่ไหม” พิโมกข์อยากจะลองเล่นบทเสี่ยเลี้ยงนักศึกษาดูบ้าง แต่นักศึกษาก็เซ่อซ่าขั้นสุดจริง “มันทนมากเลยนะเฮียโมกข์นอกจากหน้าจอแตกมันก็ใช้ได้ปรกติทุกอย่าง ไม่จำเป็ต้องเปลี่ยนหรอกคะ มันยังไม่ถึงเวลากลายเป็ขยะอิเล็กทรอนิกส์” พูดจบก็ยังหันมาฉีกยิ้มกว้างให้เขาซะอีก เฮ้อ!! ต้องเปลืองสมองมากเลยนะเนี่ยจะล่อลวง ผู้หญิงโง่คนนี้นี่ พิโมกข์ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี คนตะกละอย่างเขาได้ชิมอาหารในจานรู้สึกติดใจรสชาติอยากจะกินให้หมดจานแต่ทำได้แค่นั่งมองอย่างอดทน เฮ้อ!!!!!!!
พิโมกข์ไปส่งเพชรชมพูเขาต้องจอดรถหน้าปากซอยและเดินตามคนตัวเล็กข้างหน้าที่ใส่เสื้อยืดของเขากับกางเกงขาสั้นของเขาอีกนั่นแหละ เสื้อตัวโตซะจนเขาต้องพับแขนเสื้อให้ตั้งสองสามชั้น ดูเหมือนเธอแทบจะไม่สูงขึ้นเลยจากแต่ก่อนไม่อยากจะเชื่อเธอซ่อนส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนที่เขาได้เห็นและััมาแล้ว ไว้ภายในร่างเล็กๆ นี้ น่าแปลกที่เสื้อผ้าธรรมดาๆของเขาพอไปอยู่ที่ตัวคนข้างหน้ามันกลับ…น่ารักอะไรขนาดนี้คนตรงหน้ามัดผมสีน้ำตาลของเธอเป็หางม้าแบบลวกๆ ผมหน้าม้าข้างหน้าปัดเป๋เห็นรอยคิ้วแตกดูเหมือนเด็กซนๆ คนหนึ่ง
เพชรชมพูเดินนำพิโมกข์ไปที่เพิงพักที่เธอพักอยู่มา 7 ปี ในใจหนึ่งเธอก็รู้สึกอาย แต่เธออยากให้เขารู้ว่าที่เธอมีทั้งหมด ก็แค่นี้เขายังอยากจะมายุ่งเกี่ยวอยู่ไหม พิโมกข์มองสภาพที่พักของเธอมันสะอาดพอใช้ได้ทีเดียวบ่งบอกว่าสองพี่น้องพยายามอยู่กันอย่างดีแค่ไหน แต่ที่เขาเป็ห่วงคือเื่ความปลอดภัยและสภาพแวดล้อม พิโมกข์เจอนิลภัทรครั้งแรกเขาค่อนข้างใ ไอ้เด็กนี่ซะอีกที่สูงขึ้นจนไม่กี่ปีคงตามเขาทัน แต่นิลภัทรในวัย 16 ปี ไม่ขี้เล่นเหมือนเมื่อก่อนและหวงพี่สาวกว่าเก่าเสียอีก
เพชรชมพูเปลี่ยนเสื้อผ้าและถือกระติกออกไปซื้อน้ำแข็ง พิโมกข์ถือโอกาสคุยกับนิลภัทร นิลภัทรถามพิโมกข์"เฮีย้าอะไรจากพี่เพชรหรือเปล่า" พิโมกข์มองหน้าเด็กหนุ่มอย่างหยั่งเชิง “จะว่า้าก็้า จะว่าไม่้าก็ไม่นะ” นิลภัทรมองหน้าเขาอย่างดุๆ เท่าที่ไอ้เด็ก 16 ปี คนหนึ่งจะดุได้ “เฮียเคยสัญญากับนิลว่าจะไม่ยุ่งกับพี่เพชร” “นายคงจะลืมฉันเคยบอกว่าถ้า เขา-ไม่-ยอม ดังนั้นถ้าเขายอมนายก็ต้องห้ามยุ่ง”
นิลภัทรกำหมัดแน่น พิโมกข์มองวัยรุ่นตอนต้นแล้วก็ถอนใจ “นิลถ้านายรู้ว่าเพชรสำคัญสำหรับฉันขนาดไหน นายคงจะไม่ทวงสัญญาหรอก ฉันรู้แค่คำพูดมันเชื่อถือไม่ได้ แต่นายต้องให้โอกาสเฮียได้พิสูจน์ ที่เฮียโมกข์มาวันนี้ เฮีย้ามาคุยกับนายอย่างลูกผู้ชาย เฮียโมกข์อยากจะขอโอกาสดูแลเพชร และดูแลนิลด้วย เฮียโมกข์ขอโทษที่ทิ้งพวกนายไว้นานขนาดนี้ ”
นิลภัทรมองคนข้างหน้าน้ำตารื่นขึ้นมาอย่างอัดอั้นตันใจ “เฮียหายไปไหนมาตั้งหลายปี นิลกับพี่เพชรรอเฮียมาตลอดพี่เพชรบอกว่าเฮียต้องเรียนหนังสือเฮียไม่ได้เป็อะไรกับเราไม่ใช่หน้าที่เฮียโมกข์ที่ต้องมารับผิดชอบพวกเรา แต่นิลรอเฮียมาตลอดเลย แล้วเฮียเสือกมาตอนนี้ที่เราไม่ได้คาดหวังอะไรจากเฮียแล้วนะ” พิโมกข์มองไอ้เด็กข้างหน้าแล้วหัวเราะ “แต่นาย กับเพชรก็ สู้ และ ดูแลตัวเองกันได้ดีมากเลยนะ ท่ามกลางข้อจำกัดต่าง ๆนะ เฮียต้องชื่นชมพวกเราทั้งสองคน”
พิโมกข์ให้นิลภัทรเซฟเบอร์โทรศัพท์เขาไว้ แล้วก็คุยกัน “เฮียอยากให้ย้ายออกจากที่นี่ มันดูไม่ค่อยปลอดภัยเลยว่ะ” นิลภัทรบอก “พี่เพชรคงไม่ยอมแน่เลยเฮียโมกข์พี่เพชรเขาไม่อยากเป็ภาระใครนะ เฮียโมกข์แต่พี่เพชรเขาเหนื่อยมากเลยนะ นิลพยายามจะช่วย แต่นิลอายุ 16 ปี ทำงานพิเศษได้แค่พวกร้านก๋วยเตี๋ยวร้านอาหารอะไรพวกนี้นะเฮียโมกข์ อีกอย่างมันไม่ปลอดภัยสำหรับพี่เพชรจริงๆ ด้วยละเฮียโมกข์ เพื่อนบ้านมันคิดไม่ดีกับพี่เพชรนะ นิลต้องออกไปรับพี่เพชรทุกวันเลยถ้าพี่เพชรกลับดึกนะ”
พิโมกข์บอก “เฮียจะคุยกับเพชรเอง” นิลภัทรลังเลนิดๆก่อนจะพูด “เฮียโมกข์อย่าว่านิลอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะถ้าไม่จำเป็นิลไม่อยากให้พี่เพชรกลับมาเลย บางวันนิลไม่อยู่ไอ้พวกนั้นพาเพื่อนมากินเหล้าน่ากลัวมากนะ แต่นิลไม่รู้จะบอกใครไม่รู้จะทำอย่างไร นิลคิดว่าถ้านิลอยู่คนเดียวไม่น่ากลัวเท่าตอนพี่เพชรอยู่คนเดียวนะเฮียโมกข์”
เพชรชมพูกลับมาที่พักรูหนูของเธอพร้อมกระติกน้ำแข็ง ที่ห้องพักเธอมีแก้วแค่สองใบ เธอรินน้ำอัดลมใส่แก้วของเธอยื่นส่งให้พิโมกข์ ก่อนจะรินน้ำอัดลมใส่อีกแก้วให้นิลภัทร พิโมกข์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มสองอึก ก่อนจะยื่นส่งคืนให้เธอ และมองเธอนิ่งๆอย่างรอคอย เพชรชมพูยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มบ้าง นั่นแหละเขาจึงยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ตอนนี้สิ่งสำคัญคือจะทำยังไงถึงจะล่อหลอกคนตรงหน้านี้ให้ย้ายไปอยู่กับเขาให้ได้สักที
19K
