ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        เพียงก้าวเท้าข้ามธรณีประตูกลิ่นยาอบอวลก็โชยมาเตะจมูก

        กลิ่นนั้นช่างซับซ้อนทั้งกลิ่นยาจีน กลิ่นคาวเลือด ราวกับมีกลิ่นเนื้อหนังเน่าปะปนอยู่ด้วยเพียงสูดลมหายใจเข้าไป ซูอี้หว่านก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อย

        แต่เคราะห์ดีที่ครอบครัวของพวกนางมิใช่คนธรรมดาโดยเฉพาะในวันสิ้นโลก กลิ่นเหม็นเน่าของซอมบี้ยังสาหัสกว่านี้มากนักพวกนางจึงชินชากับมันไปเสียแล้ว มิได้รู้สึกสะทกสะท้านอันใด

        หลังจากส่ายศีรษะเล็กน้อยซูอี้หว่านก็เหยียบย่ำไปบนพื้นดำสนิท ใบหน้าไร้อารมณ์นางเดินตามหลี่เหนียงจื่อเข้าไปในห้องด้านใน

        ห้องนี้เป็นห้องนอนของสองสามีภรรยาตระกูลหลี่ย่อมเป็นห้องสำคัญที่สุดของบ้าน มองปราดเดียวก็เห็นเครื่องเรือนทั้งหมดในห้อง

        เมื่อก้าวเข้ามาถึงด้านซ้ายมือชิดกำแพงก็เห็นเตียงไม้เก่าผุพังวางอยู่ เตียงนั้นดูเก่าแก่มากดูเหมือนขาเตียงจะเคยถูกแมลงกัดกินจนพรุน ก่อนจะมีใครนำไม้มาปะซ่อมไว้ส่วนขาเตียงอีกด้านก็ใช้ก้อนอิฐที่ไม่สมบูรณ์หลายก้อนรองไว้

        ด้านในสุดวางหีบเก่าสองใบดูท่าทางน่าจะใช้ใส่เสื้อผ้า ส่วนด้านขวามือห่างจากเตียงไปราวสองเมตรกลับวางโต๊ะไม้ตัวใหม่เอี่ยม ดูไม่เข้ากับห้องที่มัวซัวนี้เอาเสียเลย

        อาจเป็นเพราะสายตาของซูอี้หว่านจับจ้องอยู่ที่โต๊ะนั้นนานเกินไปหลี่เหนียงจื่อจึงสังเกตเห็น นางยิ้มขื่นแล้วกล่าวว่า"โต๊ะตัวนี้ ท่านพี่เพิ่งทำเมื่อไม่กี่วันก่อน ใครจะคิดว่า..."

        นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้งตอนนั้นท่านพี่เคยบอกกับนางว่า รอเก็บเงินได้มากพอพวกเขาจะสร้างบ้านหลังใหญ่ด้วยกระเบื้อง แล้วจะให้โอ่อ่าเหมือนจวนท่านเจ้าเมือง

        ตอนนั้นนางเพียงพูดไปส่งๆว่า การสร้างบ้านอิฐบ้านปูนต้องใช้เงินไม่น้อยเก็บเล็กผสมน้อยไปทีละเล็กละน้อยเช่นนี้ ไม่รู้ว่าชาติไหนถึงจะเก็บได้พอ

        เมื่อมาคิดดูตอนนี้บางทีสามีของนางก็ไม่อยากให้นางรอนานเกินไป จึงรีบร้อนหาเงินจำต้องเสี่ยงเข้าไปในป่าลึก

        หรือว่า...ตอนนั้นถ้านางไม่ได้พูดคำนั้น สามีของนางก็คงไม่เป็นเช่นนี้...

        คิดไปคิดมาหลี่เหนียงจื่อก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา น้ำตากำลังจะไหลรินลงมาอีก

        ในที่สุดก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรนางสูดน้ำมูก แล้วรีบกดความรู้สึกขมขื่นนั้นลงไป มองไปยังซูอี้หว่าน"น้องหว่านหว่าน ช่วยเขาดูหน่อยเถอะ ข้าขอรบกวนเจ้าแล้ว..."

        เมื่อได้เห็นแววตาเศร้าหมองของหลี่เหนียงจื่อซูอี้หว่านจึงส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนเอ่ยปลอบประโลม นางรีบก้าวเข้าไปใกล้เตียงนั้นในที่สุดก็ได้เห็นผู้ที่นอนอยู่บนนั้น

        หลี่ต้าจู้เป็นนายพรานถือธนูหนักๆ อยู่ตลอดปี มีพละกำลังมหาศาล รูปร่างก็สูงใหญ่ ผิวคล้ำ

        บัดนี้บุรุษร่างกำยำราวหมีตัวหนึ่งกลับนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงที่ไม่กว้างนัก ชวนให้ขบขันระคนสงสาร

        แผ่นหลังของเขาคลุมด้วยผ้าห่มผืนบางที่ปะแล้วปะอีกซูอี้หว่านขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นเปิดผ้าห่มออกก็เห็นผ้าพันแผลที่พันอยู่บนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของชายผู้นั้นทันที

        ผ้าพันแผลนั้นมีเลือดซึมออกมาบ้างแล้วรอบๆ รอยเลือดมีรอยสีเหลืองจางๆ กระจายอยู่ เห็นได้ชัดว่าเริ่มเป็นหนองแล้ว

        นางคลายผ้าพันแผลด้วยสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกสายตาเลื่อนมองไปตามบาดแผล ซูอี้หว่านสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไปแม้จะเตรียมใจมาแล้วก็ตาม คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น

        "ดูท่าบาดแผลจะติดเชื้อแล้ว ต้องรีบทำการรักษาใหม่กำจัดเนื้อที่เน่าออกให้หมดสิ้น จากนั้นจึงใส่ยาและเย็บแผล" ซูอี้หว่านหันไปมองหลี่เหนียงจื่อ เห็นนางหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นเทา"นี่...เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้...”

        เมื่อวานตอนที่นางทำแผลให้ยังไม่ร้ายแรงขนาดนี้

        "วันนี้อากาศเริ่มร้อนแล้ว บาดแผลสาหัสเพียงนี้ ย่อมหายยากเป็นธรรมดาการปฐมพยาบาลก็ยังมิได้ถูกต้อง การอักเสบจึงเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง"

        สำหรับคนอื่นสถานการณ์เช่นนี้อาจยากจะรับมือ แต่สำหรับซูอี้หว่านแล้วเรื่องแค่นี้มิอาจทำให้นางกังวลใจได้

        เพียงขูดส่วนที่เป็นหนองออกจากนั้นจึงใช้ยาสมานแผลสูตรพิเศษของนาง และเย็บแผลให้ดีหากดูแลรักษาอย่างถูกต้องเหมาะสม อีกสามถึงห้าวัน แผลก็จะเริ่มสมานตัว

        ถึงกระนั้นซูอี้หว่านก็ยังคงไม่กล้าใช้ยาในปริมาณที่มากเกินไปในสถานการณ์เช่นนี้ในวันสิ้นโลก มีผู้ที่ถูกซอมบี้กัดเข้าที่แขนโดยไม่ได้ตั้งใจเพื่อรักษาชีวิตและป้องกันมิให้ไวรัสซอมบี้แพร่กระจายไปทั่วร่างพวกเขาจำเป็นต้องตัดแขนทิ้งทันที ตราบใดที่ได้ใช้ยาสมานแผลสูตรพิเศษของซูอี้หว่านเลือดก็จะหยุดไหลในพริบตา

        ผลลัพธ์เช่นนี้เรียกได้ว่าเห็นผลในทันทีอีกทั้งยานี้ไม่เพียงแต่มีผลในการห้ามเลือดที่ดีเท่านั้นแต่ยังมีส่วนช่วยในการฟื้นตัวของบาดแผลในระยะต่อมาอย่างมาก

        สำหรับสถานการณ์ของหลี่ต้าจู้ในตอนนี้หากซูอี้หว่านใช้ยาในปริมาณที่มากขึ้น ไม่เกินสองวันบาดแผลของหลี่ต้าจู้ก็จะหายดีเป็นปลิดทิ้ง

        แต่ปัญหาก็คือหากเป็นเช่นนั้น ย่อมเป็นที่น่าสงสัยมากเกินไป

        ถึงแม้จะเปลี่ยนเป็นหมอหลวงที่มีฝีมือดีเลิศคนใดก็ยังยากจะรับรองว่าจะทำได้ถึงเพียงนี้

        ซูอี้หว่านไม่อยากเป็นจุดสนใจและไม่อยากเปิดเผยไพ่ตายทั้งหมดของตนออกมาในเวลาที่ไม่สำคัญดังนั้นการลดปริมาณยาจึงเป็นสิ่งที่ต้องทำ

        นางวางตัวอย่างสงบน้ำเสียงก็แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน หลี่เหนียงจื่อเดิมทีกระวนกระวายใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้นของนาง ความตึงเครียดก็คลายลงอย่างน่าประหลาด

        "ถ้าเช่นนั้น หว่านหว่าน ข้าต้องรบกวนเจ้าแล้ว" หลี่เหนียงจื่อฝืนยิ้ม"หากเจ้าต้องการอะไรละก็ บอกข้าได้เลย"

        ณเวลานี้ ต่อให้นางต้องแลกด้วยทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มี นางก็ไม่เสียดายสักนิด

        เพราะสิ่งเหล่านั้นจะสำคัญแค่ไหนก็เทียบไม่ได้กับชีวิตของสามีของนาง!

        ซูอี้หว่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งสิ่งของในมิติส่วนตัวของนาง ล้วนมีครบถ้วน จึงแค่วานให้อีกฝ่ายเตรียมน้ำร้อนมา

        โชคดีที่ต้มน้ำร้อนเอาไว้แล้วจึงไม่ต้องเสียเวลารอ หลี่เหนียงจื่อขานรับอย่างคล่องแคล่วแล้วรีบไปไม่นานนักก็ยกอ่างน้ำเดินกลับมา

        เพราะของทุกอย่างที่ต้องใช้มีอยู่ในมิติแถมของบางอย่างก็ไม่ได้มีอยู่ในยุคนี้ ตอนทำการรักษาจึงไม่อาจให้หลี่เหนียงจื่อเห็นได้

        เพื่อป้องกันมิให้นางเกิดความสงสัยซูอี้หว่านจึงอ้างว่านางต้องการความเป็นส่วนตัวในการรักษาแล้วเชิญพวกนางออกไปทั้งหมด

        จางอ้ายหลินและซูอี้โจวย่อมไม่มีอะไรต้องกังวลพวกเขาพยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกไปอย่างไม่ลังเล

        แต่สำหรับหลี่เหนียงจื่อแม้จะดูไม่ค่อยวางใจนัก ท้ายที่สุดก็มิได้เอ่ยสิ่งใดเพียงแต่เดินตามหลังคนทั้งสองออกไป

        รอจนกระทั่งประตูห้องปิดลงซูอี้หว่านจึงค่อยๆ ถอนหายใจออกมา ใช้นิ้วแตะเบาๆ ที่แหวนไม้สงบจิตใจแล้วนำของที่ต้องใช้ออกมาทีละอย่าง วางไว้บนโต๊ะด้านข้าง

        การรักษาบาดแผลสำหรับนางเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งนัก แม้ว่านางจะทำอย่างละเอียดถี่ถ้วนที่สุด รวมๆแล้วก็ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาเท่านั้น

        เมื่อกำจัดเนื้อร้ายออกจนหมดสิ้นซูอี้หว่านจึงนำยาสมานแผลสูตรพิเศษของตนมา แต้มลงบนบาดแผลบางๆ ชั้นหนึ่ง