บทนำ
ความสำเร็จหอมหวาน แต่ชีวิตขมขื่น
อิมฮยอนซอง ผู้สร้างตำนานเปิดแฟรนไชส์ร้านอาหารที่สั่นะเืวงการไปทั้งประเทศเกาหลี ในขณะนี้ เขากำลังจะต้องจมลงสู่ก้นทะเลกลายเป็ศพนิรนามศพหนึ่ง
นี่เราต้องมาตายแบบนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย?
น้ำทะเลไหลทะลักเข้ามาในจมูกของผม ประสาทััทั้งหมดในร่างกายหยุดทำงาน
ผมกำลังนึกถึงคำพูดสุดท้ายที่แม่เลี้ยงของผมพูด ก่อนที่เธอจะผลักผมตกหน้าผา
"ฮึ่ย ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ! นี่เป็ความผิดของแกคนเดียว ถ้าแกให้เงินพวกเรา เื่ราวก็คงไม่เป็แบบนี้!"
แต่นั่นเป็แค่ข้อแก้ตัวชัด ๆ ตอนที่ผมเป็นักเรียน แม่ของผมเสียชีวิตในโรงพยาบาล แล้วพ่อก็พาแม่เลี้ยงมาเปิดตัวในอีก 1 ปีหลังจากนั้น นี่คือความประทับใจแรกแย่ ๆ ที่ผมมีต่อเธอ
เธอมักจะดูแลลูกชายของตัวเองกับผมแตกต่างกันเสมอ ผมเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่เ็าและขมขื่น
ถ้าผมสามารถเปิดใจยอมรับเธอได้สักครึ่งหนึ่ง ถ้าผมจะทำเหมือนตัวเองเป็ลูกแท้ ๆ ของเธอ เื่ราวทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว
ผมเติบโตขึ้นมาโดยที่มีแม่เลี้ยงคอยกดขี่อยู่เสมอ และเมื่อผมบรรลุนิติภาวะ ผมก็รีบใช้สิทธิ์ขอแยกตัวออกมาจากครอบครัวทันที ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เสียใจเลยสักนิด
จนกระทั่งผมกลายเป็นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ
ผ่านไป 20 ปี ผมกลายเป็เ้าของร้านอาหารชื่อดังในวงการอาหาร ใน่เวลาระหว่างนี้ พวกเขาไม่เคยช่วยเหลือผมเลย
พวกเขาทำเป็อยู่เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น
เื่ราวทั้งหมดเริ่มต้นจากการที่แม่เลี้ยงของผมกับลูกชายของเธอเริ่มขอเงิน และถึงกับขอใช้ชื่อผมไปเริ่มต้นธุรกิจของตนเอง
แต่ก็ไม่น่าประหลาดใจสักเท่าไหร่ที่บริษัทของแม่เลี้ยงผมจะล้มเหลวไม่เป็ท่า สุดท้าย ทุกอย่างก็จบลงด้วยการฟ้องร้อง
ส่วนพ่อของผมก็มีอายุได้ 70 ปีแล้ว และเขาต้องพลอยมาเดือดร้อนไปด้วย พ่อเอาแต่พูดย้ำเสมอว่าเขาเสียใจขนาดไหน ซึ่งเป็อีกครั้งที่พ่อเลือกครอบครัวใหม่ ไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ อย่างผม
สุดท้าย ผมก็ต้องมีเื่ฟ้องร้องกับครอบครัวของตัวเอง
ตอนที่ผมยังเด็ก ผมไม่รู้เลยว่าแม่เลี้ยงที่คอยกดขี่ข่มเหงผมเหมือนไม่ได้เป็มนุษย์ด้วยกันนั้นจะมีความไร้ยางอายถึงเพียงนี้ เธอและลูกชายสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน
การฟ้องร้องกินเวลาหลายปี มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น และด้วยความที่ต้องบริหารร้านไปพร้อมกับดูแลเื่การฟ้องร้อง สภาพจิตใจและสภาพร่างกายของผมก็เริ่มอ่อนแอลงเรื่อย ๆ
ผมจำเป็ต้องหาเวลาพักให้กับตัวเอง ผมจึงมาพักร้อนที่บ้านพักริมชายหาด
แต่แม่เลี้ยงผมก็ตามมารังควานจนได้
ในวินาทีที่ผมเปิดประตู ชายฉกรรจ์สองคนก็ทุบผมจนสลบอยู่ตรงหน้าประตูนั้นเอง
พวกเขาลักพาตัวผม จับตัวผมมาที่ริมหน้าผา ก่อนจะโยนผมทิ้งทะเล
"ขอแค่แกหายไป! พวกเราก็มีความสุขแล้ว!"
ถ้าผมตายแบบนี้ ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของผมก็จะตกเป็ของพ่อผมทันที เพราะพ่อเป็ญาติทางสายเืคนเดียวที่ผมเหลืออยู่
"ฉัน… ฉันพาบริษัทโจยองฟู้ดมาถึงจุดนี้ได้ยังไง… ฉันนี่มันโง่จริง ๆ…"
ความคิดมากมายปรากฏขึ้นในหัวสมองของผมขณะที่น้ำทะเลกลืนกินไปทั่วร่างกาย ผมหลับตาลง รู้สึกได้ถึงน้ำทะเลเย็น ๆ ที่ไหลทะลักเข้าปอด
…
[คุณสามารถเริ่ม ‘ภารกิจพิเศษ - ไอดอล, ชอนอีเซ’ ได้ ณ บัดนี้]
[้าเริ่มภารกิจเลยหรือไม่?]
836
