ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

“ปล่อย”

“ที่นี่คนเยอะ อย่าขัดขืน”

“ฉันกับนายไม่ได้สนิทกันถึงขนาดเดินจูงมือแบบนี้ได้”

“ตอนนี้ก็สนิทกันแล้วไง”

ลานเซลอตลากเฉินอันหลานไปตามทางเดินพร้อมกับถามขึ้น

“ตึกไหน?”

เฉินอันหลานสะบัดมือของลานเซลอตออก จากนั้นก็ผลักอีกฝ่ายให้ออกห่างจากตัวเอง

“นายน้อยโอดิน นายอย่ามาเสียเวลากับคนอย่างฉันดีกว่า ผู้นำของตระกูลเอสเตไม่น่าจะว่างมากขนาดนี้นะ?”

“งั้นฉันน่าจะเป็นข้อยกเว้น”

“ฉันไม่ชอบข้อยกเว้น”

“นายชอบ”

“ก็อาจจะ แต่กลัวว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ไปตลอดชีวิต”

เมื่อพูดจบเฉินอันหลานก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

อัลฟ่าหนุ่มมองตามแผ่นหลังของคุณชายเฉินที่พุ่งออกไปด้วยความโกรธ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา แล้วก้าวขาเดินตามไป

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมาด้านหลัง เฉินอันหลานก็ตั้งใจเร่งความเร็ว ถือโอกาสตอนที่เสียงฝีเท้านั้นยังมาไม่ถึงตัว รีบเลี้ยวออกจากตึกแล้วแฉลบตัวเข้าไปในห้องผู้ป่วยที่อยู่ด้านข้าง คนไข้รวมทั้งหมอและพยาบาลที่อยู่ในห้องต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว ยอดสายลับกวาดตามองไปยังเตียงว่างที่มีชื่อผู้ป่วยและป้ายเวชระเบียนแขวนอยู่ ก่อนเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉยทันที

เมื่อคุณหมอเห็นเฉินอันหลานนั่งลงก็คิดว่าเป็นญาติคนไข้ของเตียงนั้นจึงไม่ได้สนใจอะไรมาก และทำการตรวจร่างกายคนไข้ต่อไป ส่วนนักศึกษาแพทย์ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็จดบันทึกต่อไปอย่างขะมักเขม้น

เมื่อนั่งอยู่ได้พักใหญ่ และคิดว่าลานเซลอตน่าจะไปแล้ว เฉินอันหลานจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปท่ามกลางสายตาที่งุนงงของทุกคน

“มาผิดห้องเหรอ?”

เมื่อเดินออกมา เสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูเขาอย่างฉับพลัน

คุณชายเฉินขมวดคิ้ว ก่อนเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่ยืนกอดอกพิงผนัง

“น่าเสียดายจริง ๆ ที่คนอย่างนายไม่ได้ทำงานหน่วยข่าวกรอง”

อารมณ์โกรธของเฉินอันหลานที่พยายามกดข่มเอาไว้สะท้อนอยู่ในดวงตา ลานเซลอตยกยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เดินมาตรงหน้าอีกฝ่าย

“ตอนนี้ไปได้รึยัง?”

เฉินอันหลานมองไปทางลานเซลอตด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องของบาวดี้ทันที

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

“ไม่ได้ล็อก”

บาวดี้กำลังดึงผ้าห่มออกเพื่อให้ต้นขาที่ถูกยิงได้ระบายอากาศ แต่เมื่อ

เงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าผู้ที่ผลักประตูเข้ามาคือเฉินอันหลาน บาวดี้ก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดมันไว้ได้อย่างทันการณ์ ก่อนจะหันไปยิ้มและกล่าวทักทายผู้มาเยือน

“อาเล่อ นายมาได้ยังไงเนี่ย?”

ทุกการกระทำของบาวดี้อยู่ในสายตาของเฉินอันหลาน เขาลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง โดยไม่ได้รีบร้อนถามสถานการณ์ของคนป่วยแต่อย่างใด สายตาคมเหลือบมองไปทางประตูเป็นอันดับแรก และพบว่าคนที่เดินตามเขามาตลอดไม่ได้เดินตามเข้ามาในห้องด้วย

บาวดี้ชำเลืองมองไปยังทิศทางที่เฉินอันหลานมอง ก่อนถามขึ้นด้วย

ความสงสัย

“อาเล่อ นายมองอะไร?”

“ไม่มีอะไร” คนถูกเรียกละสายตากลับมา ก่อนหันไปมองอีกฝ่าย “เป็นยังไงบ้าง นอนโรงพยาบาลดีขึ้นไหม?”

บาวดี้พยักหน้า “ก็พอได้ แต่อาหารของที่นี่ไม่อร่อยเท่าไหร่”

“บาดเจ็บก็ต้องกินอาหารจืด ๆ แบบนี้แหละ”

“หมอก็พูดแบบนี้... ว่าแต่ ทำไมวันนี้ถึงมีเวลาว่างมาเยี่ยมฉันได้ล่ะ?”

“ฉันมีเรื่องจะถาม”

“เรื่อง... อะไร?”

ดวงตาที่แสนเย็นชาหรี่ลงเล็กน้อย สายลับหนุ่มสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ก่อนจะนั่งจ้องบาวดี้ด้วยสีหน้าคาดคั้น

“บอกฉันมา นายหนีออกมาได้ยังไง?”

“ไม่ได้หนี แต่พวกเขาปล่อยตัวฉัน”

“แล้วคนที่จับนายไปเป็นใคร?”

“ไม่รู้ ไม่เห็นหน้า”

“ฉันขอถามคำถามสุดท้าย เช้าวันนี้มีคนนำยาเสพติดไปวางไว้หน้าสถานีตำรวจเป็นฝีมือของนายใช่ไหม?”

บาวดี้พยักหน้า

“พูดต่อ” เฉินอันหลานพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ฉันกลัวว่าคนของหรงอันชิ่งจะมาหาฉัน” บาวดี้ก้มหน้า

“หรงอันชิ่ง?”

“อาเล่อ ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนขี้ขลาด แต่ยาเสพติดลอตนั้นมันเป็นเหมือนเผือกร้อน ใครได้มันไปก็ซวยทั้งนั้น ฉันสูญเสียพี่น้องไปหลายคนแล้ว ฉันไม่อยากเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงอีก”

“มีแค่นี้ใช่ไหม?”

บาวดี้ลังเลชั่วครู่ ก่อนเงยหน้ามองไปเฉินอันหลาน

“อาเล่อ ที่นายช่วยฉันปล้นยาลอตนั้นมาก็เพื่อแก้แค้นให้เด็กที่ถูกหรงอันชิ่งฆ่าตาย ตอนนี้ตาเฒ่านั่นก็หนีไปไหนไม่พ้นแล้ว ไม่ช้าก็เร็วยังไงก็ต้องติดคุกอยู่ดี นายปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะนะ ถือว่าฉันขอร้อง”

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันทำเพื่อแก้แค้น ใครบอกนาย?”

“ไม่มีใครบอกฉันทั้งนั้นแหละ ฉันเดาของฉันเอง... อีกอย่าง อาเล่อ นาย

ไม่รู้สึกบ้างเหรอว่าวันนี้นายมีอะไรที่ดูแปลก ๆ ไป?”

เมื่อเฉินอันหลานได้ยินก็ตกใจขึ้นมาทันที เขาปรายตามองบาวดี้ที่กำลังจ้องมองมาทางเขาด้วยสายตาสงสัย จนกระทั่งตระหนักได้ว่าตัวเองนั้นไม่ได้ฉีดยาระงับมา ทั้งยังเดินเข้ามาในห้องของบาวดี้โดยไม่ระวัง อันที่จริงก่อนที่จะเข้าไปในลิฟต์เขาตั้งใจว่าจะต้องปิดบังสถานะและเลี่ยงไม่เผชิญหน้ากับเพื่อนตรง ๆ แต่ลานเซลอตดันเข้ามาปั่นป่วนเขาจนทำให้เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!

แทบจะในชั่วพริบตา เฉินอันหลานก็จิกขากางเกงตัวเองแน่น

“อาเล่อ นาย... เป็นโอเมก้า?

“ก่อนหน้านั้นนายอยู่ในสถานะอัลฟ่าไม่ใช่เหรอ?”

“หุบปากซะ!”

เมื่อบาวดี้ถูกเฉินอันหลานสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก็รีบหุบปากลงในทันที

เฉินอันหลานล้วงไปหยิบปืนก่อนจะโยนไปบนเตียง หลังจากที่นั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้พักใหญ่ก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองไปคนไข้บนเตียงด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“วันนี้ฉันไม่เคยมาโรงพยาบาล นายไม่เคยพบฉัน เข้าใจนะ”

บาวดี้อึ้งงันไปหลังจากได้เห็นปฏิกิริยาตอบสนองของน้องชายร่วมสาบาน แต่เขาก็รีบพยักหน้าทันที

“นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?” เฉินอันหลานถาม

บาวดี้พยักหน้า แต่หลังจากนั้นก็ส่ายหน้าอีกครั้ง

“งั้นแสดงว่ารู้แล้ว?”

“อาเล่อ...”

“ฉันชื่ออะไร?”

“เฉิน เฉินอันหลาน...”

เฉินอันหลานยืนขึ้น แล้วหยิบปืนขึ้นมาจากเตียง จัดการง้างนกสับก่อนจะจ่อไปที่ศีรษะของคนบนเตียง

“พูดแบบนี้แสดงว่านายก็รู้แล้วว่าฉันเป็นคนของตระกูลเฉิน?”

สีหน้าของบาวดี้ซีดเผือดลงทันที

“ไม่ ๆ อาเล่อ ไม่ว่านายจะเป็นใคร นายก็ยังเป็นอาเล่อน้องชายของฉัน

ฉันจะไม่เปิดเผยสถานะของนาย ฉันให้สัญญา!”

“ฉันขอถามหน่อย ใครเป็นคนเอายานั่นไปวางไว้!”

“ตู้ ตู้ชวน”

“ตู้ชวน?”

“ก่อนหน้านั้นเขาเคยทำงานให้กับหรงอันชิ่งมาก่อน หรงอันชิ่งต้องไม่ยอมรามือง่าย ๆ แน่ ดังนั้นฉันเลยโน้มน้าวให้เขาเอามันไปส่ง แบบนี้ตาเฒ่านั่นก็ดิ้นไม่หลุดแล้ว เขาเองก็ได้แก้แค้น… อาเล่อ นายอย่าฆ่าฉันเลยนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เปิดเผยความลับของนายแน่นอน นายเชื่อฉันเถอะ”

สายลับหนุ่มจ้องเขม็งไปทางบาวดี้อยู่นาน สุดท้ายก็เก็บปืนที่จ่อศีรษะอีกฝ่ายกลับมา

เมื่อเห็นอย่างนั้น บาวดี้ก็พลันถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

“เช็ดเหงื่อซะ” เฉินอันหลานเก็บปืน แล้วดึงกระดาษทิชชูสองแผ่นจากตู้หัวเตียงยื่นให้

“ฉันล้อนายเล่นแค่นี้ ทำตกใจไปได้”

“ล้อ ล้อเล่น?”

“ที่นี่มันโรงพยาบาล ฉันจะไปฆ่านายได้ยังไง?”

บาวดี้อยากจะโพล่งด่าออกไปจริง ๆ แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เรียบเฉยของคนข้างเตียง เขาก็กลืนคำด่าลงคอไป ก่อนจะรับกระดาษทิชชูจากมือเฉินอันหลานมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วตัดพ้อ

“ถึงจะเป็นน้อง แต่ล้อเล่นแบบนี้ก็ไม่ควรรึเปล่า นายเกือบทำฉันหัวใจวายตายแล้ว”

“เอาล่ะ ของก็ไม่มีละ จากนี้นายคิดจะทำไงต่อ?”

“จะทำไงได้ล่ะ ตอนนี้ฉันเหลือลูกน้องแค่สองคน ทำเรื่องใหญ่ ๆ ไม่ได้แล้ว

ก็ต้องคิดหาทางหาเงินเพื่อเลี้ยงปากท้องทั้งสามคนให้ได้เท่านั้นแหละ”

“ฉันจะให้เงินนายก้อนหนึ่ง”

เมื่อได้ยินมือที่กำลังเช็ดเหงื่ออยู่ก็หยุดชะงักลงทันใด บาวดี้เงยหน้ามอง

เฉินอันหลาน

“อาเล่อ นายพูดจริงเหรอ?”

“ฉันให้เงินนายได้ แต่ไม่ได้ให้ฟรี ๆ” เฉินอันหลานล้วงไปหยิบเช็คจากในกระเป๋า แล้วโยนไปบนเตียง “ห้าแสน ถึงจะไม่เท่ากับมูลค่าของของลอตนั้น แต่มันก็มากพอที่จะเลี้ยงปากท้องของทั้งสามชีวิตไปได้สักระยะ”

บาวดี้หยิบเช็คนั้นขึ้นมาดู แต่ก็ต้องวางกลับไปอีกครั้ง

“ทำไมไม่รับล่ะ?”

“เรื่องปล้นของไม่เกี่ยวกับนาย นายมาช่วยฉัน ส่วนแบ่งก็ไม่ได้ ที่เรื่องมันกลายมาเป็นแบบนี้เป็นเพราะฉันเอง ฉันไม่ได้โทษนาย ฉันรับเงินนายไม่ได้จริง ๆ”

“ฉันบอกแล้ว ฉันไม่ได้ให้เงินนายฟรี ๆ” เฉินอันหลานมองไปทางเช็คที่วางอยู่บนเตียงอย่างมีเลศนัย “รับไปซะ”

บาวดี้จ้องมองเฉินอันหลานสลับกับมองดูเช็คใบนั้นอีกครั้ง หลังจากที่ลังเลอยู่นานก็ตัดสินใจยื่นมือออกไปหยิบมันขึ้นมา

“อีกสองสามวันฉันจะต้องไปรายงานตัวกับกลุ่มอาชญากรรม หลังจากนี้

นายก็มาเป็นสายของฉันละกัน นี่เป็นค่าจ้างงวดแรกของนาย ถ้าทำดี ฉันไม่มีทาง

เอาเปรียบนายแน่นอน”

“ถึงจะบอกว่าเป็นค่าจ้าง แต่ทำไมจำนวนเงินมันถึงได้มากขนาดนี้ล่ะ?”

“ก็ฉันมีเงิน”

“ไปละ”

เฉินอันหลานกล่าวลาบาวดี้ จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเตรียมจะเดินออกไป ทว่าเท้าที่กำลังจะก้าวกลับต้องหยุดชะงักลง

“อาเล่อ” บาวดี้เอ่ยเรียก

“มีอะไรอีก?” ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นเขาก็หมุนตัวกลับมามองคนที่อยู่บนเตียง

“นายวางใจได้เลย ฉันจะเก็บเรื่องของนายไว้เป็นอย่างดีไม่ปากโป้งแน่ แล้วก็… หลังจากนี้ฉันจะคอยรายงานนายตลอด จะไม่ทำให้นายผิดหวังเลย”

“เอาล่ะ พักผ่อนเถอะ”

“อาเล่อ! พวกเรายังเป็นพี่น้องกันใช่ไหม?”

สายลับหนุ่มไม่ตอบคำถาม เพียงคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนใส่ผ้าปิดปากแล้วเดินออกจากห้องไป

ทีแรกบาวดี้ก็ตกใจ แต่หลังจากนั้นเขาก็เข้าใจความหมาย จากนั้นก็หยิบเช็คขึ้นมาจูบ แล้วนั่งอย่างมีความสุขอยู่บนเตียง

ทันทีที่เปิดประตูออกมา เฉินอันหลานก็มองไปตามระเบียงทางเดินเพื่อมองหาใครอีกคนด้วยความเคยชิน แต่แล้วก็พบว่าลานเซลอตไม่อยู่แล้ว

พริบตานั้น เป็นวินาทีที่คุณชายเฉินรู้สึกผิดหวัง

“หาฉันเหรอ?”

เมื่อได้ยินเสียง คิ้วของเฉินอันหลานก็ขมวดเข้าหากัน หลังจากที่เงียบไปคู่หนึ่ง ก็หมุนตัวไปทางต้นเสียง ก่อนจะเห็นลานเซลอตกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้ตัวยาวที่อยู่ด้านข้าง

และแทบจะในชั่วพริบตานั้น ความขุ่นเคืองก็ถาโถมเข้ามาอย่างฉับพลัน

เฉินอันหลานไม่ได้สนใจอีกฝ่าย และเดินผ่านหน้าอัลฟ่าน่าโมโหเพื่อตรงไปยังลิฟต์ทันที

อัลฟ่าหนุ่มวางหนังสือพิมพ์ลงบนเก้าอี้ ก่อนจะยืนขึ้นแล้วเดินตามไป

“เมื่อกี้นายได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?”

“ได้ยินอะไร?”

“หูหนวกเหรอ?”

“ฉันอ่านหนังสือพิมพ์อยู่”

เฉินอันหลานยืนหันหลังให้ลานเซลอต

“เมื่อเช้าฉันเห็นหัวหน้าเจียงมาหานายที่บ้าน”

“ใช่เหรอ” ลานเซลอตไม่ได้สนใจเท่าไรนัก

“นายไม่อยากรู้เหรอว่าเขามาทำไม?”

“ไม่อยาก”

“หัวหน้าเจียงขึ้นชื่อในเรื่องกัดไม่ปล่อย ถ้านายหาเรื่องใส่ตัวล่ะก็ เขาไม่มีทางปล่อยนายไปแน่ ๆ”

“ไม่ยักรู้ว่านายเป็นห่วงฉัน”

“นายน้อยโอดินก็หลงตัวเองเกินไป ฉันแค่พูดความจริง”

“นายมองจากบ้านของตัวเองใช่ไหม?”

“...ฉันแค่บังเอิญเห็นเท่านั้น”

“งั้นเหรอ”

เฉินอันหลานเพิ่งรู้ว่าตัวเองติดกับผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว เขาขมวดคิ้ว เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกเขาก็รีบเดินเข้าไปข้างในทันที ลานเซลอตยกยิ้มก่อนจะเดินตามเข้าไป