หลังทานเสร็จ"อาร์ทีเมีย""คะ?"ฉันหันไปหาท่านแม่พร้อมเอียงหัวด้วยความสงสัย"แม่ตัดสินใจแล้วนะลูก""ตัดสินใจเรื่องอะไรหรอคะ?"ฉันถามออกไป.. ตัดสินใจเรื่องอะไรหว่า? ฉันเองยังไม่รู้เรื่องเลยนะ? หรือว่าเรื่องคู่ครอง!?เดี๋ยวสิ.. ถ้าครอบครัวนี้ท่านพ่อเป็นถึงมือขวาขององค์จักรพรรดินั่นไม่ใช่ว่า..ฉันจะต้องมีคู่หมั้น!?"อื้มม.."ท่านแม่กวักมือของเรียกลุงเคนาสท่านแม่พูดกระซิบกับลุงเคนาสอะไรสักอย่างก่อนที่ลุงเคนาสจะพยักหน้าพร้อมกลับโค้งตัวเดินออกไปจากห้อง"ลูกจะต้องไปโรงเรียนเวทมนต์ 'เกรนเมนเดล' นี่คือสิ่งที่แม่ตัดสินใจแล้ว""เอ๊ะ!?"ฉันเอียงหัวเพราะฉันนึกว่าท่านแม่จะพูดอะไรซะอีก..ไม่ใช่หมั้นหรอกหรอ.. ฟู่วววค่อยโล่งใจหน่อย~!แต่ถ้าท่านแม่ฉันพูดขึ้นมาเป็นเรื่องคู่หมั้นฉันปฏิเสธหัวชนฝา!ถึงฉันจะเริ่มยอมรับร่างกายที่ตัวเองเป็นผู้หญิงแล้วก็เถอะ..แต่ฉันก็ไม่อยากคิดสภาพที่ตัวเองต้องไปทำตัวสวีทหวานกับผู้ชาย..พอคิดสภาพที่ตัวเองต้องไปอยู่ในอ้อมกอดผู้ชายและยังสวีทหวานแล้ว..อี๋.. อยากจะอ้วก[ไรท์ไม่ได้มีเจตนาในการเหยียดเพศที่สามนะครับ เป็นเพียงอรรถรสหรือนิสัยของนางเอก ขออภัย ณ ที่นี้ด้วยครับ]ส่วนเรื่องโรงเรียนก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอที่เด็กๆจะต้องไปโรงเรียน?และฉันก็อายุ 12 ปีแล้วนะ.. ได้ไปโรงเรียนสิน่าตื่นเต้นออก!!ท่านแม่เมื่อเห็นฉันไม่ตอบอะไรท่านก็พูดขึ้นอีกครั้ง"ถ้าลูกไม่อยากไปแม่ก็จะยกเลิกเรื่องสมัครเรียนจ๊ะ"ท่านแม่หันมายิ้มให้กับฉันด้วยสายตาเป็นประกาย.."ลูกอยากไปค่ะ ท่านแม่!"ฉันพูดออกไปพร้อมยิ้มเห็นฟันฮี่ฮี่! อยู่คนเดียวที่บ้าน อ๊ะ.. คฤหาสน์มันเหงาๆน่าเบื่ออะ!อยากมีเพื่อนมานั่งคุยหรือเล่นด้วยบ้าง!"จ๊ะ โรงเรียนที่ลูกจะไปเป็นโรงเรียนระดับทวีปนะลูก"ท่านแม่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ"ลูกจะไหวหรอจ๊ะ?"แต่ท่านแม่เองก็เปลี่ยนอารมณ์ได้ไวมาก.."อื้ออ.. ไหวค่ะ!"ฉันครางในลำคอก่อนจะตอบกลับไปด้วยความมั่นใจเต็มร้อย!"จ๊ะ..""โรงเรียนของลูกอยู่ที่ศูนย์กลางแบ่งเขตของอาณาจักรนะลูก..""ศูนย์กลางแบ่งเขต?"ฉันพูดขึ้นด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่เกิดมาฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแต่ละอาณาจักรจะมีพื้นที่แบ่งเขตเป็นของตัวเองด้วยซ้ำ!"จ๊ะ.. ศูนย์กลางแบ่งเขตคือพื้นที่ของโรงเรียน 'เกรทเมนเดล' ขนาดพื้นที่ที่โรงเรียนนี้ครอบคลุมพื้นที่ราวๆ อาณาจักรเล็กๆเลยนะลูก"ท่านแม่บอกว่าพื้นที่เท่าอาณาจักรเล็ก?งั้นหมายความว่าเขตของโรงเรียนที่ท่านแม่ว่ากว้าง 2 พันกว่ากิโลเมตร!?"กว้างสุดๆไปเลยไม่ใช่หรอคะ!?"ฉันพูดออกไปด้วยใบหน้าเหว๋อหวา!นั่นมันกว้างกว่าประเทศหลายประเทศในโลกเก่าของฉันอีก!และนั่นยังเป็นพื้นที่ของโรงเรียน!?"ใช่จ๊ะ..""โรงเรียนนี้มีเหล่าราชวงศ์ ขุนนางที่มีบรรดาศักดิ์สูงจำนวนมากที่เข้าเรียน"ท่านแม่พูดพร้อมกับหลุบตาลง"และนั่นยังรวมถึงอัจฉริยะจากทุกแห่งถ้ามีความสามารถที่น่าสนใจและโรงเรียนสนใจ""ดังนั้นหากลูกไปแล้ว แม่คงไปอยู่ด้วยไม่ได้"ฉันได้ยินว่าท่านแม่พูดแบบนั้นก็รู้ทันที.."ไม่ต้องห่วงค่ะ!""อีกอย่างยังไงหนูก็จะมาหาท่านแม่บ่อยๆอยู่แล้วค่ะ!"ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าทำไมท่านแม่ถึงกังวลใจพร้อมกับหลุบตาลงตอนพูดถึงพวกขุนนางหรือพวกราชวงศ์ก็เถอะ..แต่ฉันก็รับรู้ว่าท่านแม่เป็นห่วงและคิดถึงฉันหากฉันไปแน่ๆเพราะฉันตัวติดกับท่านแม่อยู่ตลอด..คิดแล้วฉันก็เศร้า.. ว่าตัวเองต้องจากท่านแม่ไปไกลแต่ฉันก็อยากเจออะไรที่มันสนุก..เฮ้อ... ฉันถอนหายใจด้วยความเศร้านิดหน่อยก่อนที่จะลุกจากเก้าอี้พร้อมกับเดินไปกอดท่านแม่"มีอะไรหรอคะ อาร์ทีเมีย..?"ท่านแม่พูดด้วยความสงสัยเพราะน้อยครั้งที่ฉันจะอ้อนท่านแม่แบบนี้"ขอกอดอีกหน่อยนะคะ.."ฉันคิดว่าหากฉันไปแล้วคงมีโอกาสได้กอดท่านแม่นั้นคงยาก.. เพราะไปโรงเรียนที่ไกลขนาดนั้นนินะ.."จ๊ะ.."ท่านแม่ตอบรับฉันก่อนที่จะลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบาพอผ่านไปสักพักหนึ่งฉันก็ผละออกจากอ้อมกอดท่านแม่ก่อนที่ท่านแม่จะหันไปกวักมือ"อีกเรื่องนะจ๊ะ""ลูกจะต้องไปกับเด็กคนนี้นะ"ฉันหันไปตามที่ท่านแม่กวักมือไปก็พบกับลุงเคนาสพร้อมกับเด็กสาวที่ยืนข้างๆลุงเคนาส..
มีอาเด็กสาวหน้าตาสดใส น่ารัก สีผิวเธอเป็นสีขาวอมชมพูจนน่ากลัวที่ว่าแค่บีบๆคงเกิดรอยแดง เธอมีผมสีทองเป็นลอนๆ ดวงตาสีแดงน้ำตาลสวมใส่ชุดเหมือนนักเวทย์ที่มีลวดลายเป็นสีแดงตรงส่วนหน้าท้องและตามขอบชุดนั้นเป็นสีทองรวมถึงใต้หน้าอกของเธอที่ใหญ่มากน่าจะราวคัพ D เลยทีเดียว และชุดของเธอนั้นค่อนข้าง.. ยั่วยวนไม่น้อยเพราะชุดของเธอนั้นผ่าข้างตั้งแต่เอวลงมา.. จนเห็นชั้นข้างในที่เป็นเหมือนจีสตริง.. แต่ดีที่ว่ามันปิดได้หมดจด.. ในมือเธอถือคฑาสีเงินที่มีลวดลายหรูหราโดยที่ปลายคฑานั้นมีคริสตัสสีแดงสดเป็นกระกาย"ใครหรอคะ?"ฉันถามท่านแม่ด้วยความสงสัย"เด็กคนนี้มีชื่อว่า 'มีอา' จ๊ะ""มีอา มาแนะนำตัวเองหน่อย"ว่าแล้วท่านแม่ก็กวักมือเรียกเด็กที่ชื่อมีอา"สวัสดีค่ะ.. ฉันชื่อมีอา จากตระกูล เอมไมท์""มีอา เอมไมท์"เธอย่อตัวอย่างสวยงามเมื่อแนะนำตัวจบ"ค่ะ ฉันอาร์ทีเมีย เดอะ แฮร์ฟอร์ด""ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ฉันย่อตัวตอบเมื่อแนะนำตัวเองเสร็จ ก่อนที่จะเหล่ตามองชุดของเธอที่ผ่าข้างทั้งสองข้างของเธอ.. ก็พบกับจีสตริงสีทองเหมือนขอบชุดเธอที่ปกปิดส่วนนั้นของเธอเธอไม่อายบ้างหรอ..?"มีอา เป็นเด็กที่มีพรสวรรค์มากนะจ๊ะ""ดังนั้นแม่จะให้เด็กคนนี้ไปเป็นเพื่อนกับลูกนะจ๊ะ""ค่ะ.."ฉันตอบรับท่านแม่ก่อนที่จะเดินมาจับมือมีอา"คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอก็ได้นะ!"ฉันพูดขึ้นด้วยความสุข!ก็แหงละ.. อย่างน้อยเธอก็มีคนคุยเล่นเป็นเพื่อนแล้วยังไงละ!ถึงแม้เธอจะใส่ชุดวาบหวิวไปหน่อยก็ตาม.."ค่ะ..!!"มีอาพูดตอบฉันก่อนที่ฉันจะลากเธอไปยังสวนเพื่อพูดคุยกับเธอสักนิดหน่อย..หลังจากที่คุยกับมีอาแล้วนั้นฉันก็ได้รู้ว่ามีอานั้นเป็นเด็กที่มีธาตุหายาก..ซึ่งเธอก็คือธาตุแสงละ!แต่มันไม่ใช่ธาตุแสงธรรมดาหรอกนะ!มันคือ ธาตุแสงที่มีความสามารถในการรักษาบาดแผลที่รวดเร็วกว่าปกติ!และยังเป็นธาตุแสงที่สามารถใช้โจมตีศัตรูได้ด้วย!ถ้าเป็นธาตุแสงธรรมดาจะไม่สามารถโจมตีได้ทำได้แค่สร้างแสงให้แสบตาและรักษาในระดับปานกลางเท่านั้นเอง..แต่ของมีอานั้นมีพลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ!ดังนั้นจึงยังไม่รู้ชนิทของธาตุของมีอาแน่ชัดแต่รู้ว่าหินปลุกมานาตอนที่เธอปลุกมานานั้นแตกสลายไปเป็นเหมือนโดนระเบิดและความสามารถที่นำธาตุแสงปกติไปไกลโข..และตัวของมีอายังเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ในด้านสมุนไพรมาก ซึ่งตอนนี้เธออายุเท่าฉันแต่เธอก็เป็นถึงผู้เชี่ยวชาญการปรุงยาแล้ว!ถึงฉันจะไม่รู้ว่าการปรุงยามันยากเย็นแค่ไหนก็เถอะ.. แต่มันก็สุดยอดไปเลยล่ะ!แต่ฉันก็พอรู้มาบ้าง เพราะท่านแม่เป็นถึงปรมาจารย์นักปรุงยา! และตัวมีอาก็ห่างจากตำแหน่งนั้นอีกไม่ไกลแล้วด้วย!"นี่ๆๆ แล้วครอบครัวของมีอาเป็นยังไงบ้างหรอ!?"ฉันพูดถามออกไปด้วยความสงสัยในขณะที่มีอานั่งป้องปากพูดคุยหัวเราะไปกับฉัน"ครอบครัวฉันก็เป็นสามัญชนธรรมดาค่ะ""ปลูกข้าวเลี้ยงสัตว์ในฟาร์มค่ะ"มีอา พูดก่อนจะหลุบตาต่ำ"อ๊ะ.. ขอโทษนะ"ดูเหมือนฉันจะพูดอะไรไม่ค่อยดีแล้วสิ.."ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ!""แล้วอาร์ทีเมียถนัดธาตุไหนที่สุดหรอ?"มีอาส่ายหน้าไปมา ก่อนจะถามฉันกลับ"อื้อ! ธาตุของอาร์ทีเมียน่ะไม่มีหรอก..""เอ๊!? เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ!""ไม่มีหรอกค่ะ"ฉันพูดยืนยันออกไปอีกครั้ง"ขอโทษค่ะ"แต่มีอาดูเหมือนจะคิดว่าเธอพูดอะไรที่กระทบใจฉัน.. เธอพูดขึ้นพร้อมก้มหัวด้วยความรู้สึกผิด"เอ๋!? ไม่เห็นต้องก้มหัวให้เลยนะ!"
หลังจากนั้นพวกเราก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานก่อนที่ฉันกับมีอาจะเดินไปยังห้องของฉันซึ่งท่านแม่เองก็กำลังนั่งอยู่บนเตียงของฉันพร้อมกับมองมาที่พวกเรา"สนิทกันไวจังนะคะ.."ท่านแม่พูดขึ้นพร้อมกับเดินมาลูบหัวของฉัน"ฮี่ฮี่!"ฉันยิ้มตอบกลับท่านแม่ก่อนที่จะจูงมือมีอาเข้ามานั่งบนเตียงของฉัน"นอนนี่นะ มีอา!"ฉันพูดพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนเพราะยังอยากคุยเล่นกับมีอาอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ!"เอ่อ.."มีอาเหล่ตาไปมองท่านแม่ที่ตอนนี้กำลังกอดอกมองพวกเธออยู่"นอนที่นี่ก็ได้จ๊ะ มีอา""น้าไม่ว่าอะไรหนูหรอก"ท่านแม่พูดขึ้นพร้อมพยักหน้า"นอนที่นี่แหละนะๆๆ.."ฉันเขย่าแขนมีอาพร้อมกับลูกอ้อนเทคนิคประจำตัว ฮิฮิ!"ก็ได้ค่ะ.."มีอาถอนหายใจก่อนที่จะยอมตกลงนอนที่นี่ด้วยกันส่วนท่านแม่ส่ายหัวไปมาพร้อมยกยิ้มมุมปาก'ดูเหมือนอาร์ทีเมียจะมีความสุขสินะ'ท่านแม่ลูบหัวฉันเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปเมื่อท่านแม่เดินออกจากห้องไปแล้วนั้นฉันก็ไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายก่อนที่ฉันจะให้มีอาอาบน้ำต่อ..ก่อนที่เราจะเริ่มพูดคุยยามค่ำของพวกเรา..
310
![แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576170841_23264199.webp)