ไวน์ x ปั้นฝัน
ตอนที่ 2
เพราะฉันกับไวน์ เราไม่ควรได้โคจรมาอยู่ใกล้กันั้แ่แรก
เขา… ผู้ชายที่เป็จุดสนใจตลอดเวลา
ด้วยรูปร่างหน้าตาของเขาไม่ว่าจะไปที่ไหนจะทำอะไรก็ดึงดูดสายตาคนอื่นๆ ได้เสมอ ส่วนสูงร้อยแปดสิบห้า ย้อมผมสีทองสว่างและบุคลิคนิ่งๆ ของไวน์ผสมกับกลิ่นอายความร้ายกาจจากท่าทางการแสดงออกของเขาเป็ที่ชื่นชอบของหลายคน
ในขณะที่ฉัน…
ฉันเป็คนโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่ชอบเป็ที่จับตามอง แค่อยากอยู่เงียบๆ ใช้ชีวิตเรื่อยๆ มาเรียนแล้วกลับห้องไปนอนดูหนังดูซีรี่ย์
ทั้งบุคลิค ความชอบ และวิถีการใช้ชีวิตของฉันและไวน์ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งเ่าั้มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ฉันเหลือบตาไปมองร่างสูงที่ขับรถอยู่ด้วยท่าทีสบายๆ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเพราะเจอสิ่งไม่ถูกใจ มือข้างนึงของไวน์จับก้านอมยิ้มเอาของหวานชิ้นนั้นเข้าปากพลางบังคับพวงมาลัยด้วยมืออีกข้าง
มันไม่ปลอดภัยนะ
คนเราควรขับรถสองมือสิ
บ่นเขาในใจ แต่เหมือนไวน์จะรับรู้ได้ เขาจึงหันมามอง ฉันเลยได้โอกาสพูดกับเขา
“ไวน์อย่าขับรถมือเดียวสิ”
“ก็จับอมยิ้มอยู่” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ เว้นวรรคไปไม่กี่วินาทีแล้วพูดต่อ “หรือเธอจะเป็คนป้อน?”
ฝันไปเถอะ…
ฉันไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ
ไวน์ยิ้มอารมณ์ดีที่เอาชนะฉันได้
ฉันควรเลิกสนใจไวน์ แต่จังหวะเลี้ยวกลับรถมือเดียวเมื่อกี้มัน…
หวาดเสียวเกินไป ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อนะ
ฉันถอนหายใจพลางค้นหาลูกอมในกระเป๋า เมื่อเจอสิ่งที่้าก็ยื่นไปตรงหน้าไวน์
“วันหลังไวน์กินลูกอมแทนไหม จะได้สะดวก”
ร่างสูงหันมามองฉันอีกครั้ง เขาไหวไหล่ก่อนจะเปิดกระจกแล้วจับก้านอมยิ้มออกจากปากเพื่อโยนทิ้งลงโพรงหญ้าข้างทาง
เอาจริงเป็การกระทำที่ไม่ควรเอาเยี่ยงอย่าง แต่ฉันี้เีจะบ่นเขาแล้ว
“เธอแกะเปลือกให้หน่อยดิ”
ี้เีจะต่อความยาวสาวความยืด ฉันเลยทำตามที่เขา้า แกะลูกอมแล้วยื่นไปให้ไวน์
ทว่า.. แทนที่เขาจะยื่นมือมาหยิบไป ไวน์กลับยื่นหน้ามางับลูกอมที่ฉันถืออยู่แทน
พร้อมกับรอยยิ้มชวนให้คนมองใจสั่น
ริมฝีปากเขา จงใจััโดนปลายนิ้วฉัน และมันก่อให้เกิดความร้อนผ่าว ปลายนิ้วฉันสั่นระริก ฉันจึงรีบดึงมือกลับและนั่งกุมมือตัวเองไว้ ในขณะเดียวกันหัวใจดวงน้อยก็เต้นเร็วขึ้นมาทันที
“หวาน”
“…”
“โคตรอร่อย”
ไม่ชอบเลยที่เขาพูดแบบนี้
ไม่ชอบที่ห้ามตัวเองอยู่ทุกวินาทีว่าอย่าใจสั่นกับการกระทำของเขา
แต่มันก็อดไม่ได้…
อดชอบเขาไม่ได้…
ไวน์ใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงคอนโดฉัน เขาจอดรถที่ด้านหน้าตึก ทว่ากลับไม่ยอมปลดล็อกรถสักที
“ถึงแล้ว เราลงก่อนนะ ขับรถกลับดีๆ นะ”
บอกไวน์ไปอย่างซื่อบื้อเป็นัยๆ ว่าให้เขาเปิดประตู
ซึ่งไม่ได้ผล
“ไวน์ปลดล็อกรถให้เราหน่อยนะ”
และแทนที่จะยอมทำตามที่ฉันขอ ไวน์กลับขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเบี่ยงตัวมามองฉัน ร่างสูงเคาะปลายนิ้วลงกับพวงมาลัยช้าๆ สายตาคมกริบจ้องใบหน้าฉันอย่างไม่ลดละจนฉันไม่กล้าถอนสายตาไปมองทางอื่นเลย
“ฝัน”
“หะ หืม?”
“เวลาทักแชทไปก็ตอบหน่อยดิ เธอเ็าเกินไปแล้วรู้ตัวปะ”
“…”
“ฉันแสดงออกว่าชอบเธอขนาดนี้ เมื่อไหร่จะยอมเป็แฟนกันสักทีวะ”
…………………………………………..
ฝันจะทนได้นานแค่ไหน