บทที่ 24 พบเพื่อนเก่าที่ริมแม่น้ำ
จ้าวหนิงซีโกรธจริง ๆ แล้ว!
หลินชี่หยางเคยชอบเที่ยวเตร่และก่อเื่มาก่อน เขาหน้าตาหล่อ ดึงดูดใจกว่าพวกดาราหนุ่มบางคนเสียอีก ดังนั้นผู้หญิงในผับจำนวนไม่น้อยจึงตามเขาไป
แต่ก่อนหน้านี้จ้าวหนิงซีไม่เคยใส่ใจ แค่คิดว่ามีของตกแต่งบ้านชิ้นหนึ่ง
แต่ตอนนี้ใจของเธอกลับปวดร้าวเป็พิเศษ เหมือนมีดบาดจนเืไหล
เป็เพราะน้องสาวหรือเปล่า? ไม่ใช่? ไม่ใช่แค่เพราะน้องสาวถูกเอาเปรียบ แม้แต่ตัวเธอเองก็พูดไม่ออก!
แต่เขา… หลินชี่หยางไม่มีความผิด! ไม่มีความผิด!
"หนิงซี คุณฟังผมอธิบายก่อน"
หลินชี่หยางรู้สึกค่อนข้างสิ้นหวัง เขาใช้เข็มเงินรักษา จำเป็ต้องััิั เสื้อผ้าอาจมีแบคทีเรีย ดังนั้นเขาจึงจำใจทำ!
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากรักษาพวกเธอเสร็จ เขาก็หมดแรงแล้ว จะไปมีความคิดชั่วร้ายได้อย่างไร?
"คุณไม่ไปใช่ไหม? ดี ถ้าคุณไม่ไป ฉันไปเอง!"
จ้าวหนิงซีคว้าเสื้อผ้า สวมใส่ แต่น้ำตากลับไหลพรากลงมา
"ที่รัก คุณ..."
"ไปให้พ้น อย่ามาแตะต้องฉัน! คุณคนสกปรก!"
จ้าวหนิงซีผลักไสหลินชี่หยาง และจ้องเขาอย่างเ็า "ฉันจะไปที่สำนักงานทะเบียนสมรสเดี๋ยวนี้ เราหย่ากัน!"
พูดจบ จ้าวหนิงซี ก็หันหลังเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
จ้าวหนิงเยว่ที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำ ห่อตัวด้วยผ้าห่ม มองหลินชี่หยางอย่างขลาดกลัว "พี่เขย คุณต้องรับผิดชอบ!"
โอ้ พระเ้า!
หลินชี่หยาง ตอนนี้ปวดหัวมาก ไม่สิ พูดให้ถูกคือ เขาอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด! บ้าชะมัด เขา...เขาไม่ได้ทำอะไรเลย!
"คุณอย่ามาทำให้วุ่นวายนะ พี่เขยคุณเป็คนแบบนั้นเหรอ?"
"ฮือ ๆ! คุณเอาเปรียบฉัน มีทั้งตัวคนและของกลางแล้ว คุณยังไม่ยอมรับอีก คุณจะให้ฉัน จะให้ฉันใช้ชีวิตยังไงต่อ?"
บ้าชะมัด!
หลินชี่หยางเท้าคางด้วยมือ กลอกตาขึ้นข้างบน เขารู้สึกแย่มาก...
"ไม่ ๆ ๆ! คุณอย่ามาทำให้วุ่นวายนะ คุณก็เห็นว่าผมใส่เสื้อผ้าอยู่ ผมจะทำอะไรได้ล่ะ? ผมแค่กำลังช่วยคุณเท่านั้น"
"อ๋อ..."
จ้าวหนิงเยว่ก้มหน้าลง รู้สึกแย่อย่างประหลาด เธอรวบเสื้อผ้าเข้ามาใส่เอง ปิดหน้าแล้ววิ่งออกไปอย่างโซเซ
หลินชี่หยางมองพี่น้องสองคนนี้ รู้สึกปวดหัวจี๊ด
พอดีกับตอนนั้น โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น
หลินชี่หยางมองดู ที่แท้โทรศัพท์นี้เป็สายจากหลี่จง
เมื่อรับสายแล้ว หลินชี่หยางก็ถาม "มีอะไร?"
"บอส ถ้าคุณมีเวลาช่วยมาที่บริษัทหน่อย ดูเหมือนบัญชีของบริษัทเราจะมีปัญหานิดหน่อย"
หลินชี่หยางได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย บัญชีมีปัญหา?
"ได้ ผมเข้าใจแล้ว อีกสักครู่ผมจะไป ผมยังมีเื่บางอย่างที่นี่ที่ยังไม่ได้จัดการ"
เมื่อวางสายแล้ว เขาลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
จ้าวหนิงเยว่กลับไปที่ห้องของตัวเองแล้ว เธอปิดประตูสนิทจนไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาเลย
ด้านนอกห้อง รถฮอนด้าคันนั้นของบ้านก็ไม่อยู่ จ้าวหนิงซีต้องขับรถออกไปแน่ ๆ
บ้านนี้มีรถแค่คันเดียว ดูท่าจะต้องไปซื้อรถเพิ่มอีกสักคัน ไม่อย่างนั้นคงลำบาก
เธอจะไปที่ไหนกันนะ?
หลินชี่หยางหลับตาลง ในหัวกำลังฉายภาพบางอย่างวูบวาบไม่หยุด
สักพักเขาก็ยิ้มน้อย ๆ "ฉันรู้แล้ว ริมแม่น้ำหลินเจียง"
นั่นคือสถานที่ที่พวกเขาพบกันครั้งแรก
เขาคาดว่าจ้าวหนิงเยว่น่าจะไปที่นั่น
เดินมาถึงหน้าประตู เขาโบกมือเรียกแท็กซี่ที่วิ่งผ่านมา
คนขับรถอายุประมาณห้าสิบกว่า มีหนวดเคราดกดำ แต่ดูใจดี
เมื่อเห็นสีหน้าของหลินชี่หยาง เขาก็อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นจึงเปิดประตูรถ
พอขึ้นรถปุ๊บ คนขับก็พูดกับหลินชี่หยางว่า "หนุ่มน้อย ดูท่าคุณจะไม่ค่อยสบายนะ"
หลินชี่หยางยิ้มแห้ง ๆ "ผมนอนไม่ค่อยหลับน่ะ"
"อ้าว พวกหนุ่ม ๆ อย่างพวกคุณนี่นะ วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ข้างนอก ถึงสังคมสมัยนี้จะเปิดกว้างแล้ว แต่ก็ต้องดูแลสุขภาพบ้างนะ ปล่อยตัวปล่อยใจเกินไปมันไม่ดีหรอก!"
หา?
แม้แต่คนขับยังคิดว่าเขา...เอ่อ...วันนี้ออกจากบ้านมา เขาคงไม่ได้ดูปฏิทิน!
หลินชี่หยางี้เีอธิบายจึงพูดว่า "ไปที่ริมแม่น้ำหลินเจียง"
"ไม่มีปัญหา หนุ่มน้อย จำไว้ที่ลุงบอกนาย คนหนุ่มสาวต้องดูแลไตให้ดี ไม่งั้นต่อไปจะเจ็บป่วยเยอะ..."
คนขับรถพูดเพ้อเจ้อตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงริมแม่น้ำหลินเจียง หูของหลินชี่หยางก็สงบลงไม่น้อย
ลุงคนนี้จริง ๆ เลย...
เมื่อลงจากรถ หลินชี่หยางมองไปข้างหน้า ก็จริงอย่างที่คิด รถของเธอจอดอยู่ริมแม่น้ำ แต่นอกจากรถคันนี้แล้ว ข้าง ๆ ยังมีรถอีกคัน เป็รถเบนซ์คันใหญ่
"หืม?"
หลินชี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นเดินไปทางนั้น
ไม่นาน เขาก็เห็นจ้าวหนิงซี
แต่ตอนนี้ จ้าวหนิงซี ถือขวดเหล้าอาโกวโถวอยู่ในมือ และมีผู้ชายอีกคนในชุดสูทยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ
อึก ๆ!
จ้าวหนิงซีดื่มเหล้าเข้าปาก
เธอไม่เคยดื่มเหล้า ดื่มเข้าไปอึกเดียว ก็สำลักจนไอติดต่อกัน
ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ รีบยื่นมือตบหลังเธอ ดูเหมือนจะตบ แต่กลับเหมือนเป็การลวนลาม
ดวงตาของหลินชี่หยางเ็าลงทันที ผู้หญิงของฉันยังกล้าแตะต้อง ไอ้หนุ่มนี่อยากตายรึไง?
เขาก้าวยาว ๆ เดินไปข้างหน้า
โดยไม่รอให้ชายคนนั้นตอบสนอง หลินชี่หยางก็คว้ามือของเขาไว้ทันที พร้อมกับะโเสียงเ็า "ใครให้นายมาแตะต้องเธอ"
"นาย...นายเป็ใคร"
ชายคนนั้นหันหน้ามามองหลินชี่หยาง ชายคนนี้สูง 177 เิเ รูปร่างผอมบาง ผิวเนียนละเอียดเป็พิเศษ ใบหน้าก็ดูหล่อเหลาเป็พิเศษ
แต่การที่โดนหลินชี่หยางจับไว้แบบนี้ ทำให้เขารู้สึกรำคาญใจมาก
เขาไม่รู้จักหลินชี่หยาง แต่กับจ้าวหนิงซีก็ถือว่าเป็คนรู้จักกันมานาน
พวกเขาเป็เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย เมื่อครู่ตอนเดินเล่นริมแม่น้ำ บังเอิญเห็นจ้าวหนิงซี
ในชั่วขณะที่เห็นเธอ ดวงตาของชายคนนี้ก็เปล่งประกายความโลภออกมาแล้ว
เมื่อเห็นเธอดื่มเหล้า ก็คิดไว้แล้วว่าจะทำยังไง
ไม่คิดว่าจะยังไม่ทันได้ฉวยโอกาสในยามคับขัน กลับมีพระเอกโผล่มากลางทางซะได้
"ฉันเป็สามีของเธอ"
หลินชี่หยางผลักชายคนนั้นออกไปทันที แล้วเข้าไปจูงจ้าวหนิงซี "พวกเรากลับไปกันเถอะ"
"ใครเป็เมียนาย ไสหัวไปซะ ไม่ต้องมายุ่ง"
จ้าวหนิงซีสะบัดมือหลินชี่หยางออก จนเขาเซถลาไปด้วย
เธอดื่มเหล้าเยอะ หลินชี่หยางมองดูในขวดเหล้าที่เธอถือ มีเหล้าหายไปอย่างน้อยสองเหลียงแล้ว
ผู้หญิงคนนี้...
หลินชี่หยางรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย "อย่าทำตัวเป็เด็กน่า ไปกับฉันเถอะ!"
"ไม่ต้องมายุ่ง!" จ้าวหนิงซีะโ "หลินชี่หยาง ฟังนะ ถ้าฉันอยากดื่มจนตาย นั่นก็เื่ของฉัน ไสหัวไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ"
อุ๊บ!
พูดจบประโยคนี้ จ้าวหนิงซี ก็เอามือยันราวแล้วอาเจียนออกมา
เห็นเธอเป็แบบนี้ หลินชี่หยางก็คว้าขวดเหล้าทันที แล้วโยนทิ้งลงแม่น้ำ
ต๋อม!
จ้าวหนิงซีหันกลับมาและตบเขาเข้าที่แก้ม จริง ๆ แล้ว หลินชี่หยางสามารถหลบได้ แต่เขาไม่ได้ขยับตัว ปล่อยให้จ้าวหนิงซีระบายอารมณ์ออกมา บางทีเธออาจจะดีขึ้นก็ได้
"เฮ้ย! พี่ชาย คุณไม่ได้ยินที่หนิงซีพูดเหรอ? ช่วยหลีกไปทีสิ!"
ตอนนี้ ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังพูดอย่างเย่อหยิ่ง มองดูเขาโดนตบแล้วยิ้มเยาะ
เมื่อครู่ที่ได้ยินจ้าวหนิงซีเรียกเขาว่า หลินชี่หยาง ผู้ชายคนนั้นก็เข้าใจแล้วว่า เขาคือไอ้ขี้แพ้ในตำนานนั่นเอง แม้แต่เด็ก ๆ ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของหลินชี่หยาง ไอ้ขี้แพ้คนนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังเป็เศรษฐีใหญ่อีกด้วย
เมื่อมองชุดที่เขาใส่ ผู้ชายคนนั้นก็หัวเราะเ็าแล้วจะเข้ามาผลักเขาออกไป "หนิงซี ไปเถอะ ผมจะพาคุณไปดื่มที่อื่น"
4K
![อาทรรัก...[Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609083879_50225200.webp)
