จินไม่เคยอ่านบันทึกเก่าด้วยความตั้งใจ
อ่านตอนฝึกอ่านเพราะถูกสั่งให้อ่านอ่านเพื่อรู้ว่าอะไรเกิดขึ้นในอดีตและอะไรที่ต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดอีก
อิงเป็กรณีศึกษา เป็ตัวอย่างของสิ่งที่ต้องไม่ทำเป็เหตุผลที่เสียงต้องห้ามต้องถูกกำจัดทันทีที่พบ
ทุกคนในสายผู้พิทักษ์รู้เื่นี้จินรู้ั้แ่ยังเด็ก
แต่คืนก่อนหลังจากเห็นหลินใช้เสียงปิดทางจินและลูกน้องในป่าโล่ง จินกลับมาที่ค่ายเปิดบันทึกเก่าที่นำมาด้วย อ่านด้วยความตั้งใจเป็ครั้งแรก
ค่ายของจินตั้งอยู่ห่างจากศาลาสังข์ออกไปสองชั่วโมงไม่ใกล้พอที่จะเห็น แต่ใกล้พอที่จะได้ยินถ้าเกิดเสียงดัง
ลูกน้องสองคนนั่งเฝ้าข้างนอกจินอยู่ในเต็นท์กับบันทึก
บันทึกของอิงไม่ได้เขียนด้วยลายมืออิงบันทึกที่จินมีเป็สำเนาที่ทำขึ้นหลังจากอิงไม่อยู่แล้วรวบรวมจากพยานที่เห็นเหตุการณ์ จากเสียงที่บันทึกในหินผนึกจากการตีความของผู้พิทักษ์รุ่นนั้น
ซึ่งจินเพิ่งรู้ว่าการตีความนั้นอาจไม่ครบ
"อิงรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรเปล่งเสียงเปิดประตูด้วยความตั้งใจ เพื่อให้สิ่งที่อยู่เื้ัออกมาได้" —นั่นคือสิ่งที่จินอ่านมาตลอด
แต่ในบันทึกฉบับที่นำมาด้วยคืนนี้มีส่วนที่จินไม่เคยอ่านอย่างละเอียด เพราะคิดว่าไม่สำคัญเป็ส่วนที่รวบรวมจากพยานที่อยู่ใกล้ที่สุดในตอนที่เกิดเหตุ
พยานนั้นเขียนว่า"อิงร้องไห้ขณะที่ส่งเสียงออกมา"
จินอ่านบรรทัดนั้นซ้ำสามรอบ
คนที่ตั้งใจเปิดประตูเพื่อปล่อยอันตรายออกมาไม่ร้องไห้ขณะทำ
คนที่กลัวร้องไห้
คนที่ไม่ได้ตั้งใจร้องไห้
จินปิดบันทึกมองออกไปที่ปากเต็นท์
ลูกน้องชื่อต้า ลงมาถามว่า"นายจะนอนไหม?"
"ยัง"
"ได้ยินว่าหลินใช้เสียงปิดทางพวกเราแล้วก็ไม่โจมตี"
"ใช่"
"ทำไมนายถึงสั่งให้หยุดตาม?"
จินนิ่งอยู่ครู่หนึ่งคิดถึงวิธีตอบ คิดถึงเหตุผลที่แท้จริง แล้วก็ตัดสินใจตอบตรง
"เพราะถ้าเสียงนั้นอยากทำลายมันทำลายแล้ว" จินพูด "ฉันอยู่ในระยะที่เสียงสุรเสียงทำงานได้ถ้าหลิน้าทำลายพวกเรา พวกเราจะไม่ได้ยืนอยู่ที่นี่ตอนนี้"
ต้าเงียบ
"เสียงนั้นปิดทางไม่ใช่ทำลาย" จินพูดต่อ "ฉันต้องรู้ว่าทำไม"
"เพราะเธออ่อนแอเกินกว่าจะทำร้ายได้?"
"หรือเพราะเธอไม่้าทำร้าย"จินพูด "สองอย่างนั้นต่างกันมาก"
ต้าออกไปโดยไม่โต้เถียงจินหันกลับมาที่บันทึก
พลิกไปหน้าอื่น
อ่านถึงคำอธิบายว่าเสียงต้องห้ามทำงานอย่างไรอ่านถึงระดับของสุรเสียง อ่านถึงสิ่งที่อิงทำก่อนเกิดเหตุ
แล้วก็อ่านถึงสิ่งที่ไม่มีใครอธิบายได้ชัดในบันทึกสิ่งที่เขียนไว้ว่า "หลังจากประตูเปิด อิงพยายามปิดมัน แต่ไม่รู้วิธี"
จินอ่านบรรทัดนั้น
อิงพยายามปิดประตู
ไม่ใช่เปิดแล้วปล่อยให้มันเปิดอยู่แบบนั้น แต่พยายามปิด
แต่ไม่รู้วิธี
จินวางบันทึกลงช้าๆมองไฟเล็กๆ ที่อยู่กลางเต็นท์
ถ้าอิงไม่ได้ตั้งใจเปิดประตูแต่เปิดโดยไม่รู้ว่าทำอะไรลงไป และพอรู้ว่าทำแล้วก็พยายามปิด แต่ไม่รู้วิธี...
สิ่งที่ผู้พิทักษ์รุ่นก่อนบันทึกว่า"อิงเปิดประตูด้วยเจตนา" อาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด
อาจเป็ความเข้าใจของคนที่มองจากภายนอกและตีความสิ่งที่เห็นตามกรอบที่มีอยู่แล้ว
จินออกจากเต็นท์มายืนข้างนอก ป่ากลางคืนรอบข้าง เสียงสัตว์ เสียงลมเสียงที่คนเป็ผู้พิทักษ์ควรรู้จัก
เขารู้จักป่านี้มาตลอดชีวิตรู้ว่ามันทำงานยังไง รู้ว่าอะไรปลอดภัยและอะไรอันตรายรู้ว่าเสียงต้องห้ามทำลายมากกว่าปกป้อง
รู้ทั้งหมดนั้น
แต่ตอนนี้มีคำถามที่เพิ่มขึ้นมาว่า"รู้ั้แ่ตอนไหน? รู้เพราะเห็นเองหรือรู้เพราะได้รับการสอนมาแล้วก็ไม่เคยตั้งคำถาม?"
ป่าเงียบรอบข้างไม่ตอบสนองต่อความสงสัยของจิน
เพราะป่าไม่รู้จักความสงสัยป่าแค่ตอบสนองต่อเสียงที่ออกมาจริง และจินไม่ได้พูดออกมา เพียงแค่คิดในหัว
"ต้า"จินพูด
"นาย"
"พรุ่งนี้เช้าหยุดการไล่ล่า"
ต้าเงียบ"เป็ระยะเวลาเท่าไหร่?"
"จนกว่าฉันจะพร้อม"
"พร้อมทำอะไร?"
จินมองป่ามองทิศทางที่หลินและเรนหายเข้าไป
"พร้อมถามคำถามที่ควรถามตั้งนานแล้ว"เขาพูด แล้วกลับเข้าเต็นท์
บันทึกยังรอการอ่านต่ออยู่บนพื้น
จินหยิบขึ้นมาพลิกหาหน้าที่ยังไม่ได้อ่านและเริ่มอ่านด้วยความตั้งใจที่แตกต่างออกไปจากทุกครั้งที่อ่านมา
1K
