ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        ตลอดระยะเวลาสามวันมู่อวิ๋นจิ่นเอาแต่อยู่ในเรือนลี่เฉวียนโดยไม่เดินไปไหนแม้แต่ก้าว ส่วนอาหารในแต่ละวันมีจื่อเซียงเป็นคนรับผิดชอบนำมาให้

        ส่วนฉู่ลี่ก็ไม่พบตัวตลอดสามวันที่นางอยู่ในจวนเช่นกัน

        “คุณหนูเมื่อครู่มีข่าวจากจวนอัครเสนาบดี คุณชายใหญ่จะแต่งงานเจ้าค่ะ” จื่อเซียงรีบยกอาหารด้วยใบหน้าตื่นตกใจ

        มู่อวิ๋นจิ่นที่เพิ่งเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ได้ครู่หนึ่งรีบหันขวับมองมาที่จื่อเซียง “หลังจากนี้สามวันหรือ? ทำไมต้องรีบร้อนแบบนี้?”

        “นั่นสิเจ้าคะแต่เรื่องนี้บ่าวได้ยินคนอื่นเล่ามาเจ้าค่ะ” จื่อเซียงเอ่ย

        ด้วยเหตุนี้มู่อวิ๋นจิ่นจึงพูดขึ้นโดยไม่คิด“เร็วเข้า รีบช่วยเกล้าผม ข้าจะกลับไปที่จวนอัครเสนาบดีมู่”

        “ได้เจ้าค่ะคุณหนู”

        หลังจากนั้นครึ่งชั่วยามรถม้ามาหยุดลงตรงหน้าประตูจวนอัครเสนาบดีมู่ มู่อวิ๋นจิ่นรีบกระโดดลงด้วยความร้อนใจก่อนจะรีบสาวเท้าวิ่งเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็วปานสายลม

        เวลานี้ที่ห้องโถงด้านหน้าอัครเสนาบดีมู่และลัวหนิงอวี่นั่งอยู่ตรงกลาง ถือสมุดปกแดงเล่มหนึ่งคล้ายกำลังปรึกษาหารืออะไรบางอย่าง

        เมื่อเห็นมู่อวิ๋นจิ่นวิ่งหน้าตื่นขึ้นมาอย่างรีบร้อนทั้งสองคนกลับไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย เอาแต่ส่งรอยยิ้มให้กับมู่อวิ๋นจิ่น “อวิ๋นจิ่นกลับมาแล้ว”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้ารับ“ได้ยินมาว่าอีกสามวันพี่ใหญ่จะแต่งงานอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

        “ถูกต้องแล้วเรื่องนี้กะทันหันมาก พ่อกับฮูหยินสามกำลังปรึกษาหารือรายละเอียดต่าง ๆ ที่ต้องเตรียมการ”อัครมหาเสนาบดีมู่กล่าวด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้ม

        “สตรีผู้นั้นมาจากตระกูลไหนเจ้าคะ?” มู่อวิ๋นจิ่นถามอย่างสงสัยใคร่รู้

        ลัวหนิงอวี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม“หลานสาวของราชครูจ้วง ชื่อว่า ‘อวี้เหยียน’ ”

        จ้วงอวี้เหยียน?

        มู่อวิ๋นจิ่นแสดงความแปลกใจออกมาทางสายตา“พี่ใหญ่อยู่ไหนหรือเจ้าคะ?”

        “อยู่ที่เรือนของเขานั่นแหละ”

        “เช่นนั้นอวิ๋นจิ่นขอตัวไปหาก่อน”มู่อวิ๋นจิ่นกล่าว

        มู่อวิ๋นจิ่นรีบวิ่งไปที่เรือนของมู่อวิ๋นหานทว่ากลับพบเขานั่งจิบน้ำชาอยู่ที่ศาลาด้านหลังแทน

        “พี่ใหญ่”มู่อวิ๋นจิ่นขานเรียก

        มู่อวิ๋นหานได้ยินเสียงเรียกจึงหันหลังกลับไปมองเมื่อเห็นเป็นมู่อวิ๋นจิ่นจึงส่งยิ้มให้ “มาแล้วเหรอ”

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินไปนั่งตรงข้ามมู่อวิ๋นหานก่อนเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบนิ่ง “พี่กับสตรีตระกูลจ้วงผู้นั้นรู้จักกันมาก่อนหรือ?”

        “ไม่เลยสักนิด”มู่อวิ๋นหานส่ายหน้า

        “แล้วเหตุใดถึงจะแต่งกับนางที่สำคัญเหลือเวลาเพียงสามวันเท่านั้น” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยถามอย่างสงสัย

        มู่อวิ๋นหานพลันหัวเราะร่า“พี่ได้รับสารลับมาน่ะสิ วันนี้ตอนบ่ายฉู่ชิงเฉียงจะขอพระราชทานงานอภิเษกสมรสจากฝ่าบาทเพื่อแต่งตั้งให้พี่เป็นราชบุตรเขย พี่รู้มาก่อนแล้วว่าราชครูจ้วงอยากให้พี่กับจ้วงอวี้เหยียนแต่งงานกันจึงไปพบหน้าราชครูจ้วงเพื่อตกลงเรื่องงานแต่ง”

        พอได้ฟังมู่อวิ๋นหานอธิบายมู่อวิ๋นจิ่นถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “พี่ปล่อยข่าวลือนี้ออกไป ไม่รู้ว่าฉู่ชิงเฉียงจะเดือดดาลบ้าคลั่งไปแล้วหรือยัง?”

        “จะไปสนใจนางทำไมเล่าหากเทียบจ้วงอวี้เหยียนกับฉู่ชิงเฉียง พี่เลือกคนแรกดีกว่า” มู่อวิ๋นหานเอ่ยด้วยความกังวล

        มู่อวิ๋นจิ่นเอาแต่ถอนหายใจ“น้องกับพี่เกิดในตระกูลมู่ พวกเราย่อมมิอาจตัดสินใจเรื่องแต่งงานได้เอง ในตอนนี้หวังเพียงว่าจ้วงอวี้เหยียนคงมีนิสัยที่ดี”

        “หวังให้เป็นเช่นนั้น”มู่อวิ๋นหานพยักหน้าเห็นด้วย

        พอบทสนทนาของทั้งคู่จบลงจู่ ๆ ก็มีเสียงสาวเท้าฉับ ๆ ที่ดูเหมือนจะพุ่งตรงมาทางนี้ พอคล้อยหลังไปมองก็เห็นฉู่ชิงเฉียงในอาภรณ์เขียวมรกตเดินตรงมาอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธเคือง

        ทันทีที่ฉู่ชิงเฉียงเห็นมู่อวิ๋นหานพลันประกาศเสียงดังลั่นว่า“มู่อวิ๋นหาน ข้าไม่ยอมให้เจ้าแต่งกับจ้วงอวี้เหยียนเด็กขาด!”

        พอเห็นฉู่ชิงเฉียงมารังควานถึงที่จวนมู่อวิ๋นจิ่นกลับยิ้มแห้ง ๆ พลันเบนสายตามองไปที่พี่ใหญ่

        มู่อวิ๋นหานรีบลุกขึ้นทำความเคารพฉู่ชิงเฉียง“คารวะองค์หญิงห้าขอรับ”

        ฉู่ชิงเฉียงปรับอารมณ์ให้เย็นลงก่อนจะเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงสงบว่า “อวิ๋นหาน ทำไมจู่ ๆ ถึงจะแต่งงานกับจ้วงอวี้เหยียน?”

        “กระหม่อมถึงวันแต่งงานออกเรือนแล้วประจวบกับนิสัยและหน้าตาของจ้วงอวี้เหยียนเป็นที่พอใจ จึงอยากใช้ชีวิตร่วมกับนางขอรับ”มู่อวิ๋นหานตอบยิ้มๆ

        ฉู่ชิงเฉียงกัดฟันกรอดภายในใจแต่ต้องฝืนยิ้มออกมา “ถ้าเปิ่นกงจู่ไม่อนุญาตล่ะ?”

        “แล้วเหตุผลขององค์หญิงห้าคืออะไรขอรับ?” มู่อวิ๋นหานฉงนใจ

        “เจ้าเป็นคนฉลาดปราดเปรื่องย่อมรู้ว่าเปิ่นกงจู่มีใจปฏิพัทธ์ให้… มู่อวิ๋นหาน เปิ่นกงจู่ย่อมมิมีทางปล่อยให้เจ้าแต่งงานกับสตรีอื่น”ฉู่ชิงเฉียงมองด้วยสายตาเหนือกว่า

        มู่อวิ๋นจิ่นนั่งฟังด้านข้างถึงกับต้องแทรกขึ้นมาว่า“พี่ห้าทำอย่างนี้อาจไม่ดีกระมัง งานแต่งของพี่อวิ๋นหานกับพี่อวี้เหยียนประกาศออกไปแล้วจะยกเลิกได้เยี่ยงไร?”

        ฉู่ชิงเฉียงเบิกตาโพลงจ้องไปที่มู่อวิ๋นจิ่น“มู่อวิ๋นจิ่น เรื่องนี้เจ้าจะมาสอดไม่ได้!”

        จากนั้นฉู่ชิงเฉียงเชิดหน้าหันไปสบตามู่อวิ๋นหานและพูดต่อไปว่า “ถ้าแต่งกับอวี้เหยียนย่อมได้ แต่นางต้องอยู่ได้ในฐานะภรรยารองเท่านั้น”

        “ภรรยาเอกของอวิ๋นหานต้องเป็นเปิ่นกงจู่เพียงผู้เดียว”

        มู่อวิ๋นจิ่นถึงกับชักสีหน้าขึ้นทันทีที่ได้ฟัง

        “องค์หญิงห้ามาวางอำนาจทำเรื่องพัวพันเช่นนี้ได้อย่างไร? หรือองค์หญิงห้าคิดว่าตัวท่านเองจะแต่งไม่ออก?ยิ่งไปกว่านั้นการให้พี่อวี้เหยียนเป็นภรรยารอง ราชครูจ้วงมีหรือจะเต็มใจ?”มู่อวิ๋นจิ่นจงใจพูดเหน็บแนม

        ตามที่มู่อวิ๋นจิ่นทราบมาราชครูจ้วงอยู่มาสองแผ่นดินแล้ว อีกทั้งเป็นราชครูให้กับฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน ที่สำคัญได้รับความเคารพนับถือจากฝ่าบาทในอาณาจักรซีหยวนแห่งนี้นับว่ามีหน้าตาและมีอำนาจอยู่มิน้อยเลย

        มู่อวิ๋นหานยอมรับว่าฐานะและบารมีของราชครูจ้วงสามารถกดความดื้อรั้นขององค์หญิงห้าให้สยบลงได้

        สิ่งที่มู่อวิ๋นจิ่นสาธยายออกมาส่งผลให้สีหน้าฉู่ชิงเฉียงเปลี่ยนไปในฉับพลันด้วยคำพูดของมู่อวิ๋นจิ่นที่จี้ใจดำของนางเข้าอย่างจัง

        เดิมทีนางอยากไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทแต่พอคิดไปคิดมา ฝ่าบาทย่อมไม่เห็นด้วยกับการขัดขวางงานแต่งระหว่างจวนสกุลมู่และจวนสกุลจ้วงอย่างแน่นอน

        มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาบุรุษเพียบพร้อมเช่นนี้ได้การที่นางจะต้องเห็นอวิ๋หานไปแต่งกับสตรีคนอื่นนั้น ก็ย่อมโกรธเคือง และเป็นเรื่องที่ยากจะทำใจได้

        “อวิ๋นหานไม่เคยมีใจจริงให้กับเปิ่นกงจู่บ้างเลยหรือ?” ฉู่ชิงเฉียงมองด้วยแววตาแน่นิ่ง

        มู่อวิ๋นหานยกมือประสานด้านหน้าโค้งตัวตอบกลับว่า “อวิ๋นหานวาสนาน้อย เชื่อว่าองค์หญิงต้องได้พานพบคนที่มีวาสนาต่อกันขอรับ”

        “หึ หึคนที่มีวาสนาต่อกัน…” ฉู่ชิงเฉียงแสยะยิ้มหันมองไปรอบ ๆ จนสายตามาหยุดที่มู่อวิ๋นจิ่นด้วยความเคียดแค้นชิงชังก่อนจะจับชายกระโปรงยกขึ้นเดินฉับ ๆ ออกไป

        ระหว่างที่ฉู่ชิงเฉียงเดินออกไปจากจวนอัครเสนาบดีมู่ได้หันไปพูดกับบ่าวใช้ว่า “หว่านซิ่ว ช่วงนี้จ้วงอวี้เหยียนติดต่อคบค้ากับใครบ้าง?”

        “เหมือนว่าจะไปมาหาสู่กับคุณหนูเวินแห่งจวนสกุลเวินเพคะ”

        เมื่อเห็นฉู่ชิงเฉียงยอมร่นถอยกลับไปโดยง่ายดายมู่อวิ๋นหานรีบหันมองมู่อวิ๋นจิ่น “เจ้าน้องตัวดี พออ้าปากเอ่ยก็พูดเข้าประเด็นไม่ไว้หน้าใครเลยเชียว”

        “พี่ใหญ่ตามความคิดของน้อง สามวันนี้ไปรับจ้วงอวี้เหยียนมาอยู่ใกล้ ๆ จวนสกุลจ้วงจะดีกว่า”

        “หากสตรีใดก็ตามที่อิจฉาริษยาจนเลือดขึ้นหน้าย่อมเป็นเรื่องที่น่ากลัวอย่างยิ่ง” มู่อวิ๋นจิ่นหันไปยิ้มเนือย ๆ ให้มู่อวิ๋นหาน

        มู่อวิ๋นจิ่นได้แต่ถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

        …

        หลังจากที่มู่อวิ๋นจิ่นเดินทางออกจากจวนอัครเสนาบดีมู่หมายเดินขึ้นรถม้าองค์ชายหกกลับจวน นึกไม่ถึงว่าเสียงของหว่านซิ่วจะดังขึ้นมาจากด้านหลัง“พระชายาหกเพคะ องค์หญิงขอเชิญไปพูดคุยหน่อยเพคะ”

        มู่อวิ๋นจิ่นชะงักไปชั่วขณะก่อนสังเกตเห็นรถม้าของฉู่ชิงเฉียงยังอยู่หน้าจวนอัครเสนาบดีมู่ยังมิได้ไปไหน

        คิดไปคิดมาสุดท้ายมู่อวิ๋นจิ่นก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาฉู่ชิงเฉียงที่รถม้า ถึงกระนั้นจื่อเซียงที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับดึงชายเสื้อของมู่อวิ๋นจิ่นเอาไว้ด้วยความกังวลใจ

        “ไม่ต้องกลัว”มู่อวิ๋นจิ่นใช้สายตาปลอบประโลมให้จื่อเซียงวางใจว่าจะปลอดภัย

        มู่อวิ๋นจิ่นก้าวเข้าไปในรถม้าก็เห็นฉู่ชิงเฉียงนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดมองมาด้วยความขัดเคือง

        มู่อวิ๋นจิ่นขึ้นไปแล้วมองหาที่นั่งพอนั่งลงรถม้าก็เคลื่อนทันที

        “องค์หญิงห้ามีอะไรจะพูดกับอวิ๋นจิ่นหรือเพคะ?” มู่อวิ๋นจิ่นถามอย่างตรงไปตรงมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        ฉู่ชิงเฉียงหัวเราะเยาะขึ้น“มู่อวิ๋นจิ่น เรื่องของเปิ่นกงจู่กับพี่ชายเจ้า เจ้าคงจะเข้ามายุ่งไม่น้อยสิท่า?”

        “องค์หญิงห้าคิดมากเกินไปแล้วเพคะ”มู่อวิ๋นจิ่นหรี่ตาลง

        “เปิ่นกงจู่เห็นว่าเจ้ากับพี่ชายสนิทสนมกันมากจนดูน่าแปลกในเมื่อเป็นพี่น้องกัน เหตุใดอวิ๋นหานถึงไม่ชอบสตรีที่ฉลาดเฉลียวอย่างมู่หลิงจู กลับมาสนิทสนมกับเจ้าที่ไร้ความสามารถด้วยหรือว่าจะเป็นเหมือนที่พี่ชายสามกล่าวเอาไว้ เรื่องเล่าเกี่ยวกับเจ้าหลายปีมานี้ที่เมืองเตี๋ยฮวาจะเป็นเรื่องปลอมทั้งหมด?”

        มู่อวิ๋นจิ่นนั่งพิงพนักด้านหลังถึงแม้ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่ฉู่ชิงเฉียงเล่า แต่นางยังคงยิ้มมุมปาก “แค่เรื่องเล่าเท่านั้นพอเรื่องเล่าไปเล่ามาก็ยากจะแยกแยะจริงเท็จได้”

        “เหอะ!แยกแยะจริงเท็จได้ยากอย่างนั้นสินะ!” ฉู่ชิงเฉียงเย้ยหยันออกมา “เจ้าคิดว่าได้แต่งกับฉู่ลี่แล้วชีวิตจะสงบสุขอย่างนั้นใช่หรือไม่?”

        “หรือว่าองค์หญิงห้าอยากรื้อฟื้นเรื่องเล่าของคุณหนูฉินขึ้นมาเพคะ?” มู่อวิ๋นจิ่นเลิกคิ้ว

        ฉู่ชิงเฉียงเห็นมู่อวิ๋นจิ่นยังมีท่าทีนิ่งสงบภายในใจจึงโมโหเดือดดาลก่อนแสยะยิ้มออกมา “ไม่ ไม่ต้องให้ถึงมือมู่เยว่ แค่เปิ่นกงจู่คนเดียวก็สามารถจัดการเจ้าได้แล้ว!”

        “องค์หญิงถึงแล้วเพคะ”หว่านซิ่วเอ่ยขึ้น

        รถม้าหยุดจอดนิ่งลง

        มู่อวิ๋นจิ่นขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเปิดผ้าม่านมองไปดูข้างนอกจึงได้รู้ว่ารถม้ามาหยุดลงที่เรือนห่างไกลผู้คน

        มู่อวิ๋นจิ่นก้าวลงจากรถม้ามองไปโดยรอบพบว่าเรือนหลังนี้อยู่ท่ามกลางพื้นที่ห่างไกลรกร้าง มีเพียงห้องเดียวและประตูบานใหญ่ปิดแน่นหนา

        จื่อเซียงวิ่งไล่ตามมาจนมายืนด้านข้างมู่อวิ๋นจิ่นจากนั้นเอ่ยขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า “คุณหนู เมื่อครู่บ่าววิ่งตามมาเห็นรอบข้างยิ่งห่างไกลเมื่อบ่าวจะพูดกลับถูกหว่านซิ่วห้ามไว้เจ้าค่ะ”

        จื่อเซียงเล่าจบประตูใหญ่ของเรือนค่อยๆ แง้มออก ด้านในมีสตรีกลางคนแต่งตัวงดงามเดินนวยนาดออกมา พร้อมกับบุรุษร่างกายกำยำอีกนับสิบถือกระบองในมือ

        “คารวะองค์หญิงห้า”สตรีกลางคนทำความเคารพฉู่ชิงเฉียง

        ฉู่ชิงเฉียงยิ้มมุมปากเผยสายตาอาฆาตมาที่มู่อวิ๋นจิ่น “มู่อวิ๋นจิ่น เปิ่นกงจู่ไม่ใช่คนโง่เขลาเบาปัญญา เรื่องที่มู่อวิ๋นหานจะแต่งงานเจ้าต้องเป็นคนยุแยงอยู่ข้างหลัง! เจ้าบังอาจมาคิดบัญชีกับข้า ข้าจะให้เจ้ารู้ถึงรสชาติแห่งความทรมานว่ามันทุกข์ทรมานมากเพียงใด”

        “ลี่เหนียงวันนี้ข้านำของดีมาให้ นางต้องกลายเป็นสตรีแถวหน้าของหอบุหลันเป็นแน่” ฉู่ชิงเฉียงหัวเราะเยาะอย่างสะใจและส่งสายตาให้ลี่เหนียง

        ด้านจื่อเซียงตัวสั่นระริกด้วยความกลัวจนดึงชายเสื้อมู่อวิ๋นจิ่นไปมาสุดแรงที่แท้สถานที่ฉู่ชิงเฉียงเอ่ยถึงคือหอคณิกาที่นางต้องการส่งมู่อวิ๋นจิ่นไปอยู่

        “ขอบพระทัยองค์หญิงที่ช่วยการค้าหอบุหลันของลี่เหนียงเปิดมานานหลายปีจนมีชื่อเสียงได้กำไรมากมาย ล้วนมาจากความช่วยเหลือขององค์หญิงห้าทั้งหมดเพคะ”ลี่เหนียงหัวเราะเสียงใสออกมา พร้อมกับมองไปที่มู่อวิ๋นจิ่นที่มีหน้าตางดงาม

        “องค์หญิงห้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะมิอย่างนั้นจะอธิบายกับองค์ชายหกได้อย่างไรเพคะ?” จื่อเซียงคุกเข่าขอร้องวิงวอน

        “พระชายาหกหายตัวลึกลับเปิ่นกงจู่จิตใจก็ร้อนรุ่มทำอะไรไม่ถูก” ฉู่ชิงเฉียงแสร้งเอ่ยอย่างสงสาร

        มู่อวิ๋นจิ่นยืนกอดอกมองดูฉู่ชิงเฉียงเหมือนสตรีเสียสติจึงได้รู้ว่าสตรีผู้นี้จิตใจมืดบอดจากความผิดหวังในตัวมู่อวิ๋นหาน

        แต่สิ่งที่น่าแปลกใจมากไปกว่านั้นคือนางเป็นถึงองค์หญิงควรทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี หาใช่มาคบคิดทำการค้ากับหอคณิกาเช่นนี้

        หรือว่านางไม่เกรงกลัวหากเรื่องนี้แพร่ออกไป หน้าตาของนางและราชวงศ์จะต้องอับอายถึงเพียงไหน?

        ฉู่ชิงเฉียงนี่เป็นการกระทำที่ขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ