Episode
|3|
ที่นี่คือกรุงเทพฯ
คำอธิบายนั้นทำให้กวางที่เป็พี่สาวถึงกับตาเหลือกโปนด้วยความใ จากที่เคยนั่งอยู่บนเก้าอี้ใหญ่ของโต๊ะทำงาน เธอก็ลุกขึ้นยืนผงาดและเดินตัวปลิวไปหาน้องสาวสุดที่รัก สองมือเรียวบางเอื้อมไปแตะไหล่ของเกรซด้วยสีหน้าแตกตื่น
“น..นี่แก..”
“…..”
พูดออกมาทุกอย่างขนาดนี้.. พี่กวางจะต้องเชื่อเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีทางที่พี่เขาจะหาว่าเธอบ้าแน่นอน
“แกกลายเป็คนจิตไม่ปกติั้แ่เมื่อไหร่เนี่ยเกรซ ทำไมจู่ๆแกถึงได้เป็หนักขนาดนี้ หรือว่าเครียดเื่งานมากเกินไปเหรอ งานที่บริษัทเครียดมากใช่ไหม่นี้”
ผ่าง!
“โอ๊ยยยยย พี่กว๊างงงงงงง พี่ต้องเชื่อหนูสิ! หนูพูดความจริงทุกคำเลยนะสาบานได้!!”
น้องสาวที่ตัวชุ่มเหงื่อเอ่ยพลางเตรียมตัวจะร้องไห้โฮออกมา เธอลอบถอนหายใจและแกะมือของพี่สาวตัวเองออก เกรซเริ่มตั้งสติได้บ้างแล้วว่าควรพูดยังไงให้พี่กวางเชื่อ
“หนูไม่ได้เครียดเื่งานนะ”
“เฮ้อ.. แกก็แค่ฝันนั่นแหละ ไปๆ ไปอาบน้ำแล้วก็รีบไปทำงานได้แล้ว”
“งั้นถ้าหนูฝัน แล้วไอ้หญ้าพวกนี้คืออะไร พี่หาคำตอบให้หนูได้ไหม?” เกรซชี้นิ้วลงไปยังเบื้องล่างที่ยังมีเศษหญ้าติดเต็มไปหมด
“ฉันก็ไม่รู้ด้วยแล้ว บางทีเศษหญ้ามันอาจจะปลิวเข้ามาในหน้าต่างไง”
“หนูนอนปิดหน้าต่างจ้ะคุณพี่สาว”
“งั้นพี่ก็ไม่รู้ เหอะ.. ไปอาบน้ำไป ตัวชุ่มเหงื่อเหมือนฟองเต้าหู้เลยเกรซ อึ๋ยยยย..”
พี่สาวคนสวยเอ่ยพลางใช้มือดันร่างน้องสาวให้ออกห่าง ก่อนที่เธอจะเดินกลับมานั่งบนเก้าอี้นักวาดตามเดิม ทิ้งให้เกรซที่ยืนถอนหายใจเหนื่อยหน่ายต้องกัดริมฝีปากตัวเองแน่น
ก็ได้.. ถ้าพี่กวางไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่เธอพูด งั้นเธอก็ต้องพิสูจน์ว่าเื่เมื่อคืนมันไม่ใช่ความฝัน
“พี่กวาง”
“หื้ม?”
“การ์ตูนที่พี่เขียนเนี่ย..มีฉากที่อีตาฟินิกซ์คุยกับลูกน้องเื่จับตัวคนหรือเปล่า”
“…..”
“มีกลุ่มผู้ชายที่จะทำร้ายโซเฟียที่เป็นางเอกของเื่ แต่ฟินิกซ์ก็แอบจัดการทุกอย่างลับๆโดยให้ลูกน้องไปจับตัวกลุ่มคนพวกนั้นมาทำร้าย เื่นี้เวกัสไม่รู้ ไม่มีใครที่รู้เื่นี้เลย”
“…..”
“พล็อตนี้พี่ได้วาดลงไปในเว็บให้นักอ่านได้อ่านหรือยังล่ะ? จะมาบอกว่าหนูแอบไปอ่านของพี่มันก็ไม่มีทางเป็ไปได้เลยนะ เพราะพี่ก็รู้ดีว่าหนูไม่ชอบอ่านการ์ตูนอะ หนูไม่มีทางรู้เื่นี้ได้เลย”
คำอธิบายที่จริงจังนั้นทำให้กวางถึงกับหน้าถอดสี แม้ใบหน้าของเธอจะหันเข้าหาหน้าจอขนาดใหญ่ แต่หูของเธอก็เงี่ยฟังคำพูดของน้องสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังตลอด
ใช่.. พล็อตที่เกรซพูดออกมาทั้งหมดยังไม่มีใครได้รู้ เพราะเธอไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน แม้แต่เขียนลงในโน้ตสมุดก็ยังไม่เคย ทุกอย่างมันอยู่ในหัวสมองของเธอล้วนๆ
“พี่กวาง.. หนูไม่ได้โกหกนะ จะให้หนูไปสาบานที่ไหนก็ได้ หนูเข้าไปอยู่ในการ์ตูนพี่มาจริงๆ หนูยังยืนคุยกับอีตาฟินิกซ์นั่นอยู่เลย ตัวจริงนางสูงเหมือนนายแบบ หน้าหนูอยู่แค่ตรงหน้าอกของหมอนั่นเอง”
“ไปอาบน้ำได้แล้ว”
“เฮ้อ.. พี่กวาง”
“พี่บอกว่าให้ไปอาบน้ำได้แล้ว!!!”
กึก
แต่แล้วเสียงตะคอกด้วยความโมโหก็ได้ดังออกมา นั่นจึงทำให้น้องสาวของบ้านยืนชะงักไป นี่คงเป็ครั้งแรกที่พี่กวางไม่ยอมรับฟังอะไร ทั้งๆที่นิสัยของพี่สาวของเธอไม่ใช่แบบนี้เลย
“ก็ได้.. งั้นหนูไปอาบน้ำก่อน”
“…..”
เกรซเอ่ยทุกอย่างออกมาด้วยสีหน้าละห้อย เธอเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปด้วยความเงียบ สถานการณ์ภายในตอนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด เพราะกวางเองก็รู้สึกผิดที่ตะคอกน้องสาวตัวเอง
“เฮ้อ.. นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย”
นักวาดการ์ตูนชื่อดังก้มลงมองปากกาวาดรูปขนนกที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนที่เธอจะหยิบมันแล้วแกว่งไปมาพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
คำพูดของน้องสาวเธอยังวกวนอยู่ในหัวสลับกันไปมา ทั้งเื่ที่หญ้าติดเต็มขา พล็อตเื่ที่ยังไม่ถูกวาดก็ทำให้กวางเริ่มเอะใจ เกรซอธิบายตัวละครได้ละเอียดยิบ ทั้งๆที่เธออ่านไปได้แค่นิดเดียว
“หรือว่ายัยเกรซแอบอ่านการ์ตูนของฉันก่อนเผลอหลับไปหรือเปล่า นางเลยเก็บไปฝันเนี่ย เฮ้อ..”
ไม่รู้แล้ว.. ยังไงมันก็ทำใจให้เชื่อได้ยากจริงๆ
ตกกลางคืน..
วืบบบบบบบบบบบ
กึก!
“เกรซฟื้นแล้วค่ะป้าโรส!!”
“จริงเหรอ!!”
“จริงค่ะคุณป้า! นี่ค่ะ นางลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว”
“เฮ้อออออ.. โล่งใจขึ้นมาหน่อย ดีนะที่ไม่ตายเนี่ย ใจหายใจคว่ำหมด!”
เสียงโหวกเหวกโวยวายของกลุ่มผู้หญิงดังขึ้นมาในขณะที่หญิงสาวนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าที่สะลึมสะลือนั้นลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้..มันไม่ใช่ห้องนอนเน่าๆของเธออีกต่อไป
เพราะมันเป็ห้องนอนที่อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ แถมใบหน้าของคุณป้าแม่บ้านกับสาวใช้ยังอยู่ห่างเธอแค่เพียงนิดเดียว
“ว๊ากกกกกกกกกกกกก”
“อ๊ากกกกกกกกกก อ..อะไรยัยเกรซ! ใหมด!!”
สาวใช้ทั้งหลายที่นั่งรายล้อมเตียงนอนะโด้วยความใไม่ต่างอะไรจากคนบนเตียง เธอจ้องมองเกรซที่ะโหนีไปหลบมุมด้านล่างเตียงอย่างรวดเร็ว สีหน้าเหลือจะเชื่อทำให้หัวหน้าแม่บ้านส่ายหน้าไปมา
“นี่เธอเป็อะไรไปอีกเนี่ยเกรซ!! ฉันชักจะหมดความอดทนกับเธอเต็มทีแล้วนะ เมื่อวานเธอก็ทำตัวแปลกไป แถมยังวิ่งออกไปจากห้องรับประทานอาหารของนายท่านอีก! เฮ้อ..”
ป้าโรสเอ่ยพลางยกมือขึ้นมากุมขมับของตัวเองอย่างเหนื่อยหน่าย เธอจ้องมองไปยังสาวใช้ตัวเล็กที่เบิกตาโพลง ร่างกายเธอสั่นเทาไปหมด แถมดวงตานั้นยังแดงก่ำด้วยความหวาดกลัว
“น..นี่..ฉันตื่นขึ้นมาในนี้อีกแล้วเหรอ”
เกรซเริ่มบ่นพึมพำด้วยอาการสติแตก เพราะตอนแรกเธอก็คิดว่าสิ่งนี้มันเป็ความฝัน แต่พอตื่นมาในโลกความจริง..เศษหญ้าก็ติดเต็มเท้าเธอไปหมด เธอเลยรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป
ก่อนหน้านี้เธอไปทำงานที่บริษัทตามปกติ กลับมาก็ไม่ได้พูดคุยกับพี่สาวของเธอเพราะงอนกันอยู่ ตกกลางคืนก็อาบน้ำแล้วขึ้นห้องนอน จนสุดท้าย..เธอก็ลืมตาตื่นขึ้นมาที่นี่อีกครั้ง..
“เกรซ.. นี่เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย ตื่นขึ้นมาในนี้หมายความว่ายังไง พวกเราไม่เข้าใจเลย”
สาวใช้ที่ดูท่าทางใจดีเอื้อมมือมาแตะตัวเธอพลางขมวดคิ้ว
“เฮ้อ.. ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่ฝันไปน่ะ ขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องปวดหัวนะ”
เกรซพยายามบอกปัดไปแบบนั้นเพราะไม่อยากอธิบายอะไรเยอะ ถึงเธอจะพูดให้ทุกคนรับรู้ยังไงก็ไม่มีใครเชื่อ เหมือนกับพี่สาวของเธอในโลกนั้น พี่กวางก็ยังไม่เชื่อจนหาว่าเธอเป็บ้าเลย
พรืบ..
เพื่อความมั่นใจว่าเธอไม่ได้ฝันไปจริงๆ เกรซเลยเอามือเลื่อนลงไปด้านล่างบริเวณขา ก่อนจะทำการใช้มือหยิกมันอย่างแรงต่อหน้าต่อตาทุกคน
“อะโอ๊ยยยยย ซี๊ดดดดดดด..! เจ็บจริงด้วย”
“ป..เป็อะไรเนี่ยเกรซ ไม่สบายหรือเปล่า ไปหาหมอไหม”
“เหอะ ทรงนี้ต้องเรียกหมอผีมาอย่างเดียวแล้วล่ะ” ป้าโรสเอ่ยพลางกลอกตามองบน
นั่นจึงทำให้สาวใช้ที่มีบุคลิกแปลกประหลาดต้องก้มหน้าลง เธอไม่ได้พูดอะไรออกไปทั้งนั้น ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาเพื่อดูว่าทุกอย่างมันยังเป็เหมือนเดิมไหม เธอสำรวจนิ้วตัวเอง สำรวจร่างกาย สำรวจแม้กระทั่งหัวใจที่กำลังเต้น
3K
![จอมใจท่านแม่ทัพ [Yaoi,จีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1594950742_80574421.webp)
