ฝูงนกที่บินไปมาอยู่บนท้องฟ้าแสงแดดสาดส่องลอดใบไม้มากระทบใบหน้าของเสี่ยวเอ๋อที่นั่งจิบชาอยู่ที่สวนหลังจวน
“หยางหยางเ้าว่าปานนี้ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าจะทำอันใดกันอยู่”
“คุณหนูคิดถึงพวกท่านหรือเ้าคะ”
“ใช่ข้าคิดถึงท่านพ่อท่านแม่แล้วก็ท่านพี่ ถ้าท่านพี่ยังอยู่ปานนี้ท่านพี่คงมีความสุขดีสินะ”
ไม่ทันที่หยางหยางจะได้ตอบสาวใช้คู่กายของแม่ของหลินเฟิ่งก็ได้มาตามนางให้เข้าไปพบ
“คุณหนูเสี่ยวหลินเ้าคะ ฮูหยินใหญ่ให้ตามท่านเข้าไปพบเ้าค่ะ”
“ท่านแม่นะหรือได้สิ “ นางมาอยู่ที่จวนแห่งนี้ก็นานมากแล้วนางได้เข้าพบท่านแม่สามีแค่เพียงครั้งเดียวก็ตอนแต่งเข้าจวน มีเหตุอันใดกันแม่สามีถึงตามนางเข้าไปพบ เมื่อนางเดินตามสาวใช้จนมาถึงจวนของฮูหยินใหญ่ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่
“เสี่ยวหลินคำนับท่านแม่”
“นั่งลงเถิด ฟ่างเมิ่งรินชาให้แม่นางเสี่ยวหลินสิ” นางหันไปสั่งสาวใช้ให้รินชาให้กับเสี่ยวเอ๋อ
“ท่านแม่มีสิ่งใดถึงเรียกข้าเข้ามาพบหรือเ้าคะ”
“เ้านี่ช่างรู้ใจข้าเสียจริง มาถึงก็ถามเลยดีเช่นกันข้าจะได้ไม่อ้อมค้อม”
“อะไรหรือเ้าคะ”
“เ้ามาอยู่ที่จวนที่ก็จะเข้าหนึ่งฤดูแล้ว เมื่อไหร่เ้าจะมีบุตรชายให้แก่หลินเฟิ่งกัน”
เสี่ยวเอ๋อนางไม่รู้จะตอบฮูหยิงใหญ่อย่างไร ในเมื่อนางเข้ามาอยู่ที่จวนนี้นางมิเคยนอนกับหลินเฟิ่งเลยสักครั้ง
“ข้ายังคงทำหน้าที่ภรรยาไม่ดีท่านแม่โปรดให้อภัยด้วย”
“ฟ่างเมิ่งไปหยิบยาที่ท่านหมอเอามาให้เสี่ยวหลินหน่อย”
“ยาอันใดกันหรือเ้าคะ” เสี่ยวเอ๋อถามขุ้นด้วยความสงสัยในเมื่อตัวของนางมิได้ป่วยหรือจับไข้
“เป็ยาบำรุงให้ร่างกายของเ้าพร้อมที่จะมีบุตรนะสิ เ้าให้สาวใช้เ้าต้มให้ดื่มเช้าเย็น ท่านหมอบอกไม่เกินหนึ่งสัปดาห์เ้าก็จะตั้งท้องมีบุตรให้หลินเฟิ่งได้”
“ขอบคุณท่านแม่ที่เมตตาเ้าค่ะ” เสี่ยวเอ๋อรับห่อยามาอย่างอึดอัดใจ ต่อให้มียาดีขนาดไหน คุณชายไม่เคยมานอนกับนางนางจะตั้งท้องให้เขาได้อย่างไร ั้แ่วันที่เขาเอายามาให้นางเขาก็ไม่เคยเข้ามาหานางเลยสักครั้ง
เสี่ยวเอ๋อที่กำลังจะขอกลับจวนก็มีสตรีนางหนึ่งที่เดินเข้ามาหาฮูหยินใหญ่ใบหน้าของนางช่างงดงามราวกับนางฟ้าขนาดเสี่ยเอ๋อนางเป็หญิงด้วยกันยังมองนางไม่ละสายตา
"ซูิขอคำนับท่านป้า"
กิริยาท่าทางช่างอ่อนช้อยไร้ที่ติคงเป็บุตรสาวของตระกูลที่เป็ขุนนางแน่ๆ เสี่ยวเอ๋อพรางนึกในใจ
"ข้าก็คิดว่าใคร เ้าเองรึซูิแล้วมารดาของเป็เป็อย่างไรบ้างสบายดีรึ"
"สบายดีเ้าค่ะ ท่านแม่ให้ข้านำยาสมุนไพรที่หายากมาให้ท่านป้าด้วยนะเ้าคะ ว่าแต่ท่านป้าคุยอะไรกันอยู่หรือเ้าคะ ซูิมารบกวนหรือไม่"
ซูินางพูดพร้อมมองมาที่เสี่ยวเอ๋อและทำหน้าคล้ายสงสัยว่าแม่นางผู้นี้คือใครกัน
"นี่เสี่ยวหลินนางเป็ฟูเหรินของหลินเฟิ่งแต่งเข้าจวนมาได้สักพักแล้ว เสี่ยวหลินนี่ซูิเป็บุตรสาวของผู้ตรวจการนางเติบโตมาพร้อมๆกับหลินเฟิ่งทำความรู้จักกันไว้ นางรู้เื่ยาสมุนไพรดีนัก เ้าจะได้ปรึกษานางเื่มีบุตรยากเสียด้วยเลย" ฮูหยินใหญ่พูดออกไปทำให้เสี่ยวเอ๋อนางรู้สึกอับอายซูินัก ซูิคงคิดว่านางเป็สตรีที่บกพร่องในหน้าที่ภรรยาของคุณชายหลินเฟิ่งแน่นอน
"ข้าน้อยซูิยินดีที่ได้พบท่านพี่เสี่ยวหลิน "
"ข้าก็ยินดีที่ได้พบเ้าเช่นกัน"
แม้ว่านางจะอับอายแทบจะมุดแผ่นดินหนีแต่ตอนนี้นางทำได้เพียงยิ้มกว้างให้ซูิ
"ข้าขอเรียกท่านว่าท่านพี่เสี่ยวหลินนะเ้าคะ เดี๋ยวข้าจะแนะนำยาให้ท่านจะได้มีบุตรให้ท่านพี่หลินเฟิ่งได้ในเร็ววัน"
"ขอบใจเ้ามากนะซูิ ท่านแม่ข้าขอตัวในเมื่อท่านมีแขกมาเยือนข้าก็ไม่ขอรบกวนเวลาท่านอีก "
เสี่ยวเอ๋อคำนับฮูหยินใหญ่ก่อนที่จะออกมาจากห้องของนาง
เมื่อเสี่ยวเอ๋อมาถึงห้องของตนเอง นางทำได้เพียงนั่งมองห่อยาพร้อมนั่งถอนหายใจอย่างเห็นได้ชัด จนหยางหยางต้องเอาห่อยาออกไปไกลๆสายตานาง
“นั่นเ้าจะเอาไปที่ใด’’
“ข้าเห็นคุณหนูเอาแต่นั่งจ้อง ข้าเลยจะเอาออกไปไกลๆสายตาคุณหนูไงเ้าคะ คุณหนูยังสาวอยู่เลยทำไมต้องให้มาดื่มยาแบบนี้ด้วยเ้าคะ หยางหยางไม่เข้าใจเลย เป็เพราะคุณชายแท้ๆไม่มาหาคุณหนูของข้าเลยแล้วจะให้คุณหนูของข้าท้องได้เยี่ยงไรกันเ้าคะ” หยางหยางนางยังไม่รู้ว่าหลินเฟิ่งนั้นจับได้ว่านางมิใช่เสี่ยวหลินคนคนรักของเขา ทำให้นางสงสัยและคาใจอย่างมาก
“เพราะว่าคุณชายจับได้แล้วนะสิว่าข้ามิใช่ท่านพี่เสี่ยวหลิน”
“ฮ่ะ !!! อะไรนะเ้าคะ” หยางหยางร้องออกมาอย่างใจนเสี่ยวเอ๋อรีบใช้มือปิดปากของนางไว้
“ชู่!! เ้าอย่างส่งเสียงดังสิ เดี๋ยวคนนอกจวนจะได้ยินกันหมด” เมื่อนางพยักหัวให้เสี่ยวเอ๋อนางจึงปล่อยมือออกจากปากของหยางหยาง อย่างช้าๆ
“แล้วคุณชายรู้ได้อย่างไรกันเ้าคะ”
“เพราะข้าไม่ใช่คนรักของคุณชายนะสิ เ้าก็รู้ถึงข้ามีใบหน้าเหมือนพี่เสี่ยวหลิน แต่นิสัยของข้ากับท่านพี่ช่างแตกต่างกันยิ่งนักไม่แปลกที่คุณชายจะจับได้”
“โธ่! คุณหนูของข้า ทำไมท่านถึงน่าสงสารเยี่ยงนี้ไหนจะทฝคุณชายไม่รัก ไหนท่านแม่ของคุณชายจะให้คุณหนูท้องอีก แล้วคุณหนูจะทำอย่างไรหรือเ้าคะ”
“ข้าได้ตกลงกับคุณชายหลินเฟิ่งเมื่อฤดูหนาวมาถึงข้าจะออกจากจวนนี้ทันที ข้าจะหย่ากับคุณชายเพราะถึงเวลานั้นแผนของท่านพ่อข้าคงจะสำเร็จแล้ว”
หยางหยางรู้ดีว่าเสี่ยวเอ๋อนางก็รักคุณชายหลินเฟิ่งมากเช่นกัน และแอบรักคุณชานมานาน นางจึงคิดแผนใช้กับคุณหนูของนางเองเพื่อให้ทั้งสองนอนด้วยกัน ถ้าทั้งคู่มีบุตรด้วยกันได้ต่อให้ถึงฤดูหนาวคุณหนูของนางคงไม่ต้องได้ออกจากจวนแห่งนี้แน่นอน ดีไม่ดีคุณชายอาจจะรักคุณหนูของนางก็ได้ถ้ามีบุตรชายให้เขาได้ หยางหยางจึงขอตัวไปต้มยาที่ฮูหยินใหญ่ให้มาเพื่อให้คุณหนูนางได้ดื่มบำรุงร่างกาย
เมื่อหลินเฟิ่งกลับมาจากข้างนอกเขาก็ได้เดินเข้ามาที่ห้องของเขาก็ต้องมาพบหยางหยางสาวใช้ของเสี่ยวเอ๋อก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องของเขา
“เ้าสาวใช้ของเสี่ยวหลินนิ เ้ามาทำอะไรที่หน้าห้องของข้า”
“เอ่อ... คุณหนูเ้าค่ะนางปวดท้องข้าเลยมาตามท่านไปดูนางหน่อยเ้าค่ะ”
เมื่อหลินเฟิ่งได้ยินดังนั้นเขาจึงรีบเดินไปที่ห้องของเสี่ยวเอ๋อแต่พอไปถึงนางกำลังอ่านตำราอยู่ไม่มีท่าทีอย่างที่สาวใช้นางบอกเลยสักนิด นางเจ็บท้องใยมีกระจิตกระใจอ่านตำราได้
เมื่อนางเห็นคุณชายก็ได้ว่างตำราลงและเดินมาหาเขาโดยเร็ว
“ท่านมีเื่อันใดถึงเข้ามาหาข้าหรือเ้าคะ".
“สาวใช้ของเ้าไปบอกข้าว่าเ้าเจ็บท้อง ข้าเลยมาดูอาการของเ้า ข้าไม่ได้เป็ห่วงหรืออะไรหรอกนะข้าแค่ไม่อยากเห็นคนในจวนของข้าไม่สบายเท่านั้น” เสี่ยวเอ๋อนางไม่เข้าใจที่คุณชายผู่นี้กล่าวแต่เมื่อนางหันไปมองสาวใช้ก็เข้าใจทันทีว่าต้องเป็แผนของหยางหยางแน่นอน
“ท่านเหงื่อออกคงจะมาจากข้างนอกนั่งลงดื่มชาก่อนสิเ้าคะ “
หยางหยางยกชามาให้คุณชายพร้อมขนมที่นางจัดเตรียมไว้เรียบร้อย ทันทีที่หลินเฟิ่งดื่มชาเสร็จเขาก็ถามอาการของเสี่ยวเอ๋ออีกครั้ง
“อาการของเ้าเป็อย่างไรบ้างต้องให้ไปตามหมอหรือไม่”
“ข้าเริ่มจะหายแล้วเ้าคะ” เสี่ยวเอ๋อนางไม่เก่งเื่โกหกจึงยกชาดื่มเพื่อแก้อาการตื่นเต้น
แต่เมื่อนางดื่มชาเข้าไปก็รู้สึกร้อนรุ่มในร่างกาย หลินเฟิ่งเองก็ไม่ต่างกันเหงื่อของเขาเริ่มพุดขึ้นเต็มใบหน้า
“ทำไมข้ารู้สึกข้างในห้องของเ้าถึงได้ร้อนเยี่ยงนี้”
“งั้นเดี๋ยวข้าน้อยไปเตรียมหาอะไรมาให้ทานแก้ร้อนนะเ้าคะ” หยางหยางเมื่อเห็นว่าแผนของนางเริ่มดำเนินการไปด้วยดี ก็ถึงเวลาที่นางจะปล่อยให้คุณชายกับคุณหนูของนางอยู่ภายในห้องตามลำพัง
เมื่อหยางหยางออกไปเสี่ยวเอ๋อจึงนำพัดมาพัดให้หลินเฟิ่ง แต่ทว่านางเองก็รู้สึกร้อนรุ่มรุนแรงขึ้นเช่นกัน
“เ้าก็ร้อนเช่นกันใช่หรือไม่”
หลินเฟิ่งเริ่มเดินเข้ามาใกล้ๆเสี่ยวเอ๋อและมองใบหน้าของนางราวกับว่าเขานั้นโดนยาเข้าแล้ว
“ทะ..ท่านเข้าใกล้ข้าเกินไปแล้ว” เสี่ยวเอ๋อเริ่มหายใจติดขัดเมื่อจู่ๆหลินเฟิ่งมีอาการที่เปลี่ยนไป
“ข้าว่าเ้าก็้าเช่นนี้ไม่ใช่หรือ”
“้าอะไรกันเ้าคะ”
หลินเฟิ่งคว้าเอวบางของนางมาอยู่ในอ้อมกอดพร้อมจับใบหน้าของนางให้เงยขึ้นมามองดูใบหน้าของเขา
“ปล่อยนะเ้าคะ” แม้ปากของนางจะปฏิเสธแต่เหตุใดร่างกายของนางกลับ้าหลินเฟิ่งถึงเพียงนี้
“ปล่อยอย่างนั้นรึ” หลินเฟิ่งจับหน้าเข้ามาใกล้ๆริมฝีปากที่อมชมพูของนางช่างน่าเย้ายวนเขายิ่งนัก
เขาได้อุ้มนางไปที่เตียงนอนก่อนที่เขาจะวางนางลงบนที่นอนที่หนานุ่มและกำลังจะประทับริมฝีปากลงบนปากอวบอิ่มของนาง
5K
