ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        วันนี้ฉินซู่กลับมาพร้อมกับเพื่อนทหารคนหนึ่ง

        เขาเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ ผิวสีเข้มใบหน้าคมสัน ไว้ผมสั้นเกรียนแบบทหารทั่วไป ดูแข็งแรงบึกบึน

        "สวัสดีครับพี่สะใภ้!"

        เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มทำให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกเหมือนมีเสียงก้องในหูเธอวางตะกร้าสานในมือลงและมองไปยังฉินซู่

        "นี่หลินเจียหย่วนเพื่อนร่วมรบเก่าของฉันเอง วันนี้เขาไปส่งพี่สาวที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอบังเอิญเจอกันพอดี ฉันเลยพาเขากลับมากินข้าวด้วยกัน!"

        ฉินซู่แนะนำเพื่อนเก่าให้เธอรู้จัก

        "งั้นพวกนายสองคนนั่งรอก่อนนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าเธอเชิญทั้งสองคนนั่งลง จากนั้นก็ชงชาให้ฉินซู่และหลินเจียหย่วน

        "ดื่มชากันก่อนเถอะ"

        หลินเจียหย่วนมองต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วยิ้มกว้าง

        "พี่สะใภ้สวยจริงๆ!พวกเราหลายคนคิดว่าพี่ฉินซู่คงจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาคนสุดท้ายซะแล้วแต่ใครจะไปรู้ว่าคนที่สละโสดก่อนเพื่อนจะกลายเป็นเขา แถมยังได้เมียสวยขนาดนี้โชคดีเหมือนถูกหวยเลย"

        หลินเจียหย่วนยิ้มอย่างจริงใจเวลาที่เขาพูดสำเนียงบ้านเกิดของเขาค่อนข้างชัดเลยทีเดียว

        "นายเองก็คงแต่งงานในเร็วๆนี้เหมือนกันแหละ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตอบกลับอย่างสุภาพ

        ในเสี้ยววินาทีรอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเจียหย่วนก็จางหายไป น้ำเสียงของเขาดูเศร้าสร้อย

        "ฉันไม่มีเงินแต่งงานหรอกเมื่อสองปีก่อน พี่สาวฉันโดนสามีทำร้ายจนเกือบตาย แถมเมื่อปีที่แล้วยังป่วยหนักเหมือนคนตายทั้งเป็น สติก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ต้องใช้เงินรักษาเยอะมาก ลำบากขนาดนี้จะเอาปัญญาที่ไหนไปแต่งเมียได้!"

        พอพูดถึงเรื่องนี้เขาก็ดูเหมือนจะน้อยใจขึ้นมา

        คนในหมู่บ้านต่างก็บอกว่าเขาเป็นทหารเป็นคนที่ประสบความสำเร็จที่สุดในหมู่บ้าน แต่เขาไม่มีเงินแถมยังมีพี่สาวที่สภาพเหมือนคนตายทั้งเป็นอีก ใครก็ไม่อยากแต่งงานกับเขากัน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวชะงักไปไม่คิดว่าคำพูดที่หลุดปากออกไปของเธอจะไปจี้จุดอ่อนของเขา

        "ขอโทษทีนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ..."

        แต่หลินเจียหย่วนก็หายเศร้าอย่างรวดเร็วกลับมายิ้มอย่างจริงใจเหมือนเดิม พูดอย่างซื่อๆ ว่า

        "ไม่เป็นไรหรอกฉันแค่สงสารพี่สาวตัวเองน่ะ ถึงจะใช้เงินมากแค่ไหนก็คงไม่หายดีพี่สาวฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นภาระ วันนี้ตอนเช้าเธอเลยก็แอบกินยาฆ่าแมลงโชคดีที่ส่งโรงพยาบาลทันถึงรอดมาได้ พรุ่งนี้เช้าฉันก็ต้องไปรับเธอกลับบ้านแล้ว"

        หลินเจียหย่วนเป็นคนพูดตรงคิดอย่างไรก็มักจะพูดออกมา ไม่ค่อยเก็บอะไรไว้ในใจ

        "ให้ฉันลองดูอาการพี่สาวนายหน่อยไหม?"ต่งเสี่ยวเสี่ยวถามขึ้นมาอย่างลังเลเล็กน้อย

        หลินเจียหย่วนชะงักไป ฉินซู่จึงอธิบายแทน

        "เมียฉันมีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้างที่ขาของฉันหายดีได้ก็เป็นเพราะเธอช่วยรักษาให้นี่แหละแค่ลองพาพี่สาวนายมาให้เมียฉันดูอาการหน่อยก็ไม่เสียหายอะไรนี่"

        หลินเจียหย่วนมองไปที่ขาของฉินซู่ตอนที่เจอกันครั้งแรก เขาก็เคยถามว่าขาของฉินซู่หายดีได้ยังไงกันฉินซู่บอกว่ามีผู้คนช่วยรักษาให้เขา

        ขาของฉินซู่เพื่อนร่วมรบทุกคนต่างก็เห็นด้วยตาตัวเอง แม้แต่หมอทหารในกองทัพก็ยังจนปัญญาบอกว่าเขาจะต้องเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต และกลายเป็นคนไร้ประโยชน์

        แต่ตอนนี้ฉินซู่ที่เคยถูกตัดสินว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ กลับเดินได้เหมือนคนปกติ

        ในดวงตาของหลินเจียหย่วนเริ่มมีประกายความหวังขึ้นมาบ้างเขามองไปที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยความคาดหวัง แล้วลุกขึ้นยืน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ตกใจเล็กน้อยเธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวอะไร ชายตรงหน้าก็คุกเข่าลงกับพื้น

        "พี่สะใภ้ ฉันขอร้องล่ะฉันจะก้มหัวให้พี่หลายๆ ทีเลย ช่วยพี่สาวฉันด้วย ถ้าพี่สาวฉันหายดีเป็นปกติฉันยอมเป็นทาสรับใช้พี่ จะต้องใช้เงินเท่าไหร่ฉันก็ยอม!"

        ก่อนหน้านี้พี่สาวของเขาเป็นคนเข้มแข็งมาตลอดแต่ถ้าปล่อยให้เป็นบบนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าครั้งหน้าอาจจะแอบฆ่าตัวตายอีกก็ได้ถ้ามีวิธีรักษาให้หายได้ นั่นคงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว เธอนวดขมับเล็กน้อยแล้วพูดว่า

        "ลุกขึ้นเถอะ มีอะไรก็ลุกมายืนพูดดีๆสมัยนี้เขาไม่ทำกันแบบนี้แล้ว!"

        อยู่ดีๆ ก็มาคุกเข่าให้มันทำให้เธอรู้สึกอึดใจอยู่ไม่น้อย

        หลินเจียหย่วนไม่ขยับ แต่มองไปที่ฉินซู่แทน

        ฉินซู่ทำหน้าเข้ม แล้วพูดว่า"ลุกขึ้นเถอะ อย่าทำอะไรไร้สาระจะช่วยได้หรือไม่ได้ก็ขึ้นอยู่กับพี่สะใภ้นาย"

        "นายพาเธอมาให้ฉันดูอาการก่อนฉันต้องเห็นตัวก่อนถึงจะวินิจฉัยได้" 

        "ได้ๆบ่ายนี้ฉันจะพาพี่สาวมาที่นี่ทันทีเลย"

        ตอนนี้ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวเลยชวนหลินเจียหย่วนทานข้าวด้วยกัน

        วันนี้อากาศค่อนข้างร้อนต่งเสี่ยวเสี่ยวทำยำแตงกวา อีกจานคือหมูสามชั้นผัดเปรี้ยวหวานนอกจากนี้ก็มีซุปฟักเขียวใส่หมูสับและกับแกล้มสำหรับฉินซู่และหลินเจียหย่วนไว้กินกับเหล้า

        ตอนบ่ายหลินเจียหย่วนรีบไปที่ในตัวอำเภอทันที ระหว่างที่หลินเจียหย่วนไปรับพี่สาวนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไปรายงานตัวที่สถานีอนามัยของหมอหลี่วันนี้ไม่มีเรื่องฉุกเฉินอะไร ดังนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงไม่ต้องอยู่ที่นี่ต่อ

        พอกลับถึงบ้านหลินเจียหย่วนก็พาพี่สาวมาแล้ว 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เห็นหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในลานบ้านดวงตาเหม่อลอย สวมเสื้อลายดอกบางๆ กับกางเกงขายาวหลวมๆ ผมถักเป็นเปียสองข้างเธอกำลังเล่นกับฉินไห่เยว่ตัวน้อยในลานบ้าน แต่ท่าทางดูแปลกๆ ขยับก็ไม่ค่อยคล่องพูดก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง พูดติดๆ ขัดๆ

        ฉินไห่เยว่ยื่นลูกอมนมกระต่ายขาวให้ผู้หญิงคนนั้นแล้วพูดด้วยเสียงใสๆ ว่า "ถ้าคุณป้าป่วยต้องไปหาหมอนะคะกินยาแล้วจะได้กินลูกอมนมกระต่าย จะได้ไม่ขมค่ะ"

        ผู้หญิงคนนั้นรับไปด้วยท่าทางเหม่อลอยน้ำลายก็ยังไหลออกมาไม่หยุด

        หลินเจียหย่วนเดินวนไปวนฉินซู่จึงรู้สึกเวียนหัว

        ฉินซู่มองแล้วรู้สึกหงุดหงิดอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

        "เดี๋ยวลุกเดี๋ยวนั่งจะเดินวนไปวนมาทำไม ฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว"

        หลินเจียหย่วนรู้สึกกังวลใจ"พี่สะใภ้จะกลับมาเมื่อไหร่?"

        "รอนานขนาดนี้แล้วรออีกแค่พักเดียวจะเป็นอะไรไป? หรือนายกลัวเมียฉันจะเบี้ยวแล้วหนีนายไปกันล่ะ"

        ฉินซู่ทำหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะบ่นออกมา 

        หมอนี่อย่างอื่นก็ดีหมดติดแค่ซื่อบื้อไปหน่อย

        "ใครบอกว่าฉันจะหนี?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเปิดประตูรั้วเข้ามาเธอคลี่ยิ้มบางๆ

        พอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวปรากฏตัวหลินเจียหย่วนถึงใจเย็นลงได้

        "พี่สะใภ้ ในที่สุดพี่ก็กลับมานี่พี่สาวฉันเอง ช่วยดูอาการพี่สาวฉันหน่อยได้ไหม โรคนี้พอจะรักษาได้ไหม?"

        พูดจบเขาก็พาต่งเสี่ยวเสี่ยวไปหาผู้หญิงคนนั้น 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองผู้หญิงที่ดวงตาเหม่อลอยก่อนจะนั่งลงข้างๆ เธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "ยื่นมือออกมาให้ฉันดูหน่อยนะคะ"

        หญิงคนนั้นทำตามอย่างว่าง่ายเธอยื่นมือออกมา ในมือยังถือลูกอมนมกระต่าย น้ำลายไหลออกมาตามมุมปากดวงตาดูเหม่อลอยมาก แต่ก็ยังพอรู้เรื่องอยู่

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวจับชีพจรให้หญิงคนนั้นคิ้วที่ขมวดมุ่นของเธอก็คลายออก แล้วพูดขึ้นว่า "โรคนี้รักษาได้"

        พอได้ยินแบบนั้นหลินเจียหย่วนก็ดีใจจนเนื้อเต้น ไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหน หันไปกอดฉินซู่แล้วหมุนตัวไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น

        "พี่ฉินซู่ ได้ยินไหมครับ? พี่สาวฉันรักษาได้ พี่สะใภ้บอกว่าโรคนี้รักษาได้!"

        สีหน้าของฉินซู่เคร่งเครียดก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        "ปล่อยฉันลงก่อนฉันจะถูกนายรัดตายแล้ว!"