สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 32 หานซานเปียว ผู้ภาคภูมิใจ

เมื่อเทียบกับคนเหล่านี้แล้ว หานซานเปียว กลับรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก

ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะแพ้ให้กับเซียวเฉิน แต่หานซานเปียวก็คิดแผนการได้อย่างรวดเร็ว นั่นก็คือการควบคุมหลินกรุ๊ปไว้ในมือของตัวเอง

ดังนั้น เขาจึงติดต่อกับผู้ที่อยู่เบื้องหลังของตน และบอกเรื่องที่นี่ให้คนอื่น ๆ ฟัง

หลังจากพูดจบ คนรอบข้างที่เห็นสถานการณ์ ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย

"ท่านหัวหน้าของพวกเราเก่งจริง ๆ ถึงได้คิดวิธีนี้ออกมา!"

คนข้างกาย เมื่อเห็นหานซานเปียวเป็นเช่นนี้ ก็พากันประจบสอพลอหานซานเปียว

ส่วนหานซานเปียวที่อยู่ตรงนี้กลับโบกมือให้คนตรงหน้า ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

"เรื่องพวกนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น พวกเขามีแค่แปดคน ดังนั้นถ้าพวกเราอยากจัดการพวกเขา ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย"

พูดไปด้วย หานซานเปียวยิ่งทำท่าทางประกอบไปด้วย

คนรอบข้างก็รู้สึกได้ว่าหานซานเปียวดูเหมือนจะภูมิใจมากเลยนะ

ไม่อย่างนั้นแล้ว หานซานเปียวก็คงจะไม่เป็นแบบนี้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ในใจของหานซานเปียวก็ยังมีความคิดอีกมากมาย

สำหรับหลินกรุ๊ปหานซานเปียวอาจจะไม่มีความรู้สึกอะไร แต่หานซานเปียวกลับคิดว่าหลินกรุ๊ปนั้นไม่เลว ถ้าได้มาไว้ในมือแล้วก็จะมีพื้นที่ให้พัฒนาได้มาก

คิดมาถึงตรงนี้ หานซานเปียวในตอนนี้ก็โบกมือให้คนรอบข้าง

"พวกคุณดูไปก่อน ถ้าเห็นอะไรดี ๆ สวย ๆ ก็เอาไปเลย ยังไงหลินกรุ๊ปก็ใกล้จะจบแล้ว!"

เมื่อหานซานเปียวพูดจบ คนรอบข้างก็ดีใจมาก

จริง ๆ แล้วพวกเขารอคอยวันนี้มานานแล้ว

ตอนนี้ในที่สุดความฝันก็เป็นจริงได้แล้ว พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมายังไงดี

ตอนนี้พวกเขารู้สึกตื่นเต้นมากในใจ

ถ้ายังคงดำเนินต่อไปแบบนี้ สิ่งที่จะได้รับในภายหลังก็ชัดเจนอยู่แล้ว

ตอนนี้สายตาของหานซานเปียวเหลือบไปมองที่ไกล ๆ

ไม่ไกลจากที่หานซานเปียวยืนอยู่ มีผู้หญิงคนหนึ่งใส่สูทสีดำตัวเล็กยืนอยู่

ไม่ได้แต่งหน้าทาปาก แต่ใบหน้าที่ประณีตนั้นทำให้หานซานเปียวตื่นเต้นไม่น้อย

ฉู่เมิ่งเหยายืนอยู่ตรงนั้น มองหานซานเปียวตรงหน้า ในใจเธอกลัวจนตัวสั่น

ยังไงก็รู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนดี

"สวัสดีครับคุณคนสวย"

หานซานเปียวถูมือแล้วเดินเข้ามาใกล้

แต่เมื่อหานซานเปียวทำแบบนั้น ฉู่เมิ่งเหยาก็ขมวดคิ้ว แล้วถามว่า "คุณจะทำอะไร?"

"ไม่ได้จะทำอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าคุณสวยมาก อยากจะขอเป็นเพื่อน ไม่ทราบว่าจะได้ไหม!"

เมื่อหานซานเปียวที่อยู่ตรงหน้าเธอพูดแบบนั้น มุมปากของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

เห็นแบบนี้ ฉู่เมิ่งเหยาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

ฉู่เมิ่งเหยาถึงกับรู้สึกรังเกียจ เธอหันหลังกลับเดินออกไป

"ขอโทษนะ ฉันยังมีธุระ"

พูดจบ ฉู่เหมิงเหยาก็หันหลังเดินจากไปทันที

อย่างไรนี่ก็เป็นหลินกรุ๊ป ต่อให้พวกเขาเป็นแบบนั้นจริง ๆ แล้วจะทำอะไรเธอได้ล่ะ?

ฉู่เมิ่งเหยาคิดในใจว่าคงจะไม่มีอะไร

แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดในใจของเธอเท่านั้น

เมื่อเห็นแบบนี้ ฉู่เหมิงเหยายิ่งรู้สึกว่าเรื่องตรงหน้าดูเหมือนจะไม่เป็นแบบที่เธอจินตนาการไว้

"พวกคุณจะทำอะไร?"

ฉู่เหมิงเหยาตื่นตระหนกมาก ตะโกนใส่พวกเขาอย่างดัง

แต่พวกเขาที่อยู่ตรงหน้า เมื่อเห็นฉู่เหมิงเหยาตะโกนกลับยิ่งหัวเราะอย่างสนุกสนาน

หานซานเปียวเดินเข้ามาใกล้ เขาพูดกับเธอว่า "ฮ่า ๆ วิ่งต่อไปสิ ทั้งบริษัทถูกพวกเราควบคุมไว้หมดแล้ว เธอจะวิ่งหนีไปไหนได้อีก?"

เมื่อหานซานเปียวพูดจบฉู่เมิ่งเหยาที่อยู่ตรงหน้า หัวใจเต้นตึกตัก

พอนึกถึงสิ่งที่ได้ยินก่อนหน้านี้ ฉู่เมิ่งเหยาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ตอนนี้เซียวเฉินก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นแล้ว บางทีอาจจะมีคนที่สามารถแก้ไขเรื่องนี้ได้

ฉู่เมิ่งเหยาคิดถึงตรงนี้แล้ว เธอก็รู้ทันทีว่าตอนนี้ตัวเองควรจะรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

‘ต้องส่งข่าวออกไปให้ได้ ไม่อย่างนั้น สำหรับพวกเราแล้ว คงไม่ใช่เรื่องดีแน่!’

สายตาของฉู่เมิ่งเหยาหดเล็กลง ตกลงตรงหน้าโดยตรง ครุ่นคิดอยู่ในใจ

ยิ่งคิดแบบนี้เท่าไหร่ ในสายตาของฉู่เหมิงเหยาแล้ว เรื่องแบบนี้ก็ยังจำเป็นต้องจัดการโดยเร็วที่สุด

ทว่าฉู่เมิ่งเหยากลับถูกขวางไว้ตรงนั้นอย่างกะทันหัน มีคนอ้อมไปด้านหลังของฉู่เมิ่งเหยา

ตอนนี้หานซานเปียวมองมาทางด้านหน้า พอเห็นที่นี่เข้า ในใจของหานซานเปียวยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมาก

เมื่อเห็นตรงหน้าแล้ว ตอนนี้หานซานเปียวก็ยิ้มน้อย ๆ

"เฮ้อ ถ้าอย่างนั้น ดูเหมือนเธอจะไม่มีโอกาสอะไรแล้วสินะ!"

แค่เห็นตรงนี้ หานซานเปียวก็พูดกับที่นี่โดยตรง

ส่วนหานซานเปียวที่เห็นตรงนี้ ตอนนี้ฉู่เมิ่งเหยาที่อยู่ตรงหน้าก็เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย มองไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

"พวกคุณทำแบบนี้ไม่ได้ ถ้าประธานหลินรู้เข้า เขาจะไม่ปล่อยพวกคุณไปแน่!"

คำพูดของฉู่เมิ่งเหยา ในสายตาของหานซานเปียวแล้ว กลับยิ่งรู้สึกขำขัน

แต่เมื่อมองดูหานซานเปียวในตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะภูมิใจมาก

"ฮ่า ๆ น่าสนใจจริง ๆ แต่เธอพูดไปเถอะ ตัวเธอเองยังรอดตัวไม่ได้เลย จะมีเวลามาสนใจพวกเธออีกเหรอ?"

เมื่อฉู่เมิ่งเหยาพูดจบ เธอก็ขบริมฝีปากเบา ๆ

ฉู่เมิ่งเหยารู้ดีว่าแต่เดิมเธอตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับคนอื่น หรือไปหาเซียวเฉิน

ควรทำอย่างไรดี?

"พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?"

ขณะที่กำลังครุ่นคิด เซียวเฉินก็ไอเบา ๆ สองที แล้วเอ่ยปากถามขึ้นมา

เมื่อเซียวเฉินพูดจบ คนที่อยู่ตรงนี้ต่างก็หันไปมองทางเขา

หานซานเปียวรู้สึกประหลาดใจที่สุด "เซียวเฉิน ทำไมเป็นนาย?"

ถ้าจะพูดว่าหานซานเปียวเกลียดใครมากที่สุด ไม่ต้องคิดก็ตอบได้ทันที

คนคนนั้นก็คือ เซียวเฉิน!

เซียวเฉินแย่งตำแหน่งของหานซานเปียวไป ไม่อย่างนั้นหานซานเปียวคงไม่ต้องทำแบบนี้

ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่สำคัญแล้ว เพราะอีกไม่นานหลินกรุ๊ปทั้งหมดก็จะตกเป็นของเขา

ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะครอบครองส่วนหนึ่งไปแล้ว แต่สำหรับที่นี่แล้ว มันก็ยังคงรุนแรงอยู่ดี

ขณะนี้ เซียวเฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น กลอกตาไปมาจ้องมองไปที่หานซานเปียว เขาก็หัวเราะออกมาทันที

"ฮ่า ๆ น่าสนใจนะ แต่หานซานเปียว คุณควรรีบไสหัวไปให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นอย่าโทษผมล่ะ!"