บันทึกของจุนเจี้ยนปรมาจารย์ดาบรุ่นเยาว์ห้าล้านจิน เป็เวลานานในอนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่ที่ไม่มีใครทำลาย
ไม่ใช่ว่าเขาแข็งแกร่งที่สุดในรุ่นเยาว์ของตระกูลจุนทั้งหมด
สำหรับส่วนที่เหลือของลำดับรายชื่อบุตรแห่ง์ หลายคนกำลังฝึกฝนหรือออกเดินทางไปข้างนอก และไม่ได้มาท้าทายที่อนุสาวรีย์โบราณไท่เยว่เป็เวลานาน
ในขณะนี้ เมื่อเห็นว่าจุนเสี่ยวเหยากำลังจะเคลื่อนไหว สายตาของผู้ชมทั้งหมดจึงมากัน
ท้ายที่สุดแล้ว จุนเสี่ยวเหยา เกิดมาพร้อมกับช้อนทองคำในปากของเขา และได้ชื่อว่าเป็บุตรแห่งพระเ้าเมื่อเขาเกิด
ทุกการเคลื่อนไหวของเขาดึงดูดความสนใจจากทุกส่วน
ถ้าการแสดงของจุนเสี่ยวเหยาไม่ดี แม้ว่าทุกคนจะไม่กล้าเยาะเย้ยอะไรก็ตาม แต่แน่นอนว่าจะมีคำพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ในใจของพวกเขา
จุนจ้านเถียนผู้ซึ่งซ่อนอยู่ในความว่างเปล่าก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย
การที่เขาสามารถสร้างศักดิ์ศรีของเขาเป็ครั้งแรกในบ้านของจุนได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับการแสดงของจุนเสี่ยวเหยาในครั้งนี้
จุนเสี่ยวเหยา ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่้าทดสอบความแข็งแกร่งของเขาหลังจากทะลวงระดับ
เขาทำการชกด้วยห้านิ้ว เรียบง่ายและไม่มีอะไรพิเศษ
จุนเสี่ยวเหยา รู้สึกว่ามีช้างั์นับพันวิ่งอยู่ภายในร่างกายของเขา และพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ถูกส่งผ่านจากกล้ามเนื้อและกล้ามเนื้อไปยังด้านหน้าของหมัด
บูม!
จุนเสี่ยวเหยา โจมตีอนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่ด้วยหมัด และภาพิญญาคชสารัสีทองที่อยู่เื้ัดูเหมือนว่าจะออกมาด้วยการทำลายล้าง
ทันใดนั้น อนุสาวรีย์โบราณทั้งหลังก็คำรามอย่างรุนแรงและสั่นสะท้าน!
ตัวเลขที่น่าตื่นตาปรากฏขึ้นบนอนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่
สิบล้านจิน!
ฟ่อ……
ลูกหลานของตระกูลจุน ทุกคนเต็มไปด้วยความสยดสยอง ขยี้ตาอย่างสิ้นหวัง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเห็น!
อายุเพียงสามขวบ พลังมหาศาลสิบล้านจิน!
ถ้าพวกเขาไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง พวกเขาคงไม่เชื่อเลย!
ดวงตาของหลานชิงหยาเบิกกว้าง ร่างกายที่บอบบางของเธอก็สั่นสะท้าน และหัวใจของเธอก็ตกตะลึงอย่างสุดขีด!
แม้ว่าเธอจะไม่้าที่จะยอมรับ แต่อนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่ ก็ไม่เคยผิดพลาด!
ดวงตาที่สวยงามของจุนหลิงหลง ก็ใเช่นกัน และการคาดเดาภายในของเธอก็ได้รับการยืนยันมากยิ่งขึ้น
แม้แต่จุนจ้านเถียน ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็ยังตกตะลึง และดูตลกเล็กน้อย
แต่มันยังไม่จบ!
รอยแยกตามหมัดของจุนเสี่ยวเหยา กระจายไปทั่วเหมือนใยแมงมุมในทุกทิศทาง
"นี้……"
จุนเสี่ยวเหยาก็ตกตะลึงเช่นกัน
เขาสาบานว่าจะไม่ทำลายทรัพย์สินสาธารณะโดยเจตนาอย่างแน่นอน
แกร่ก!
ภายใต้การจ้องมองที่ตะลึงงันของทุกคน อนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่ ได้แตกเป็เสี่ยงๆ ทีละนิ้ว และในที่สุดก็พังทลายลงมาเป็ชิ้นๆ นับไม่ถ้วน
ในเวลาเดียวกันกับการล่มสลาย เสียงที่ดูเหมือนจะมาจากสมัยโบราณก็ดังก้องไปทั่วตระกูลจุน!
"สร้างอาณาจักรนิรันดร์อีกครั้งและรับรางวัล ดารา์!"
เสียงนี้มาจากความว่างเปล่า ทรงพลัฃอย่างยิ่ง ราวกับว่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่กำลังกระซิบ
แต่สิ่งที่เขาพูดทำให้ฉีฟางตะลึง!
ดินแดนนิรันดร์!
สิ่งนี้แสดงถึงอะไร?
ั้แ่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน ในยุคที่นับไม่ถ้วน ในวัยของจุนเสี่ยวเหยา ไม่มีใครแข็งแกร่งไปกว่าความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขา
แม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยโบราณ เมื่ออายุได้ 3 ขวบ ร่างกายของเขายังแข็งแกร่งเท่าจุนเสี่ยวเหยา!
นี่เป็บันทึกที่น่ากลัวอย่างยิ่ง!
ในการเปรียบเทียบ สถิติของจุนเจี้ยนๆ ที่ทำได้ 5 ล้านจินนั้นดูอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด
“บุตรแห่งพระเ้า ท่านได้ทำลายขอบเขตของนิรันดรแล้ว!” ดวงตาที่สวยงามของจุนหลิงหลงเป็ประกายเจิดจ้า
ถ้าก่อนหน้านี้เธอแค่เดา ตอนนี้เธอมีความมั่นใจ 50% แล้ว!
จุนเสี่ยวเหยา อาจเป็ตัวตนที่อยู่ยงคงกระพันในมุมนั้นแห่งอนาคต โดยหันหลังให้กับสิ่งมีชีวิตทั้งหมด!
ใบหน้าของหลานชิงหยาซีด บันทึกนี้น่ากลัวเกินไป เธอไม่สามารถจินตนาการได้
จำได้ว่าเธอเดาได้ว่าจุนเสี่ยวเหยามีความแข็งแกร่งเพียง 100,000 จิน หลานชิงหยา รู้สึกเขินอายเล็กน้อยและหน้าแดง
"ฮ่าฮ่า หลานชาย น่าทึ่ง!"
จุนจ้านเถียน อดไม่ได้ที่จะปรากฏตัวจากความว่างเปล่า ใบหน้าของเขาเป็สีแดง และเขาไม่สามารถหุบปากด้วยรอยยิ้มได้
ปากของจุนเสี่ยวเหยากระตุก ทำไมมันฟังดูเหมือนคำสาป?
เมื่อสาวกตระกูลจุนที่เหลือเห็น จุนจ้านเถียนปรากฏตัว พวกเขาทั้งหมดโค้งคำนับและพูดว่า “ข้าได้เห็นผู้าุโในตระกูลแล้ว!”
“ท่านปู่ อนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่นี้พังแล้ว...” จุนเสี่ยวเหยาพูดอย่างรู้สึกผิด
“ไม่เป็ไร ถ้าพังก็พังได้ แต่เ้ายังเอาของขวัญชิ้นใหญ่มาสู่ตระกูลจุนของเรา!” จุน จ้านเถียน อดไม่ได้ที่จะดีใจ
เมื่อเทียบกับบันทึกนิรันดร์ที่ตั้งไว้โดย จุนเสี่ยวเหยา อนุสาวรีย์โบราณไท่เยว่ ถูกทำลาย มันคืออะไร?
ในเวลานี้ในความว่างเปล่า แสงที่วุ่นวายก็ปรากฏขึ้น และในที่สุดก็ตกไปอยู่ในมือของจุนเสี่ยวเหยา
นี่คือรางวัลสำหรับการทำลายอาณาจักรนิรันดร์
จุนเสี่ยวเหยามองเข้าไปใกล้ ๆ และพบว่ามันเป็แผ่นหยก
ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์แทรกซึมเข้าไป และจุนเสี่ยวเหยารู้สึกประหลาดใจที่พบว่าสิ่งที่บันทึกไว้ในใบหยกนี้เป็วิธีการกลั่นิญญาขั้นสูงสุด
“น่าสนใจ นี่จะทำให้ร่างกายและจิติญญาของข้าเป็ะหรือเปล่า”
จุนเสี่ยวเหยายิ้ม
ร่างกายของเขาทะลวงผ่านดินแดนสุดขั้วและไม่มีใครเทียบได้ั้แ่สมัยโบราณ ด้วยวิธีการขัดเกลาจิติญญาขั้นสูงสุดนี้ เมื่อร่างกาย จิติญญา และจิติญญาสมบูรณ์แบบ ใครจะกล้าเป็ศัตรูของเขากัน?
จุนเสี่ยวเหยาคิด วางแผ่นหยกใว้และตัดสินใจศึกษาอย่างระมัดระวังในอนาคต
ในเวลานี้ สายรุ้งของแสงมาจากระยะไกล มันเป็ผู้าุโในตระกูลที่มีสถานะสูงในตระกูลจุน ะโเสียงดัง
"บรรพบุรุษที่สิบแปดรู้สึกว่าอาณาจักรนิรันดร์ถูกทำลายและให้รางวัลแก่บุตรแห่งพระเ้าจุนเสี่ยวเหยาด้วยโอสถะสามชนิด!"
คำพูดของผู้าุโในตระกูลทำให้เกิดความโกลาหลอีกครั้ง
กลุ่มลูกศิษย์ตระกูลจูน อิจฉา!
โอสถแห่งความเป็ะเป็สิ่งที่มีค่าอย่างยิ่ง
โดยทั่วไปแล้ว แม้แต่กองกำลังระดับแนวหน้าในอาณาจักระก็อาจมีโอสถะเพียงหนึ่งหรือสองชนิดเท่านั้น
แม้ว่าตระกูลจุน จะเป็ตระกูลโบราณที่มีมรดกตกทอดมาอย่างยาวนาน แต่ก็มีโอสถะไม่มากนัก
โอสถะสามอันที่ได้รับรางวัลในคราวเดียว ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในตระกูลจุน!
แต่เมื่อข้าคิดว่าจุนเสี่ยวเหยา ทำลายสถิตินิรันดร์ รางวัลนี้ดูเหมือนจะสมควรได้รับอย่างดี
หลานชิงหยาใและรู้สึกมึนงงเล็กน้อย
เธอยังคงจำได้อย่างลึกซึ้งว่าจุนเจี้ยนๆ โชคดีพอที่จะได้รับยาอายุวัฒนะะ
แต่จุนเสี่ยวเหยา ได้พร้อมกัน 3 ชนิด ความแตกต่างนี้ใหญ่เกินไป
“ฝากขอบคุณบรรพบุรุษที่สิบแปดสำหรับรางวัล” จุนเสี่ยวเหยากล่าวอย่างใจเย็น ไม่หยิ่งทะนงหรือใจร้อน
เขายังเตรียมที่จะกลับไปที่วังจักรพรรดิ์เพื่อฝึกฝนและสรุปผลในครั้งนี้
จุนหลิงหลงลังเลเล็กน้อย กัดริมฝีปากหยกของเธอ แต่ยังคงก้าวออกไป และพูดด้วยอารมณ์ไม่สบายใจ: "บุตรแห่งพระเ้า ได้โปรดหยุดก่อน"
“หือ?” จุนเสี่ยวเหยาหันศีรษะและเห็นจุนหลิงหลง
เธอสวมชุดในวังที่มีรูปร่างบอบบางซึ่งเพิ่งเริ่มปรากฏ
ผมยาวหยิกเป็ลอนสีทองเล็กน้อยนั้นใสดุจคริสตัลและแพรวพราว และใบหน้าหยกอันไร้ที่ติที่หลุดลอกออกมานั้นบอบบางยิ่งกว่าและขาวราวหิมะด้วยอารมณ์ที่ไม่มีใครเทียบได้
“เ้าเป็ใคร” จุนเสี่ยวเหยาสงสัย
“ผู้น้อยจุนหลิงหลง ข้าได้เห็นบุตรแห่งพระเ้าก็มีความสุขแล้ว” จุนหลิงหลงกล่าวอย่างเขินอายเล็กน้อย
ตัวตนของเธอสงบอยู่เสมอและอารมณ์ของเธอนั้นละเอียดอ่อนและสง่างาม
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับจุนเสี่ยวเหยา ในขณะนี้ จุนหลิงหลงรู้สึกว่าเธอไม่สามารถเพิ่มความเย่อหยิ่งได้เลย
“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” จุนเสี่ยวเหยาพูดเบาๆ
สาวผมลอนดูเย้ายวนมาก แต่จุนเสี่ยวเหยาไม่ใช่คนประเภทที่เดินไม่ได้เมื่อเห็นผู้หญิง
ดังนั้นทัศนคติของจุนเสี่ยวเหยาจึงค่อนข้างเรียบเฉย
จุนหลิงหลงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจ หลังจากที่เธอโค้งคำนับจุนเสี่ยวเหยา เธอก็เปิดริมฝีปากของเธอและพูด
“หลิงหลงหวังว่าจะเป็สาวกของพระบุตรของพระเ้า!”
ทันทีที่พูดจบ สนามประลองทั้งหมดก็เงียบลง
เด็กผู้ชายหลายคนในตระกูลจุนหน้าซีดและใจสลาย
ในสายตาของพวกเขา เด็กสาวผู้สง่างามและสูงส่งผู้อยู่ห่างไกลและถูกมองจากระยะไกลเท่านั้นและไม่สามารถเล่นด้วยได้ แต่ในตอนนี้เธอเสนอตัวจะเป็สาวกของคนอื่น
ความรู้สึกแบบนี้ราวกับเทพธิดาในหัวใจของเขากำลังพยายามจะเป็ของเล่นของคนอื่น
330
