ตอนที่ 7
สองคนมองไปที่หญิงสาวที่นอนอยู่และยังคงมีใบหน้าที่ซีดอยู่ แต่ก็มีสีเือยู่บ้างแล้ว ไม่ได้ซีดเหมือนก่อนหน้านั้นและกำลังมองว่าคำถามนั้นหมายความว่าอย่างไรกันแน่
"พี่สาว พี่จำน้องชายไม่ได้หรือครับ พี่สาวลืมผมไปแล้วหรือครับ" ลู่เฟยิ ถามพี่สาวออกไป และยังตาแดงอีกครั้งเหมือนจะร้องไห้
หลิวมู่ฮวา ก็มองอย่างสงสัยเช่นเดียวกัน เธอคิดว่าเื่นี้จะต้องให้หมอมาดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"เฒ่าชิง เฒ่าชิง แกไปตามหมอที่ที่บ้านนี้หน่อยเร็วเข้า หนูเฟยหลินฟื้นแล้ว ให้มาตรวจสักหน่อย"
ชิงตู้หลง ไม่ได้เข้าไปในบ้าน แต่ก็รออยู่แถวข้างนอก เมื่อได้ยินเสียงเมียของเขาเรียกก็ลุกขึ้น แต่อะไรนะ หนูเฟยหลิน ไม่ตาย ตอนนี้ฟื้นแล้ว เื่จริงหรือนี่ แต่เื่นั้นเอาไว้ก่อนเดี๋ยวก็รู้ เขาจึงให้เด็กแถวนั้นรีบไปตามหมอมาที่นี่ก่อน หนูเฟยหลินไม่ตาย ดีจริง ์เห็นใจแล้ว
ส่วนชาวบ้านคนอื่นที่อยู่แถวนั้นก็ได้ยินเหมือนกัน พวกเขาทั้งแปลกใจและใ ใครจะเคยได้เห็นกันล่ะ คนที่ตายแล้วสามารถฟื้นขึ้นมาได้อย่างนี้ เกิดมาก็เพิ่งจะเคยได้ยินนี่ล่ะ
"ดีจริง หนูเฟยหลิน เป็คนดี ์คงเห็นใจแล้ว ไม่เอาคนดีๆ ไปเร็วอย่างนี้"
"นั่นสินะ ดูสิ แม้แต่ตายแล้วยังสามารถฟื้นขึ้นมาได้เลย"
"โชคดีแล้ว"
ส่วน เฉาฮุ่ยจิง ที่ตอนนี้เริ่มที่จะดีขึ้นมาบ้างแล้ว แม้จะยังอ่อนแรกนิดหน่อย แต่ก็พอที่จะเดินได้บ้างแล้ว มาได้ยินชาวบ้านพูดถึงลูกสะใภ้คนโตในทางที่ดี ก็รู้สึกไม่พอใจ ดีบ้าอะไรกันล่ะ ทำไมไม่ตายๆ ไป จะฟื้นขึ้นมาทำไม เธอก็นึกว่าถูกผีหลอก กลัวแทบตาย ทำเื่น่าอายขายหน้าให้ชาวบ้านเห็นไปอีก น่าเจ็บใจนัก
แต่ว่าทำไมมันถึงได้ไม่ตายไปนะ แล้วเื่ของลูกชายเธอจะจบง่ายๆ ได้อย่างไรกัน ลูกชายก็อยากที่จะหย่าร้าง ตอนนี้ลูกชายกำลังมีอนาคตและเขากำลังเจอผู้หญิงที่ช่วยส่งเสริมเขาได้แล้ว เมียที่ไร้ค่าคนนี้จะมีความหมายอะไรกันล่ะ
เธอคิดว่า ลูกชายของเธอคงจะมาพูดเื่หย่าร้างนั่นล่ะ ทำให้ลูกสะใภ้คนนี้ถึงกับเจ็บป่วย แต่นะ อีกนิดเดียวก็ตายไปแล้ว ไม่น่าฟื้นขึ้นมาเลย
"พวกเธอคิดว่าอย่างนั้นหรือ คนตายจะฟื้นขึ้นมาได้อย่างไรกัน นอกจากมีปิศาจมาสิงสู่นั่นล่ะ"
เธอพูดออกไป เพื่อที่จะปลูกฝังความคิดไม่ดีให้กับชาวบ้าน ในเมื่อฟื้นกลับมาได้ แต่ก็อย่าหวังที่จะอยู่อย่างเป็สุขเลย ให้มันกลายเป็ปิศาจไป อยากจะรู้นักว่าถ้าไม่มีชาวบ้านพูดคุยด้วย ชีวิตต่อแต่นี้จะอยู่ต่อไปได้อย่างไรกัน
ส่วนชาวบ้านที่ได้ยิน ก็มีเป็สองพวกที่เชื่อกับไม่เชื่อ คนที่เชื่อก็คิดว่ามันก็น่าที่จะเป็ไปได้เหมือนกัน คนตายไปแล้วจะฟื้นขึ้นมาได้อย่างไรกัน และไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วถ้าเป็ปิศาจจริงๆล่ะคนที่คิดอย่างนี้ก็เริ่มที่จะรู้กลัวขึ้นมาทันที
"ปิศาจบ้าบออะไรกัน พูดไปได้ โลกนี้จะมีปิศาจอะไรกัน นั่นเอาไว้หลอกเด็กนั่นล่ะ พวกเธอจะเป็เด็กอีกครั้งอย่างนั้นหรือ" เธอไม่เชื่อเื่พวกนี้หรอก
"แต่ฉันว่าก็น่าคิดเหมือนกันนะ เธอคิดดูสิ ไม่หายใจไปแล้วนะ" เธอเริ่มเชื่อแล้วว่าไม่ใช่คนที่อยู่ตอนนี้
"ฉันไม่เชื่อหรอก ไร้สาระ"
ทั้งสองกลุ่มถกเถียงกันไปมา กลับเื่ว่าใช่หรือไม่ใช่ปิศาจ ถ้าคนที่ตอนนี้กลายเป็ปิศาจไปแล้วมาได้ยินคงต้องหัวเราะออกมาอย่างแน่นอน
"ไหน ไหน คนอยู่ไหน"
เขารีบมาทันที เมื่อมีเด็กไปแจ้งว่ามีคนตายแล้วฟื้น ที่บ้านลู่สองพี่น้อง เขาเองเกิดมาจนป่านนี้ก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน จึงรีบมาทันที เขาเป็หมอประจำหมู่บ้าน เขาอยากรู้ว่ามันเป็อย่างไรเหมือนกัน
"หมอชิง ระวังนะคะ ลู่เฟยหลิน ตอนนี้กลายเป็ปิศาจไปแล้วหรือเปล่าคะ" ชาวบ้านคนหนึ่งที่มีความเชื่อพูดขึ้นมา
"ปิศาจบ้าบออะไรกันล่ะ" ชิงตู้หยงพูดขึ้น เขาไม่คิดว่าเป็อย่างนั้นเลยสักนิดเดียว คิดไปได้อย่างไรกัน ปิศาจมีที่ไหนกัน
หลังจากพูดเสร็จจึงได้เดินเข้าไปในบ้านทันที เพราะไม่อยากพูดเื่ไรสาระ
"ฉันพูดอะไรผิดกัน ก็แค่บอกเพราะว่าเป็ห่วง"
"ฉันก็บอกแล้วอย่างไรล่ะ ว่าไม่มีหรอกปิศาจ เธอยังจะเชื่อเื่ไร้สาระที่คนคิดไม่ดีกุขึ้นมาอีก" ไม่พูดเปล่ายังมองไปที่ เฉาฮุ่ยจิง อย่างรู้ทัน คงจะกำลังสร้างเื่ให้ลูกสะใภ้ใหญ่อีกแล้ว น่ารังเกียจจริงๆ คนเพิ่งฟื้นจากความตายไม่ทันไรก็หาเื่แล้ว
ส่วนคนที่ถูกมองแรงก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนว่าเื่นี้ไม่เกี่ยวกับตัวเอง ทั้งๆ ที่เป็คนเริ่มเื่ก่อน
พวกผู้ใหญ่ถกเถียงกันนั้น ไม่ได้รู้เลยว่าเด็กๆ ที่ได้ยินนั้นได้เก็บคำพูดพวกนั้นเอาไปคิดเป็จริงเป็จังแล้ว และตอนนี้พวกเขาต่างก็คิดว่า ลู่เฟยหลิน ที่ฟื้นกลับมานั้นกลายเป็ปิศาจไปแล้ว
ชิงตู้หยง เดินเข้ามาภายในห้อง ซึ่งตอนนี้มีคนนอนอยู่บนเตียง มีน้องชายนั่งอยู่ข้างๆ ไม่ไปในและมีพี่สะใภ้ของเขานั่งอยู่ด้วยเหมือนกัน
"พี่สะใภ้" ชิงตู้หยง ทักทายพี่สะใภ้ของเขา
"เข้ามาเร็วเข้า พี่สะใภ้เป็ห่วงหนู เฟยหลิน ไม่รู้ว่าพอฟื้นขึ้นมาเป็อะไรมากหรือเปล่า ดูเหมือนจะจำอะไรไม่ค่อยได้เลย"
หลิวมู่ฮวา บอกกับน้องสามีที่เป็หมอประจำหมู่บ้าน ด้วยความเป็ห่วงหญิงสาวที่เธอเอ็นดู เธอรับรู้ถึงความเหินห่างและเหมือนไม่รู้จักจากแววตาของอีกฝ่าย เธอไม่ได้คิดอะไรมาก นอกจากคิดว่าอาจจะเป็ผลมาจากการที่ตายแล้วฟื้นมากกว่า
"หมอครับช่วยดูพี่สาวของผมด้วย ทำไมพี่สาวถึงจำผมไม่ได้ จำบ้านไม่ได้ด้วยครับ" เขาถามออกไปด้วยความไม่สบายใจ
"มาของลุงดูก่อนนะ"
ส่วน ลู่เฟยหลิน อยากที่จะะโออกมาว่าเธอนั้นไม่เป็อะไร แต่ตอนนี้เธอกำลังจะกลายเป็บ้าไปแล้ว แม้ไม่อยากจะยอมรับ แต่ทุกอย่างมันชี้ชัดแล้วว่าเธอไม่ใช่ลู่เฟยหลินที่ทำงานจนวูบไป แต่ตอนนี้เธอเป็ลู่เฟยหลินอีกคนหนึ่งที่ชีวิตน่าสงสารไปแล้ว ทำใจหรือ ไม่ เธอไม่อยากทำใจ แต่เธออยากกลับไป ขอโอกาสให้เธอกลับไปแก้ไขใหม่ได้ไหม ถ้าเธอกลับไปได้ เธอจะไม่เห็นว่างานสำคัญกว่าชีวิตเด็ดขาด
"อืม ชีพจรปกติดี มีเพียงต้องบำรุงร่างกายให้มากสักหน่อย อย่างอื่นไม่มีอะไร ส่วนเื่ที่จำไม่ได้นั้น อาจจะเป็่แรก เพราะพี่สะใภ้บอกว่าหยุดหายใจไปใช่ไหม เดี๋ยวความจำจะกลับคืนมาเอง"
เขาตรวจดูแล้วไม่มีอะไรผิดปกติจริงๆ มีเพียงร่างกายที่ดูอ่อนแรงอาจจะเป็เพราะได้กินอาหารไม่ดีเท่านั้นเอง
"ลุงครับ พี่สาวจะจำผมได้แน่ใช่หรือเปล่าครับ"
"แน่นอน ลุงไม่โกหกหรอกนะ"
"ดีจริง หนูเฟยหลิน โชคดีแล้ว ที่ไม่เป็อะไร"
ส่วนคนที่บอกว่าโชคดี ตอนนี้เธอทำหน้าเหมือนไม่อยากได้ความโชคดีนี้เลยสักนิดเดียว เธอไม่ยากอยู่ที่นี่ ขอให้เอาความโชคดีนี้กลับไปได้ไหม เธอไม่้ามันเลยนะ
เศร้า เธอเศร้ามาก
( ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ )
235
