หลินอี้เหมยมองหน้าหลินหยุนซีแล้วพยักหน้าช้าๆ“หากเป็ผืนพวกนี้คงไม่ได้เพราะท่านย่าต้องตีเ้าตายแน่ เ้ารอข้าอยู่ตรงนี้สักประเดี๋ยว ข้าจะหยิบอีกผืนให้”
นางเดินเข้าไปเปิดกล่องไม้ใส่ของใช้ส่วนตัวของตนเองก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าปักแล้วยื่นให้หลินหยุนซี
“เมื่อคราวก่อนข้าเร่งปักเลยทำให้ได้ชิ้นงานเพิ่มมาหนึ่งชิ้น มันสวยข้าเลยตัดใจขายมันไม่ลง หากมีโอกาสก็ค่อยนำไปขายในเมืองดีกว่าขายในอำเภอ แต่ว่าข้าไม่เคยให้อะไรเ้าเลย หากไม่ใช่เ้าที่ไปกับป้ารอง บางทีข้าอาจต้องมีชะตากรรมเช่นเ้า ผ้าปักผืนนี้ถือว่าเป็ของตอบแทนที่ข้ามอบให้ก็แล้วกัน”
เพราะความจริงใจของอีกฝ่ายที่หลินหยุนซีััได้จึงไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ วันนี้ทำให้นางได้รู้ว่าหลินอี้เหมยลูกพี่ลูกน้องผู้นี้สามารถไว้ใจได้ “หากข้าได้ดีข้าจะไม่ลืมเ้าเลยอี้เหมย”
‘ข้าขอโทษแต่ข้าคงไม่ได้เก็บมันไว้ หากเ้ารู้เ้าจะหักขาข้าหรือไม่ ข้าต้องใช้ผ้าผืนนี้ทำทุน’
หลินหยุนซีเช็ดน้ำตาก่อนจะเอ่ยลาหลินอี้เหมย ผ้าปักที่หลินอี้เหมยหวงแหนตอนนี้กลายเป็หนึ่งในสินค้าของระบบเรียบร้อยแล้ว!
ระหว่างที่สองพี่น้องบ้านหลินเดินไปชายหาด หลินหยุนซีก็เปิดหน้าต่างระบบร้านค้า ก่อนหน้านี้นางค้นพบว่าไม่จำเป็ต้องเอ่ยออกมา เพียงแค่คิดก็สามารถเข้ามิติหรือเรียกหน้าต่างมาได้ตามใจนึก แม้กระทั่งซื้อขายสินค้าก็ทำได้เช่นกัน
มุมปากของหลินหยุนซีถึงกับยกยิ้ม เพียงวันเดียวก็มีรายได้เข้ามาแล้วเพราะกุ้งก้ามแดงที่นางกับจุนจุนช่วยกันจับ ซึ่งที่ใกว่าสิ่งใดก็คือผ้าปักของหลินอี้เหมยที่ระบบประเมินราคาให้สูงถึง 100 เหรียญ รวมๆ แล้วตอนนี้หลินหยุนซีมีเงินในระบบ 465 เหรียญ และเพราะเหตุนี้เองทำให้สองเท้าก้าวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วกว่าเดิม จนจุนจุนน้อยถึงกับบ่นอุบ
“ขาข้าสั้นถึงเพียงนี้ ท่านพี่ไม่เห็นใจกันบ้าง”
“ฮ่าๆ หรือจุนจุนน้อยจะให้พี่สาวอุ้มล่ะ”
“ไม่เอาขอรับ ข้าเดินเองได้” จุนจุนน้อยรีบวิ่งหนีพี่สาวโดยพลัน
ระหว่างที่วิ่งไล่จับจุนจุนน้อย หลินหยุนซีก็ใช้สมองไปพลาง นางจะทำอย่างไรดีจึงจะขอให้จุนจุนน้อยและพี่ใหญ่ของนางยอมมอบสัตว์น้ำที่จับได้ให้แก่นาง
‘ช่างเถอะ แค่ข้าคนเดียวก็เพียงพอ มิเช่นนั้นพี่ใหญ่จะเดือดร้อนเอาได้’
เดินมาเรื่อยๆ ก็เห็นทะเลสาบอยู่ไม่ไกล
‘เงินจ๋าพี่มาแล้ว ฮิฮิ’
แต่ราวกับถูกไม้หน้าสามฟาดเข้ากลางหน้า เพราะเมื่อมาถึงทะเลทำให้หลินหยุนซีได้รู้ว่าการจะจับสัตว์น้ำหาได้ง่ายเหมือนที่ใจคิด ซึ่งมันก็ควรเป็เช่นนี้แหละ เพราะหากสัตว์น้ำหาได้ง่ายที่น้ำตื้นๆ ป่านนี้คงไม่มีการออกเรือไปยังทะเลลึกหรอก
ทะเลสาบของเมืองฉางผิงเป็ทะเลสาบน้ำจืด แต่มีปากอ่าวที่น้ำสามารถไหลลงสู่ทะเล ซึ่งอยู่ที่เมืองติดกับเมืองกุ้ยฉีและเมืองเทียนไช่ ทำให้บางครั้งบริเวณปากอ่าวจะเกิดน้ำกร่อยขึ้น
เด็กๆ ส่วนมากจะดำผุดดำว่ายบริเวณน้ำไม่ลึกมากเลียบๆ ชายหาด และใช้สองมือจับปลา แต่จริงๆ แล้วมักจะได้หอยเสียมากกว่า ส่วนผู้ใหญ่ที่เดินเรือก็จะมีทั้งคันเบ็ดและแหอวน
หลินหยุนซีกรีดร้องแบบไม่มีเสียงและแสดงท่าทางเหนื่อยใจ จนหลินหยูเจ๋อต้องเรียกซ้ำอีกครั้ง “น้องรองๆ เ้าเป็อะไรไป?”
“ห๊า..เอ่อ ข้าไม่ได้เป็อันใดเ้าค่ะพี่ใหญ่ ข้าเพียงแต่คิดว่าการหากุ้งหอยปูปลามันยากยิ่งนัก”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นหลินหยูเจ๋อก็ถึงกับขำพรืด “หากเ้าอยากเห็นกุ้งหอยปูปลาที่เ้าว่าก็รอให้ท่านพ่อนำเรือกลับมาก่อนเถิด ข้าจะพาเ้าไปแกะพวกมันจากแห”
“เอ้อ ถ้าเป็หอยเ้าสามารถตักที่ทรายดูได้ พวกปูลมก็มี แต่หากอยากลงน้ำทะเลเ้าต้องบอกข้าก่อนเพราะข้าไม่รู้ว่าเ้าจะหลงลืมเื่การว่ายน้ำไปด้วยหรือเปล่า”
“ถ้าไม่มีกุ้งหรือปลาให้จับข้าไม่ลงน้ำหรอกเ้าค่ะพี่ใหญ่ แล้วที่ก้อนหินก้อนใหญ่ตรงนั้นมีหอยอยู่บ้างหรือไม่?” หลินหยุนซีชี้ไปที่ด้านขวาของชายหาดที่เป็โขดหินโสโครกจำนวนมากอยู่ตรงนั้น
“แน่นอนว่ามี แต่เมื่อโตก็ถูกเก็บไปหมด เ้ามาตอนนี้ไม่ทันเสียแล้ว”
“แย่จริง” หลินหยุนซีถอนหายใจเฮือกใหญ่ หนทางการหาเงินของนางช่างยากเย็นเสียจริง
“อย่าได้ทำหน้าเช่นนั้น แม้เ้ากับจุนจุนจะมาไม่ทันแต่ข้ามาทัน ดูนี่สิ” หลินหยูเจ๋อยกถังที่ด้านในมีแต่หอยแมลงภู่น้ำจืดให้หลินหยุนซีดู
“พี่ใหญ่ท่านเยี่ยมยิ่งนัก! ท่านเก่งมากจริงๆ” หลินหยุนซีตาลุกวาวและเอ่ยชมไม่หยุด จนหลินหยูเจ๋อต้องบอกให้หยุดเพราะเขาเขินจะแย่อยู่แล้ว มันมีอะไรให้ต้องเอ่ยชมกัน หอยแมลงภู่เก็บง่ายเหมือนเก็บใบไม้ หากจับปลาได้ก็ว่าไปอย่าง
“พอๆ รอให้ข้าได้ออกเรือเหมือนท่านพ่อก่อนเ้าค่อยมาชมข้า”
“พี่ใหญ่หอยแมลงภู่พวกนี้ข้าขอได้หรือไม่? หรือว่าท่านต้องเอาไปให้ท่านย่า” หลินหลุนซีเฝ้าระวังสีหน้าของหลินหยูเจ๋อ หากเขามีสีหน้าไม่ดีนางจะรีบพูดว่าล้อเล่นทันที
“จริงๆ แล้วก็ต้องเอาไปให้ท่านย่านั่นแหละ แต่หอยแมลงภู่มันขายไม่ค่อยได้ราคา บางคนกินแล้วท้องเสีย อีกทั้งยังมีเนื้อเพียงนิดเดียว ข้าก็ไม่มั่นใจว่าท่านย่าจะให้ท่านพ่อนำไปขายหรือว่าจะนำไปทำน้ำแกงหอย อืม..แล้วนี่เ้าจะเอาไปทำอะไรล่ะ ถ้าเ้าไม่พูด ข้าไม่พูดพวกสื่อหยางไม่พูด ท่านย่าก็ไม่รู้หรอกว่าวันนี้ข้าได้หอยแมลงภู่มา เพราะทุกทีข้าก็เก็บหอยไม่ทันคนอื่น”
หลินหยุนซีทำสายตาล่อกแล่กแล้วกระซิบกับหลินหยูเจ๋อ
“หากข้าบอกจะจะเอาไปเปลี่ยนเป็ของอย่างอื่นท่านจะเชื่อข้าหรือไม่?”
“ก็ต้องดูว่าของที่เ้าจะนำไปแลกมันสมเหตุสมผลหรือเปล่า”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุ้มค่าและสมเหตุสมผลหรือไม่ ข้าต้องลองก่อนถึงจะรู้เ้าค่ะ”
“เอาล่ะๆ จะเอาไปก็รีบเอาไป หากท่านย่าหรือบ้านสี่มาเจอจะเป็เื่เอาได้ แล้วเ้าจะเอาไปแลกเปลี่ยนที่ไหนล่ะ ข้าบอกก่อนเลยนะว่าหากไปแลกในหมู่บ้านทุกคนต้องหัวเราะเ้าแน่” หลินหยูเจ๋อเอ่ยเตือน
“ความลับเ้าค่ะ แต่ท่านพี่ไม่ต้องห่วงข้าไปไม่นาน ไว้เจอกันที่บ้านนะเ้าคะ ฝากท่านดูแลจุนจุนด้วย” ไม่รอให้หลินหยูเจ๋อได้พูดอะไรอีก หลินหยุนซีรีบเผ่นแน่บไปโดยไว
“อ้าวไปเสียแล้ว ข้ายังไม่ทันได้บอกเลยว่าหมู่บ้านใกล้ๆ นั้นมีหอยกาบมากมาย”
หลินหยูเจ๋อมองแผ่นหลังของน้องสาวที่ค่อยๆ เล็กและหายจากสายตาไปในที่สุด เขาไม่รู้ว่านางกำลังจะอันใดแต่เพราะน้องสาวนั้นเปลี่ยนไปจากเด็กสาวในความทรงจำ จากคนที่ไม่ค่อยพูดจากลายมาเป็คนช่างฉอเลาะ เอ่ยวาจาเจื้อยแจ้วทำให้เขาใจอ่อนยวบยาบ และที่สำคัญเขารู้สึกว่าน้องสาวนั้นงดงามขึ้นทุกวันๆ จนเผลอตกลงให้หอยแมลงภู่ไปโดยไม่รู้ตัว
“ช่างเถอะ หากนางลืมความเ็ปได้ หอยแมลงภู่พวกนั้นก็คุ้มค่าแล้วล่ะ”
ในขณะที่ทางหลินหยูเจ๋อคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ยามนี้หลินหยุนซีกำลังมองไปรอบๆ เมื่อมองแล้วไม่มีใครอยู่แถวนั้นนางก็รีบนำหอยแมลงภู่เข้าระบบการขายทันที
“หอยแมลงภู่น้ำจืดจากธรรมชาติ ไม่มีสารพิษเจือปน จำนวน 42 ตัวราคารวม 130 เหรียญ กดยืนยันหาก้าลงขายสินค้า”
หลินหยุนซีมุมปากกระตุกเมื่อเห็นราคาที่ระบบประเมิน เอาเป็ว่าเก็บเล็กผสมน้อยไปก็แล้วกัน หนึ่งพันเหรียญไม่ไกลเกินเอื้อมหรอก!
1K
