พูดคุยกันก่อน
อย่าลืมไปอ่านนิยายเื่ราวก่อนหน้านี้กันด้วยนะคะ
จะมีเนื้อหาหลายๆส่วนที่เชื่อมกันค่ะ
เื่ ข้าคือ... ซูลี่ (จบแล้ว)
--------------------------
เด็กน้อยทั้งสองแอบย่องหลบหลีกผู้คนมาตลอดเส้นทาง จนมาถึงหน้าห้องของอี้ฮวา พวกเขามองซ้ายมองขวาก่อนจะรีบะโเข้าไปในห้อง แล้วคว้าปิดงับประตูทันที
"เร็วๆสิ่ ชุดอยู่ไหน รีบเอามาเร็ว"
เยว่เล่อในร่างอี้ฮวาพูดขึ้น
อี้ฮวารีบพาไปที่ตู้เสื้อผ้าของนาง นางเปิดตู้เสื้อผ้าออก แล้วทั้งสองก็หยุดชะงักก่อนจะคิดได้ว่า นี่มันห้องของอี้ฮวา อี้ฮวาเป็เด็กผู้หญิง ไหนเลยจะมีชุดเด็กผู้ชายอยู่ในห้องได้ เยว่เล่อในร่างอี้ฮวาหันหน้าไปมองร่างตัวเองก่อนจะถามขึ้นว่า
"เ้าไม่มีชุดเด็กผู้ชายบ้างเลยหรือไง"
"ข้าเป็เด็กผู้หญิงจะไปมีชุดเด็กผู้ชายได้อย่างไร"
"เ้านี่ไม่รู้จักเตรียมพร้อมเสียบ้างเลย"
"แล้วตู้เ้ามีชุดเด็กผู้หญิงไหมล่ะ"
เยว่เล่อที่ได้ยินดังนั้นก็คิดตาม เอิ่ม... ดูเหมือนว่าเขาก็ไม่มีชุดเด็กผู้หญิงเช่นกัน เขาจึงหยุดต่อล้อต่อเถียงกับอี้ฮวา ก่อนจะเดินเข้าเลือกชุดที่จะต้องให้ร่างของเขาใส่ หากต้องออกไปพบผู้คน ถ้าให้เลือกระหว่างชุดเปียกมีกลิ่นตุๆ กับใส่ชุดเด็กผู้หญิง ตัวเลือกหลังน่าจะดีกว่า ดังนั้นพวกเขาจึงตรงเข้าไปเลือกเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้า
อี้ฮวาที่ชอบสีชมพูมากที่สุดหยิบชุดสีที่นางชอบออกมา
"ข้าจะใส่ชุดนี้"
"ร่างกายข้าเป็บุรุษจะมาใส่ชุดสีชมพูได้อย่างไร"
เยว่เล่อรีบเอ่ยขึ้น หากเขาต้องสวมชุดสีหวานแหววขนาดนี้ เขายอมตายเสียดีกว่า แม้จะไม่ได้ใส่ตอนที่เขาอยู่ในร่างตัวเองก็ตามที จะให้เขาทนมองร่างตัวเองใสชุดนี้เขาก็ทนไม่ได้เช่นกัน เขาจึงพุ่งเข้าไปเลือกชุดสีขาวเรียบๆชุดหนึ่งที่พับอยู่ เขาไม่ได้หยิบชุดออกมาแต่ชี้ไปที่ชุดนั้นก่อนจะบอกให้อี้ฮวาสวมชุดนี้แทน
"เ้าแน่ใจนะ ว่าจะให้ข้าใส่ชุดนี้"
อี้ฮวาในร่างเยว่เล่อเลิกคิ้วสูงถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ
เยว่เล่อที่เห็นปฏิกริยาอี้ฮวาเช่นนั้นก็นึกว่านางไม่อยากใส่ชุดเรียบๆ จึงอดกระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมาไม่ได้ แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจก่อนจะกล่าวว่า
"เอาชุดนี้แหละ รีบเปลี่ยนเร็วเข้า"
เขาจ้องมองไปทางอี้ฮวา เขาจะรอดูจนกว่านางจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ
อี้ฮวาเห็นเขาจ้องมองมาก็อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า
"เ้าจะจ้องข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือยังไงกัน หันหลังไปเดี๋ยวนี้นะ"
"นั่นมันร่างของข้า ข้ามองดูแล้วมันแปลกตรงไหน"
เยว่เล่อตอบอย่างสงสัย
"งั้นร่างนั้นก็ของข้า เ้ากล้าถอดเสื้อผ้าต่อหน้าข้าไหมล่ะ"
เยว่เล่อได้ฟังดังนั้นก็คิดตามคำพูดของนาง เอ่อ งั้นข้าหันหลังก็แล้วกัน
เมื่อเยว่เล่อหันหน้าไป อี้ฮวาในร่างเยว่เล่อก็เริ่มหยิบชุดออกมา ที่นางถามเขาว่าแน่ใจนะ เพราะชุดนี้เป็ชุดใหม่ที่ท่านพ่อสั่งตัดให้นางเป็พิเศษ ชุดนี้แม้จะมีสีขาวไปทั้งตัว แต่ผ้าที่ใช้เป็ผ้าโปร่งแสงที่มีการเย็บรวมเข้ากันหลายๆชั้น หากไม่คลี่ออกมาสวมใส่ก็จะไม่เห็นว่ามันฟูฟ่องเพียงใด โดยเฉพาะส่วนกระโปรงที่ยาวกรอมเท้า เย็บแต่งปลายกระโปรงด้วยด้ายเงินด้ายทอง แซมด้วยสีชมพูปักลายดอกเหมยที่นางชอบ นางไม่ได้ปฏิเสธเพราะนางเองก็อยากใส่ชุดนี้ ถึงจะใส่ในร่างของเยว่เล่อก็เถอะ
ท่านพ่อตัดชุดให้นางสองชุด คือชุดที่นางสวมในวันนี้และชุดสีขาวที่นางถืออยู่ นางเลือกใส่ชุดสีชมพูก่อน และชุดสีขาวนางจะใส่ในงานหน้า
เยว่เล่อที่ไม่รู้ความในใจของอวี้ฮวาได้แต่ยืนขบคิดขณะที่หันหลังให้อยู่ว่า เหตุใดพวกเขาถึงสลับร่างกัน ทำอย่างไรถึงจะกลับร่างเดิมได้ แล้วหากผู้อื่นรู้พวกเขาจะโดนถ่วงน้ำไหม ดังนั้นพวกเขาทั้งสองจึงต้องทำตัวเป็อีกฝ่ายไปก่อน จนกว่าจะหาวิธีคืนร่างเดิมได้ เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาต้องคุยกับยัยเด็กผู้หญิงน่ารำคาญนั่นเสียหน่อย หากนางยังทำตัวของเขาสกปรกเช่นนี้ เมื่อคืนร่างเดิมได้ เขาจะเอาหน้าที่ไหนไปพบผู้คน เขาคิดไปคิดมาอยู่หลายตลบก่อนจะมีเสียงดังขึ้นว่า
"เรียบร้อยแล้ว"
เมื่อได้ยินอี้ฮวากล่าว เยว่เล่อที่หันหลังก็ได้หันหน้ากลับไปมอง เมื่อมองเห็นตัวเองที่สวมชุดฟูฟ่องแถมยังมีแสงระยิบระยับที่ปลายกระโปรง ทำเอาเขาเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา
"เหตุใดเ้าไม่ใส่ชุดที่ข้าเลือก"
เขาะโออกไปเสียงดังด้วยความโมโห
"ข้าก็ใส่ชุดที่เ้าเลือก"
"ข้าไม่ได้เลือกชุด... นี้"
เมื่อเขาสังเกตุไปที่่คอและแขนเสื้อ ปลายเสียงของเขาเบาลง บ่งบอกถึงความไม่มั่นใจ
เขาเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งว่า
"ชุดนี้... เป็ชุดที่ข้าเลือกจริงๆหรือ"
"ใช่สิ่ ข้าถามเ้าก่อนแล้วว่า 'เ้าแน่ใจนะ' เป็เ้าเองที่ยืนยันว่าให้ข้าใส่ชุดนี้"
เยว่เล่อได้ยินดังนั้นก็เถียงไม่ออก เขาจึงกล่าวขึ้นใหม่ว่า
"ไม่เอาชุดนี้เแล้ว ไปเปลี่ยนชุดใหม่เดี๋ยวนี้เลย"
"ไม่เอาข้าจะใส่ชุดนี้"
"ข้าไม่ให้ใส่"
"ข้าจะใส่"
เสียงพวกเขายิ่งพูดยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ จนมีคนที่อยู่บริเวณห้องได้ยินเสียงถกเถียงกันของสองเด็กน้อย
อี้ผิงและเยว่ซินที่ตอนนี้กำลังตามหาทั้งสองอยู่ ก็อยู่ไม่ไกลจากห้องของอี้ฮวามากนัก พวกเขาได้ยินเสียงถกเถียงกันของทั้งสองดังแว่วมาจากห้องของอี้ฮวา ดังนั้นใช้เวลาเพียงไม่นานก็ได้มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของอี้ฮวา
เด็กน้อยทั้งสองที่ไม่รู้ตัวเองเลยว่าเสียงของพวกเขาดังออกไปด้านนอก ยังคงโต้เถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
เยว่ซินที่หยุดยืนอยู่หน้าห้อง นางไม่กล้าเปิดประตูเข้าไปโดยพละการ นางจึงเคาะประตูสองสามครั้ง แต่เด็กน้อยที่ยังคงโต้เถียงกัน ไหนเลยจะสนใจสิ่งรอบข้าง เยว่ซินจึงได้แต่หยุดยืนอยู่หน้าห้องอย่างทำอะไรไม่ถูก เวลาเย็นมากแล้ว นาง้ามาตามน้องชายกลับวัง แต่นางไม่กล้าเปิดประตูเข้าห้องผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต
ผ่านไปไม่นานอี้ผิงได้เข้ามาถึงหน้าห้องของอี้ฮวา และนางได้พาเยว่ซินตามเข้าไปในห้องของอี้ฮวา
ภาพแรกตรงหน้าเมื่อพวกเขาเข้ามาในห้องทำเอาผู้มาเยือนตกตะลึง ปากอ้าตาค้าง พูดอะไรไม่ออกอยู่เป็นาน ภาพเด็กน้อยสองคนกำลังฉุดกระชากชุดที่สวมกันอยู่ ฝ่ายหนึ่งจะดึงชุดออก อีกฝ่ายพยายามขืนตัวไม่ให้ชุดหลุด หากเด็กทั้งสองเป็ผู้ใหญ่ พวกนางคงมองภาพที่เห็นไปในทางอกุศล แต่... เอิ่ม พวกเขายังเป็เด็กกันอยู่นะ แล้วชุดที่เยว่เล่อใส่มันก็ดูแปลกๆ เหตุใดถึงได้ฟูฟ่องเช่นนี้ เมื่อสังเกตดีๆจะเห็นว่าชุดที่เยว่เล่อสวมใส่เป็ชุดเด็กผู้หญิง ที่น่าแปลกยิ่งกว่านั้นคือ คนที่ฉุดกระชากชุดออกเป็อี้ฮวา กลับกัน คนที่ไม่ยอมถอดชุดกลับเป็น้องชายของเขาเยว่เล่อ จะไม่ให้เยว่ซินตกตะลึงได้อย่างไร น้องชายฝาแฝดของนางผู้นี้เป็คนที่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองมากที่สุด แม้แต่ยามนอน เขายังพยายามจะนอนให้ดูดี
นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางพูดเองนะ เป็สิ่งที่น้องชายของนางนำไปปรึกษาเสด็จแม่เมื่อครั้งยังเยาว์ว่า 'ลูกจะนอนอย่างไรให้มีภาพลักษณ์ที่ดีหรือพะยะค่ะ' ทำเอานางที่ได้ยินในตอนนั้นถึงกับงุนงง จึงลองถามน้องชายดูว่าเหตุใดเขาถึงถามเสด็จแม่เช่นนั้น ได้คำตอบกลับมาว่า วันนี้ท่านอาจารย์ได้สอนเขามาว่าภาพลักษณ์เป็สิ่งสำคัญอย่างมาก เขาที่รู้สึกว่าตัวเองมีภาพลักษณ์ที่ดีตลอดเวลาอยู่แล้ว ยกเว้นตอนนอนเท่านั้นที่เขาไม่รู้ว่าเขามีภาพลักษณ์อย่างไร รู้แต่เพียงเมื่อเขาตื่นขึ้นมาสภาพที่นอนของเขากระจัดกระจาย แม้แต่หัวยังไม่อยู่บนหมอน การนอนแบบนี้อาจส่งผลต่อภาพลักษณ์ของเขา เขาจึงถามเสด็จแม่ไปเช่นนั้น ดังนั้นคนที่ห่วงภาพลักษณ์เป็ที่สุดอย่างเขาสวมชุดสตรี แถมยังเป็ชุดสตรีที่งดงามเช่นนี้ ทำให้นางประหลาดใจอย่างที่สุด
สองเด็กน้อยที่โต้เถียงกัน เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากภายในห้อง ทั้งสองที่กำลังฉุดกระชากกันอยู่ได้แต่หยุดชะงัก มองไปยังผู้มาเยือนทั้งสอง ที่จ้องมองตาไม่กะพริบอยู่ด้านข้าง
อี้ผิงที่มีสติขึ้นก่อนเอ่ยถามทั้งสองขึ้นว่า
"พวกเ้ากำลังทำอะไรกัน"
เด็กน้อยทั้งสองที่หยุดทะเลาะกันแล้วในตอนนี้ ได้แต่ขบคิดหาคำตอบที่ดูจะเป็ไปได้มากที่สุด
"ข้า... ข้ากำลังลองชุดของอี้ฮวา แต่นางไม่ยอมให้ข้าใส่ ข้าก็เลยทะเลาะกับนาง"
อวี้ฮวาในร่างเยว่เล่อเอ่ยตอบ สภาพการณ์เช่นนี้นางคิดได้เพียงเหตุผลนี้เหตุผลเดียวเท่านั้น
เยว่เล่อที่ยังคิดเหตุผลขึ้นมาไม่ได้ ได้แต่ต้องยอมรับเหตุผลที่อี้ฮวาพูดขึ้นมาโดยปริยาย เขากลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นว่า
"พวกเรากำลังเล่นลองชุดสตรีกัน แต่ข้าไม่คิดว่านาง.. เอ่อ เขาจะเลือกชุดนี้ ข้าก็เลยโกรธน่ะ เ้าค่ะ"
เขายังไม่ลืมคำลงท้ายว่า'เ้าค่ะ' ที่อี้ฮวาเคยขู่เขาไว้
เยว่ซินที่ได้ยินดังนั้นรีบปราดเข้าไป เอามืออังที่หน้าผากของน้องชายทันที หรือน้องชายนางจะไม่สบายกันนะ ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา ก่อนหน้านี้ชวนเล่นเก็บดอกไม้ เขากล่าวหาว่าไร้สาระ แต่กลับมาเล่นลองชุดสตรีเนี่ยนะ
เยว่ซินมองไปรอบๆห้องปราดหนึ่งก่อนจะพบเข้ากับชุดน้องชายที่ยังกองอยู่กับพื้น ดูเหมือนทั้งสองจะทะเลาะกันเื่เปลี่ยนชุดจนลืมนำชุดที่เปรอะเปื้อนไปซ่อน
เด็กน้อยทั้งสองมองตามสายตาของเยว่ซิน ก็ปะทะเข้ากับชุดเก่าของเยว่เล่อ เยว่เล่อในร่างเสี่ยวฮวาจึงรีบเอ่ยขึ้นว่า
"ชุดของข้า เอ้ย ของเยว่เล่อเปื้อนไปทั้งตัว ข้ากับนาง เอ้ย.. ข้ากับเขาก็เลยมาเล่นลองชุดสตรีกัน ใช่มั๊ยๆ"
อี้ฮวาที่ได้ยินรีบผงกหัวจนคอแทบหลุดเป็คำตอบ
"ใช่ๆๆๆ"
เยว่ซินคิดจะไปหยิบชุดของน้องชายไปให้เหล่าสาวใช้ด้านนอก ได้ถูกสองเด็กน้อยห้ามไว้ นางที่เห็นดังนั้นจึงจ้องมองทั้งสองอย่างสงสัย แต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เยว่เล่อในร่างอี้ฮวารีบรับอาสาทำความสะอาดชุดเยว่เล่อเอง โดยอ้างว่ามันเปรอะเปื้อนอยู่ภายในจวนนี้ เขาก็ต้องเป็ผู้รับผิดชอบ
อี้ผิงสั่งให้บ่าวรับใช้ในจวนไปหาชุดเด็กผู้ชายมาให้เยว่เล่อเปลี่ยน หลังจากนั้นเยว่ซินก็กล่าวลาและพาตัวน้องชายตัวแสบของนางกลับไป
เมื่อขึ้นรถม้ากลับวัง เยว่ซินได้เอ่ยกับน้องชายนางขึ้นว่า
"ห้องของน้องอี้ฮวา ใช้กำยานกลิ่นแปลกๆนะ เ้าว่าไหม"
อี้ฮวาในร่างเยว่เล่อคิดจะเอ่ยปากโต้แย้ง แต่นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้นางคือเยว่เล่อ จึงได้แต่พยักหน้าตอบรับ
นางถูกใส่ร้ายแบบไม่สามารถโต้แย้งได้ นั่นใช่กลิ่นกำยานห้องข้าที่ไหนกัน กลิ่นชิ้งฉ่องของข้าต่างหาก เห้อ...
และเื่ราวภายในห้องก็จบเช่นนี้เอง
4K
