หงสาสีนิล (จบ)

        ผมยาวสีดอกเลานั้นถูกมัดขึ้นครึ่งศีรษะด้วยผ้าสีเทา อีกครึ่งหนึ่งปล่อยยาวสยาย

        หน้าผากมีไรผมเรียงเส้นเรียบร้อยดุจหญิงงาม

        ใบหน้าดูอารี

        ผู้เป็นเจ้าของใบหน้านี้คือราชครู

        ใบหน้านี้ยามยังเป็นหนุ่มจะต้องรูปงามมากเป็นแน่

        บัดนี้ใบหน้านี้ยามเอ่ยบทสนทนา ริ้วรอยบนหน้าผากสามเส้นก็จะชัดขึ้นมาเช่นกัน

        ยามได้ยินเด็กหญิงถามเรื่ององค์หญิง

        เขาก็สะบัดหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่เคยเจอ”

        ต่อมาก็เห็นเจ้าเด็กปีศาจทำหน้าตกใจจนอ้าปากค้าง

        “ท่านอาจารย์ ท่านเคยเจอองค์หญิงจริงหรือ”

        ราชครูพลันทำหน้ากลัดกลุ้ม ก็เขาเพิ่งบอกไปแท้ๆ ว่าไม่เคยเจอ

        เด็กหญิงนั้นจึงคลอนศีรษะไปมาพร้อมกับอธิบาย “พี่ชายบอกว่าใบหน้าของมนุษย์ทุกคนล้วนสื่อสารได้ เมื่อครู่ที่ท่านอาจารย์บอกว่าไม่เคยเจอองค์หญิง ริ้วรอยสามเส้นที่เห็นกันอยู่ทุกวันได้กลายเป็นสี่เส้น คิ้วขวาก็เลิกสูงขึ้น มุมปากก็คว่ำลงเล็กน้อย อีกทั้งมือของท่านก็กระตุกขึ้นมา จริงๆ ก็ยังมีอีกมาก ทว่าอย่างไรเสียเมื่อครู่ท่านต้องกำลังพูดปดอยู่ไม่ผิดแน่”

        ราชครูบัดนี้แทบจะเป็นใบ้ไปแล้ว

        เขารู้ว่าคือพี่ชายของเจ้าเด็กปีศาจคนใด ย่อมต้องเป็นเจ้าเด็กหนุ่มปราบพยัคฆ์คนนั้นอยู่แล้ว กระเป๋าหนังงูของเด็กหญิงเขาก็เดาว่าน่าจะทำมาจากหนังงูเหลือมยักษ์ ดังนั้นยามที่นางแค่พูดว่าพี่ชายก็ราวกับกำลังตะโกนชื่อของเจ้าเด็กหนุ่มนั่นออกมา

        ไม่แปลกใจที่ทุกครั้งยามที่เขาพบเจ้าเด็กนั่นจะรู้สึกไม่สงบนัก ไม่พูดไม่จาสักคำก็มองคนทะลุปรุโปร่งเสียแล้ว ใครจะอยู่ด้วยแล้วสบายใจได้กัน

        “ไม่เป็นไรหรอกท่านอาจารย์ น้าหลัวบอกว่าทุกคนย่อมมีความลับที่ยากจะเอ่ยถึงทั้งนั้น ดังนั้นจึงได้พูดปด เพียงแต่องค์หญิงงามจริงหรือไม่เจ้าคะท่านอาจารย์ งดงามกว่าข้าหรือไม่” เด็กหญิงยิ้มแปล้พร้อมกับถามราชครู

        เมื่อเขาตั้งใจพินิจเจ้าเด็กปีศาจก็ไม่รู้จะกล่าวเช่นไร เจ้าเด็กตรงหน้าตนนั้นทั้งน่ารักและงดงามนัก ผมที่ชี้โด่ชี้เด่บนศีรษะนางก็ทำให้คนมองรู้สึกเบิกบาน องคาพยพทั้งห้าบนใบหน้าก็นับว่าหมดจด เมื่อถึงเวลาแล้วนางย่อมจะต้องเป็นสตรีที่งดงามอย่างไม่ต้องสงสัย

        แม้โดยปกติเขาจะเห็นว่านางทั้งดื้อเละซนราวกับปีศาจ ทว่าบัดนี้กลับเพิ่งพบว่าแท้จริงแล้วนางช่างงดงามนัก

        แน่นอนว่ารูปโฉมของนางนั้นไม่แพ้องค์หญิงแม้แต่น้อย

        เพียงแต่เด็กหญิงนั้นใส่เพียงชุดยาวสีเทากับเข็มขัดเส้นเล็ก ด้านในก็ใส่กระโปรงเพื่อความสะดวกในการขี่ม้า ท่อนล่างสวมรองเท้าหนังวัวคู่หนึ่ง สะพายกระเป๋าหนังงู ผมบนศีรษะชี้โด่ชี้เด่ราวกับลูกนก ดูแล้วช่างน่ารักเกินบรรยาย

        พระพักตร์ขององค์หญิงน้อยนั้นแน่นอนว่าเลอโฉม ด้วยเพราะฮองเฮาจ้าวนั้นพระพักตร์หวานละมุน

        ทว่าเมื่อตั้งใจมองให้ละเอียด เจ้าเด็กปีศาจตรงหน้านี้กลับงดงามองอาจยิ่งกว่า

        ใช่แล้ว ในสมองของราชครูพลันปรากฏคำว่า “องอาจ” สองพยางค์นี้ขึ้นมา

        เขาส่ายหน้าติดกันหลายหน เขาโดนเจ้าเด็กนี่อำเล่นเสียจนอเนจอนาถเกินไปแล้ว

        “เฉินโย่ว ตัวตนเจ้าในใจของญาติพี่น้องนั้นย่อมเป็นองค์หญิงของพวกเขา ทั้งยังเป็นองค์หญิงที่งดงามที่สุด” ราชครูเอ่ยตอบ

        เฉินโย่วได้ยินก็สะบัดหน้าหลายที่ติดกัน

        “ไม่ใช่ๆ ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านตัวน้อย ไม่ใช่องค์หญิง”

        เฉินโย่วเดินไปก็ล้วงผลไม้สองลูกออกจากกระเป๋าใบน้อย จากนั้นกัดแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

        จากนั้นก็บีบมือให้เมล็ดมันแตกออกจนเห็นเมล็ดอ่อนด้านใน

        ลูกหนึ่งส่งเข้าปากตนเอง อีกลูกมอบให้ท่านอาจารย์ แล้วจึงยื่นมือกลับไปจูงมือท่านอาจารย์เช่นเดิม

        “ท่านอาจารย์ ท่านชอบเล่นไฟหรือไม่ ตอนท่านยังเล็กยามเล่นไฟแล้วถูกครอบครัวตีหรือไม่” หัวข้อสนทนาของเฉินโย่วเปลี่ยนเร็วนัก จากองค์หญิงกลายมาเป็นไฟ

        ราชครูนั้นยังคิดอยู่เลยว่าจะอธิบายเรื่องนางฟ้าอย่างไรดี

        บัดนี้จึงหยิบเมล็ดอ่อนใส่ปากแล้วเคี้ยวหนุบหนับ เมล็ดอ่อนมีกลิ่นหอมน้ำมันอ่อนๆ ไม่มีรสหวาน มีแค่ความขมจางๆ ทว่ากลับเอร็ดอร่อยนัก

        ตอนเขายังเด็กงั้นหรือ เขาจำไม่ได้เสียแล้ว  ทว่ายามเขายังเด็กนั้นย่อมไม่เคยเล่นไฟอย่างแน่นอน

        “ข้าไม่เคยเล่น”

        ราชครูเคยเห็นไฟบนแท่นบูชามาก่อน

        มันช่างร้อนแรงนัก

        ตระกูลจ้งนั้นสามารถตัดสินเคราะห์ดีหรือเคราะห์ร้ายได้จากการมองเปลวไฟ

        ไฟนั้นล้วนแต่ถูกใช้ในเรื่องจริงจัง แน่นอนว่าไม่มีทางใช้ในการเล่น

        กระทั่งเรื่องถูกท่านพ่อท่านแม่ตีนั้นก็ไม่เคย แต่ก็...อาจจะเคยก็ได้

        ในความทรงจำที่แสนเลือนรางของเขา เขานั้นถูกส่งเข้าวังไวนัก แม้เขาจะไม่อยากเข้าไปสักนิด จึงทั้งร้องทั้งโวยวาย สุดท้ายจึงโดนตีเข้ายกหนึ่ง

        เขาโดนทุบตีอย่างโหดร้ายจนสลบไป เมื่อตื่นขึ้นมาก็อยู่ในวังเสียแล้ว

        คงจะเป็นเพราะโดนตีรุนแรงเกินไป จึงทำให้เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว

        ยามนี้เมื่อได้ยินเด็กหญิงกล่าวขึ้นมา ก็คิดขึ้นได้ว่าเขาเองก็มีช่วงเวลาที่ร้องไห้โวยวายอย่างจนตรอกเช่นกัน

        แท้จริงแล้วการหนีเอาชีวิตรอดนี้ไม่ใช่การจนตรอกครั้งแรกของเขา

        “ท่านอาจารย์ ท่านกำลังยิ้มรึ อันที่จริงท่านก็ยิ้มเป็นนี่นา แม้ท่านจะยิ้มแล้วดูชรากว่าเดิม แต่ยามท่านยิ้มแล้วกลับดูน่าสนิทสนมขึ้น”

        ราชครูเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหญิง ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจับผมที่ชี้ไปคนละทิศละทางของนางทีหนึ่ง

        เหมือนกับว่าตั้งแต่เจอกันครั้งแรก เขาก็อยากทำเช่นนี้แล้ว

        ที่แท้มันช่างนุ่มนัก

        ทว่าชี้ฟูไปเสียหน่อย

        ราชครูพลันหัวเราะลั่น

        เฉินโย่วมองท่านอาจารย์ของตนราวกับกำลังมองคนโง่งม

        รู้สึกว่าท่านอาจารย์ของตนช่างน่าสงสารเสียจริง ไม่เคยเล่นไฟ ยามระลึกถึงเรื่องที่เขาถูกตีในวัยเด็กก็ยังยิ้มออกมาเสียนี่

        เฉินโย่วจึงตัดสินใจแล้วว่าจะพาท่านอาจารย์ไปเล่นไฟ

        อืม

        เช่นนั้นราชครูจึงถูกเด็กน้อยจูงมือเดิน ผ่านทั้งถนนกระดูก ผ่านทั้งสะพานเถาวัลย์บนหน้าผา จากนั้นก็เข้าไปในถ้ำ

        ราชครูคิดไม่ถึงว่าภูเขาลูกนี้จะมีถ้ำใหญ่ถึงเพียงนี้ ช่างน่าทึ่งนัก

        ถ้ำนั้นใหญ่โตมโหฬารจนแม้แต่ม้าเป็นขบวนก็ผ่านได้

        เดินอยู่ด้านในสักระยะหนึ่งก็มีตะเกียงกระดูกแขวนอยู่

        ช่างเหนือจากที่คาดไว้ ยามเขาเดินไปก็ไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย

        เขารู้สึกว่าในอุ้งมือตนนั้นยังมีมืออุ่นๆ คู่น้อยอยู่

        ตลอดทางก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของนางประเดี๋ยวก็ไฟ ประเดี๋ยวก็องค์หญิง ประเดี๋ยวก็พูดเรื่องเจ้ามืด เจ้าเสี่ยวอวี้ เจ้าก้าง เสียงเล็กๆ นั้นดังขึ้นราวกับมีเรื่องให้พูดไม่รู้จบ ฟังดูเบิกบานนัก

        “เจ้าจะพาอาจารย์ไปที่ใด” บัดนี้นั้นเดินมาไกลราวกับไกลแสนไกล จนราชครูรู้สึกเหนื่อย จึงอดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะการเล่าเรื่องของเด็กหญิงแล้วถามขึ้น

        “ใกล้แล้ว อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว ท่านอาจารย์เห็นแสงรำไรตรงหน้านั้นหรือไม่” เฉินโย่วน้อยกล่าวออกมาอย่างไม่เหนื่อยหอบ

        ราชครูมองตามเด็กหญิงก็เห็นแต่ความมืดมิด มีแสงที่ไหนกัน

        ทว่าเมื่อมองเด็กหญิงก็เห็นว่านางนั้นยืนยันว่ามีแสงจริงๆ เขาจึงได้แต่พยักหน้าตามอย่างกระอักกระอ่วน

        คิดในใจว่าตนคงไม่ได้ตาฝ้าฟางด้วยความชราถึงเพียงนั้นกระมัง

        เฉินโย่วน้อยจึงถลึงตาขึ้นมาอีกครั้ง

        ท่านอาจารย์โกหกแล้ว เขาต้องมองไม่เห็นเป็นแน่

        ราชครู.......

        เมื่อเดินไปอีกครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เดินมาถึงจุดที่เด็กหญิงบอกว่ามีแสงสว่าง ราชครูนั้นแทบจะสบถด่า เดินมาไกลถึงเพียงนี้ ซ้ำยังต้องผ่านทางคดเคี้ยว นางเห็นแสงสว่างเป็นเช่นนี้หรืออย่างไร เขาย่อมต้องโดนเจ้าเด็กนี่หลอกอีกแล้วเป็นแน่

        เดินมาจนถึงโพรงถ้ำที่อยู่สูงจากพื้นดินนัก เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นท้องฟ้าสีคราม

        ราชครูยืนอยู่ตรงนั้น มองท้องฟ้าทรงกลมๆ ทันใดก็คิดถึงวลีหนึ่งขึ้นมา ‘มองท้องฟ้าจากก้นบ่อ’

        “ท่านอาจารย์ ท้องฟ้ากลมๆ นี่สวยมากใช่หรือไม่” เฉินโย่วยืนอยู่ด้านข้างก็กำลังแหงนมองพร้อมถามขึ้น

        เอาเถิด ราชครูพลันรู้สึกขบขันขึ้นมา

        แม้จะชัดเจนนักว่าคำที่เขากล่าวนั้นแฝงไปด้วยความหมายลบ ทว่าเมื่อเจ้าเด็กนี่พูดขึ้นมา เขาก็พลันรู้สึกอบอุ่นและเบิกบานใจ

        “น่ามองนัก”

        ราชครูพยักหน้า

        “ยังมีที่สวยกว่านี้อีก” ที่เฉินโย่วลากท่านอาจารย์มาไกลถึงเพียงนี้ก็เพื่อให้เขาได้ตื่นตาตื่นใจเสียหน่อย

        จากนั้นจึงเห็นเฉินโย่วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหนังงูของนางแล้วหยิบหินเหล็กไฟที่นางแอบไว้ออกมา พี่เสี่ยวอู่เป็นคนให้นางมา

        ราชครูก็ได้แต่ยืนรอชมการแสดงจากเด็กหญิง

        ก็เห็นว่าในมือนางถือหินเหล็กไฟ ใช้มือคู่น้อยเช็ดเบาๆ จากนั้นก็โยนลงบนพื้น ก็เห็นว่าพื้นที่มืดมิดเมื่อครู่ค่อยๆ มีไฟลุกขึ้นมา เปลวไฟสีฟ้าราวกับดอกไม้สดที่ผลิบานค่อยลามลุกขึ้นสูง

        ส่วนเด็กหญิงนั้นยืนอยู่ตรงกลางพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า