ยัยวิศวะตัวร้ายปราบเสือให้เป็นแมว

บันทึกของหมอพะนาย

หมอพะนาย ธีรพิชญ์ หลี่หมิง นักศึกษาแพทย์ปี 3 อายุ 21ปีรูปร่างสูงหุ่นดีตามสไตล์ผู้ชายออกกำลังกายหน้าตาหล่อเหลาเป็นลูกครึ่งไทยฮ่องกงที่บ้านทำธุรกิจสถานบันเทิงมีสาขาทั้งในประเทศไทยและฮ่องกง

ปู่เป็นเจ้าพ่อกาสิโนที่ฮ่องกงทั้งบ้านมีพี่น้อง3คนเขาเป็นลูกคนกลางมีพี่ชายชื่อพะนาอายุ25ปีน้องสาวชื่อพะนางอายุ18ปีเรียนอยู่เกรด12ไฮสคูลที่ฮ่องกงอยู่กับปู่ตั้งแต่อายุ16ที่พวกเขาสามพี่น้องมีชื่อแบบไทยๆกันทุกคน เพราะต้นตละกลูของแม่เขาเป็นขุนนางในวังเลยอยากให้พวกเขาพี่น้องมีชื่อเล่นแบบไทยๆกันทุกคนที่เลือกเรียนหมอทั้งๆที่บ้านทำธุรกิจสีเทาเพราะชอบอยากช่วยเหลือคน

กลับสู่ปัจจุบันที่มียัยผู้หญิงขี้เมามาอ้วกใสเสื้อแถมหลับหนีความผิดไปแล้ว

“เอาไงดีวะเนี้ย” เขาหยิบโทรศัพท์โทรออกไปหาไอ้พี่รหัสตัวดีของยัยขี้เมาเพื่อจะถามหมายเลขห้องยัยขี้เมา

“ตูด…ตูด…ตูด… ติ๊ด!”

“อ้าวไอ้เพื่อนเลวแค่เสียเวลาที่เคลียร์กับเมียมารับโทรศัพท์เพื่อนชักนิดก็ไม่ได้ แม้ง!” พอไม่รู้จะเอายังไงผมเลยตัดสินใจพายัยขี้เมาไปนอนที่คอนโดผมแล้วกัน

พรุ่งนี้มีเรียนเลคเชอร์ตอนแปดโมงเช้าอีกในขนาดที่คณะอื่นเขายังไม่เปิดเรียนที่นอกจากมีกิจกรรมรับน้องแต่คณะผมเปิดเรียนแล้วนี่แหละชีวิตนักศึกษาแพทย์

“ยัยขี้เมาตื่นๆ” ผมพยายามปลุกยัยขี้เมาให้ตื่น

“ครอกZZZ” ดูจากอาการหลับลึกมากของยัยขี้เมาผมคิดว่าคงต้องอุ้มเข้าไปในห้องแล้วแหละ

“ปึง!” ผมโยนยัยขี้เมาลงบนเตียงในห้องนอนรับแขกคอนโดผมเป็นคอโดที่มีสองห้องนอนปกติผมจะนอนอีกห้องส่วนห้องนี้จะเป็นเพื่อนๆผมที่มาค้างด้วยที่มานอน

“อ้าวเฮ้ย! ลืมอ้วกเต็มเสื้อเลยนี่เตียงก็เละอ้วกเอาไงดีวะ”สุดท้ายผมก็เลยตัดสินใจเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ยัยขี้เมาแล้วก็อุ้มไปนอนที่ห้องนอนผม แล้วไปอาบน้ำนอนจะตีสองแล้วเรียนแปดโมงรีบนอนเลยไม่ต้องห่วงที่จะมีเวลามาคิดหื่นกับยัยขี้เมาคนสวยถึงแม้จะเห็นทั้งตัวแล้วก็ตามอารมณ์ตอนนี้คือ...

“เฮ้อ เสร็จชักทีเหนื่อยโว้ย” แล้วจากนั้นคือหลับเป็นตาย

เวลา 07.45 นาที

"กรี๊ดดดดดดดดดดด ฉันมาอยู่บนเตียงนี้ได้ยังไงไอ้ชั่วไอ้เลวแกทำอะไรกับฉัน" อารมณ์เหมือนโดนซาตานสุดหล่อปล้นสวาทกำผ้าห่มไว้แน่นกลัวจนตัวสั่นไปหมดน้ำตาคลอเบ้า>หยุดดด!ความคิดมโนของตัวเองไว้ไอ้ฟองความจริงเหตุการณ์ปัจจุบันนั้นคือ...

"อ้าวน้องตื่นแล้วเหรอครับ" ผู้ชายอะไรโคตรหล่อ(เดี๋ยวๆไม่ใช่เวลามาบ้าผู้ชาย)พี่เขา(...ซึ่งไม่รู้จักชื่อเดินออกมาจากภายในห้องน้ำแต่งตัวชุดนักศึกษาถูกระเบียบสงสัยพี่เขาจะไปเรียน

"เออ..." เอ่อถึงกับพูดไม่ออกเห็นคนหล่อคือเป็นใบ้ไปแล้ว

"พอดีพี่ต้องรีบไปเรียนน้องจะกลับตอนไหนแล้วล็อคห้องไว้ให้พี่ด้วยนะครับไปล่ะ" พอพูดจบพี่เขาก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที

"อย่างนี้ก็ได้เหรอวะเนี้ยงง แล้วตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกับฉานนน ยกเค้าห้องเขาจะรู้ไหมไว้ใจให้คนแปลกหน้าอยู่ในบ้านตัวเองตามลำพังแบบนี้ก็ได้เหรอคนกรุงเทพเขาไว้ใจคนง่ายจังเลย" ว่าแต่ตกลงเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ยแล้วทำไมฉันมานอนที่นี่แล้วชุดที่ใส่นี่คืออะไร แต่ก็แน่ใจว่าผู้ชายคนเมื่อกี้พี่เขาไม่ได้ทำอะไรกับฉันเลยแต่เดี๋ยวนะ

เท่าที่จำได้เมื่อคืนฉันไปกินเหล้าที่ผับกับพี่โจรป่า แล้วพี่โจรป่าก็งานเขาแล้วฉันก็ไปเต้นกับเจ้น้ำผึ้งมีผู้ชายมาจีบเจ้แล้วพี่โจรป่าก็หึงจนไปต่อยเขาแล้วฉันก็จำได้รางๆว่าพี่คิงฝากให้เพื่อนมาส่งฉัน แล้วฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองอ้วกแล้วอะไรอีกเนี้ย

แต่เดี๋ยวนะอ้วกเหรอตายแล้วอ้วกใส่พี่หน้าหล่อคนสวยทำอะไรลงไป!อย่างนี้จะกล้ามองหน้าพี่เขาไหมเนี้ยโอ๊ยทำไงดี

“......Trrrrrrrrrr....” ในขนาดที่กำลังนั่งคิดเรื่องเมื่อคืนอยู่ก็มีคนโทรมาว่าแต่โทรศัพท์ฉันอยู่ไหนเนี้ยได้ยินเสียงมาจากที่ใกล้ๆเตียงนี่แหละแต่หาไม่เจอ ลุกจากออกจากเตียงเพื่อเดินรอบห้องเพื่อหาโทรศัพท์

“เจอชักที ฮัลโหล~~~” คนที่โทรมาคือติวเตอร์สงสัยมันจะชวนไปหาข้าวเช้ากินกัน

“อยู่ไหนเนี้ยฉันกับไอ้แสตมป์มายืนกดกริ่งรอแกที่หน้าห้องแกจนคนข้างห้องแกจะออกมาด่าอยู่แล้วนะเมื่อคืนไม่ได้กลับมานอนห้องเหรอวะ” ไอ้ติวเตอร์โวยวายมาตามสายอย่างหงุดหงิดที่รอนาน

“เอ่อดิ๊ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้เดี๋ยวล้างหน้าแล้วจะโทรหาใหม่ให้มารับนะรอแปบนึง”

“เอ้าจริงหรือล้อเล่น เอ่อๆแล้วเล่ามาให้หมดนะว่าไปทำอะไรมาเมื่อคืน”

“โอเคๆแค่นี้แหละ” ฉันกดวางสายจากเพื่อนแล้วรีบเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ

ณ.ร้านMK

หลังจากที่ติวเตอร์มารับฉันที่คอนโดพี่หมอพะนายเพื่อนพี่หน้าโจรป่าฉันก็ไปอาบน้ำที่คอนโดแล้วมาหาอะไรกินที่ห้างใกล้ๆมหาลัยสาเหตุที่เลือกร้านเอ็มเคเพราะแสตมป์มันจะเลี้ยงของฟรีฟองจันทร์ชอบมากอิ่มท้องแล้วก็ตังอยูครบ ถึงจะกินบ่อยมากแต่ก็กินได้เหมือนเดิมความงกนั้นได้ทางพันธุกรรมล้วนๆ

“ตกลงไปนอนที่คอนโดนั้นได้ยังไงเมื่อคืนเล่ามาเลย” พอพวกเราสั่งอาหารกันเสร็จติวเตอร์ก็เข้าประเด็นทันทีบอกแล้วว่าอย่าให้มันได้พูดจิกกัดไม่ปล่อยถ้าไม่กระจ่าง

“คือแบบนี้เมื่อคืนก็ไปกินเหล้ากับพี่คิงพี่น้ำผึ้งพี่สายรหัสฟอง ที่ชวนแล้วพวกแกไม่ว่างแล้วอยู่ๆพี่คิงก็ดันมีชะนีมาอ่อยทีนี่พี่คิงกับเจ้น้ำผึ้งพวกเขาสองคนกำลังคบเป็นแฟนกันเลยเกิดระเบิดลงที่พี่คิงเจ้น้ำผึ้งเลยลากฟองไปเต้นตามประสาสาวๆเราเลยกินเหล้าจนเมาหนักทั้งคู่” เล่าไปเรื่อยแบบเป็นเรื่องปกติ เอ่อก็มันเป็นเรื่องที่แปลกตรงไหนไปผับก็ต้องไปกินเหล้าและเต้นจะให้ไปสวดมนต์ก็ไม่ใช่เรื่อง

“อ้าวแล้วพี่คิงมันทำไมไม่ไปส่งแกที่คอนโดวะฟองจันทร์”แสตมป์มันทำหน้าแบบอยากเผือกมากถึงมากที่สุด มันบอกกับฉันทางสายตาว่าเรื่องมันยังไม่จบแค่นั้นแน่นอน

“คืออย่างนี้พอไปเต้นตามประสาสาวๆเจ้น้ำผึ้งก็มีผู้ชายเข้ามาจีบพี่คิงแกเกิดหึงโหดมาก จากที่รับน้องมาก็รู้ๆกันอยู่ว่าเฮียแกโหดขนาดไหนพี่คิงเลยให้เพื่อนพี่แกไปส่งฉันแล้วไม่รู้ไปไงมาไงฟองก็ตื่นมาอีกทีที่คอนโดพี่เขาเลยให้พวกแกสองคนไปรับเมื่อเช้านั้นแหละ”

“อ่อเรื่องผัวเมียทะเลาะกันเฮ้ยแล้วแกไม่โดนทำอะไรใช่ไหม” แสตมป์มันถามด้วยสีหน้าตื่นตกใจจนดูโอเวอร์

“ใจเย็นเพื่อนยังอยู่ครบทุกอย่างไม่ได้โดนทำมิดีมิร้ายอะไรหรอกไม่ต้องห่วงนะไอ้เพื่อนแสตมป์” ฉันพูดไปก็คีบหมูที่สุกแล้วกินไป

“ไอ้แสตมป์ก่อนที่แกจะไปห่วงไอ้ฟองแกควรห่วงพี่เจ้าของคอนโดดีกว่าไหมวะไม่รู้ว่าเมื่อคืนโดนมันพยายามปล้ำหรือเปล่ายิ่งมันโสดมาจะเป็นปีอยู่แล้วของอาจจะขาดก็ได้นะเว้ยฮ่าๆ” ไอ้ติวเตอร์บางทีแกเงียบๆปากไปก็ได้นะโว้ยฟังอย่างเดียวก็ไม่มีใครว่าหรอกนะว่าเป็นใบ้

“ไอ้เพื่อนเลวคนอย่างฟองจันทร์คนนี้ไม่มีทางจะปล้ำใครก่อนหรอกนะเว้ย”

“ไงครับน้องฟองจันทร์ล็อคห้องให้พี่แล้วหรือยังครับ” ก่อนจะเกิดศึกน้ำลายระหว่างฉันกับไอ้ติวเตอร์อยู่ๆก็มีเสียงทักทายอันไม่คุ้นหูมาเบรกศึกระหว่างเพื่อนให้หยุดลงอย่างกะทันหัน พวกเราทั้งสามคนหันหน้าไปมองไปยังโต๊ะข้างๆที่พึ่งเข้ามานั่งอย่างพร้อมเพียงกันว่าเสียงที่พูดทักทายฉันนั้นเป็นใคร

..........................................................................................................................................................................

เม้นติชมกันได้เลยนะ