" พี่อย่าใจดีกับใครได้ไหม? "
.
.
.
" หนูจะอยู่กับพี่ทุกเวลาถึงหนูจะจบไปแล้วหนูก็จะอยู่กับพี่ ไม่ทิ้งพี่ "
.
.
.
เราตื่นขึ้นมากลางดึกตลอดเวลานอนหลับแล้วอาการนี้ก็จะเข้าเดือนที่สองแล้ว ความรู้สึกเหมือนเราลืมอะไรบางอย่าง ลืมใครบางคน ลืมไปว่ายังเหลืออีกหนึ่งเื่ที่เรายังจัดการไม่เสร็จ ถึงแม้ว่าเราจะพยายามฟื้นความทรงจำตัวเองขึ้นมาด้วยการถามทุกคนเกี่ยวกับเื่เมื่อหนึ่งปีที่แล้วแต่ทุกคนกลับบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราก็ได้แต่สงสัยและพยายามนึกอยู่ตลอดเวลาแต่ก็คิดไม่ออก เราก็ได้แต่สงสัยและหวังให้ความทรงจำจะกลับมาเร็วกว่านี้
ฝ้าย : อาจารย์นุ่นค่ะ อาจารย์นุ่น พี่นุ่น
นุ่น : ว่าๆ มีอะไรหรอ?
ฝ้าย : คือหนูเอาวิทยานิพนธ์มาให้อาจารย์ตรวจดูค่ะวว่ามีอะไรแก้ไขตรงไหนรึเปล่า
นุ่น : อืม เอามาสิ
นุ่น : ยังต้องแก้ตรงนี้นิดหน่อยแล้วก็หน้าปกยังแก้อีกนิดหน่อย ส่วนเนื้อหาโอเคล่ะ ฝ้ายฟังอาจารย์อยู่ไหมเนี่ย เหม่ออีกแล้วนะ
ฝ้าย : ขอโทษค่ะ
นุ่น : พักนี้เธอเหม่อบ่อยเกินไปแล้วนะฝ้าย อาจารย์ว่าเธอต้องตั้งใจกว่านี้นะเดี๋ยวจะจยไม่ทันรุ่นหรอก
ฝ้าย : อาจารย์ยังใจร้ายเหมือนเดิมเลย ไม่เคยใจดีกับหนูสักครั้ง
นุ่น : ว่าไงนะ?
ฝ้าย : ไม่มีค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแก้แล้วหนูขอตัวนะคะ
นุ่น : คิดว่าอาจารย์หนูไม่ดีหรอฝ้าย อาจารย์ได้ยินนะ
ฝ้าย : หนูบอกไม่มีคือไม่มีค่ะ หนูขอตัวนะคะ
อย่าใจดีกับใคร..............ไม่เคยใจดี ฝ้าย มีอะไรปิดบังเราอยู่รึเปล่านะ?
หนิง : นุ่น!
นุ่น : อะไรเนี่ย เรียกอยู่ได้
หนิง : ก็จะไม่เรียกได้ไงแกนั่งเหม่อจนข้าวเย็นหมดแล้วเนี่ย ฉันถามจริงนะแกเครียดเื่อะไรอยู่? บอกฉันได้นะ
นุ่น : ฉันแค่คิดว่ามีคนๆหนึ่งกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่อ่ะ
หนิง : ใครหรอ?
นุ่น : นักศึกษาที่ชื่อฝ้ายอะ ที่ไปเยี่ยมฉันตอนเข้าโรงบาล
หนิง : พรู๊ด!!!!!!
นุ่น : แกพ่นน้ำใส่ฉันทำไมเนี่ย
หนิง : โทษๆไม่ตั้งใจ ถามจริงแกคิดไปเองรึเปล่า
นุ่น : ไม่ได้คิดเองเว้ยแต่แบบเวลาอยู่ใกล้ฉันน้องเขาจะชอบขยับห่างฉันตลอดเลยอะ แล้วอีกอย่างชอบพูดประโยคแปลกๆออกมาแบบยังใจร้ายเหมือนเดิมอะไรแบบนี้
หนิง : น้องมันอาจจะเครียดเยอะมั้ง แกน่ะตีความไปมั่วซั่วหมด
มันอาจจะจริงอย่างที่หนิงพูดก็ได้แต่มันกลับทำให้เราคิดถึงแต่ภาพคนๆนั้นทุกคืน คนที่เราตามหา คนที่เราฝันถึง แต่เราก็ยังไม่มั่นใจว่าคนๆนั้นคือใครกันแน่ เราก็ได้แต่เก็บไว้ในความทรงจำของเราคนเดียวโดยที่ยังไม่ได้เล่าให้ใครฟัง จนวันหนึ่งเราก็ได้เจอเขาแต่ก็เจอเพียงแค่เสียงแต่เป็เสียงที่เรารู้สึกคุ้นมากๆ
คนๆนั้น : พี่นุ่น ถึงแม้ว่าพี่จะจำหนูไม่ได้แต่หนูอยากให้พี่รู้นะยังมีคนๆหนึ่งรักพี่ รักที่สุด ไม่เคยเลิกรักเลย หนูขอโทษนะ (จูบ)
นุ่น : เดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งไป!
เราสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังเสียงแว่วนั้นหายไป เราพยายามตามหาคนๆนั้นแต่ก็ไม่ทันได้เจอแม้ว่าจะวิ่งขนาดไหนก็ตาม
/////
ในที่สุดก็ใกล้สอบไฟนอลในมหาลัยนักศึกษาก็พากันอ่านหนังสืออย่างตั้งใจรึเปล่าไม่รู้แต่สำหรับเรานี่อาจเป็สัญญาณว่าใกล้หมดเวลาสำหรับการตามหาคนๆนั้น เมื่อวันก่อนเราทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่หลังไม่ได้ทำมาเกือบเดือนด้วยความตั้งใจว่าจะรื้อขยะทิ้งจนกระทั่งเราไปเจอกล่องใบหนึ่ง กล่องนี้เราเจอแค่สร้อยข้อมือและข้อความที่ถูกทิ้งไว้ แต่ในชีวิตเราไม่เคยมีกำไลข้อมือสักครั้งเดียวแต่ก็สวยดีน่าใ่ส่ไม่รู้ว่าใครซื้อไว้ให้เราแต่มันก็คุ้นๆเหมือนเราเคยเห็นจากที่ไหนมาก่อน
ฝ้าย : ขออนุญาตค่ะ
นุ่น : อ้าวฝ้าย มีอะไรให้อาจารย์ช่วยหรอ?
ฝ้าย : หนูเอาวิทยานิพนธ์มาส่งน่ะคะ
นุ่น : ออ เอามาเลย..............ว่าแต่สร้อยข้อมือของฝ้ายกับอาจารย์ทำไมมันเหมือนกันเลยอ่ะ
ฝ้าย : มันแค่บังเอิญมั้งค่ะอาจารย์คงไม่ใช่หรอก ถ้าอาจารยืไม่ว่ายังไงหนูขอตัวนะคะ
นุ่น : เดี๋ยวสิ อย่าพึ่งไป
ฝ้าย : อาจารย์จะทำอะไรค่ะ
นุ่น : นั่งตรงเก้าอี้ เร็ว
ฝ้าย : อาจารย์ให้หนูนั่งทำไมค่ะ
นุ่น : ตอบอาจารย์มาตรงๆนะ เธอมีอะไรปิดบังอาจารย์รึเปล่าฝ้าย
ฝ้าย : ไม่มีค่ะ
นุ่น : อย่าเบี่ยงประเด็น
ฝ้าย : อาจารย์ทำแบบนี้หนูกลัวนะคะ
นุ่น : ก็ตอบมาตรงๆ (จับให้เงยหน้า) มองหน้าอาจารย์แล้วตอบมาว่ามีอะไรปิดบังฉัน ตอบ!
หนิง : ไอ้นุ่นฉันเอา...........เห้ยแกทำไรน้องเขาเนี่ย
นุ่น : ฉันแค่ถามอะรไรนิดๆหน่อยๆเอง หรือว่า..........
หนิง : เอ่อ.........(ฝ้ายส่ายหน้า) น้องมันไม่มีอะรไรปิดบังแกหรอกปล่อยน้องไปเถอะ ดูดิน้องมันซึมหนักแล้วนะเว้ย
ฝ้าย : ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวนะคะ (ปิดประตู)
หนิง : แกนี่มันจริงๆเลยนุ่น
นุ่น : ฉันขอโทษล่ะกัน
หนิง : แกควรขอโทษน้องเขาไม่ใช่ฉัน รีบไปขอโ?ษน้องมันเลยไป
นุ่น : ก็ได้ๆไปก้ได้
/////
นุ่น : ฝ้าย ฝ้าย เดี่ยวก่อนสิ อาจารย์บอกให้หยุดไง
ฝ้าย : อาจารย์มีธุระอะไรกับหนูอีกรึเปล่าค่ะ
นุ่น : คือเมื่อกี้อาจารย์ขอโทษจริงๆที่ทำแบบนั้นไป อาจารย์แค่........
ฝ้าย : ช่างมันเถอะค่ะ ยังไงอาจารย์ก็ไม่เคยใจดีกับหนูอยู่แล้ว ทั้งๆที่เราสองคนก็เคยสัญญากันไว้
นุ่น : สัญญา? อาจารย์เคนสัญญาอะไรกับฝ้ายหรอ?
ฝ้าย : อาจารย์อาจจะจำไม่ได้แต่หนูยังจำได้ดีค่ะ
นุ่น : ..........
ฝ้าย : ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวนะคะ
นุ่น : ฝ้ายเดี่ยวก่อน!
สุดท้ายเราก้หาคนๆนั้นไม่เจอ ความพยายามและความหวังทั้งหมดหายวับไปกับตาแต่รูปที่ฝ้ายทำตกมันกลับทำให้ความทรงจำของเราทุกอย่างดันกลับคืนมาและมันก็จุดประกายให้เราได้รู้ว่าคนที่เราฝันถึงมาตลอดคือคนๆนั้นจริงๆ
496
