ซ่อนกลิ่น
Ep7
ตลอดทางที่เ้าขุนขับรถมา เ้าของเสียงเข้มไม่เอ่ยอะไรสักคำทำเพียงตั้งใจขับรถไปตามท้องถนน สายตาดุมองเส้นทางตรงหน้าไม่ละไปไหนผมได้แต่นั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูกกับท่าทางของเ้าขุนที่ดูน่ากลัวมากจนเมื่อรถติดไฟแดง ใบหน้าหล่อคมจึงหันมามองผมด้วยความไม่สบอารมณ์
“พี่ไปทำบ้าอะไรที่นั่นวะ!” เสียงเข้มตวาดใส่หน้าผมสุดเสียงผมสะดุ้งใกับเสียงที่เ้าขุนใช้ มือเรียวกำแน่นจนขึ้นข้อขาว
“ตอบ!” เ้าขุนตวาดเสียงใส่ผมอีกครั้งด้วยอารมณ์คุกรุ่นผมมองหน้าเ้าขุนด้วยท่าทางกลัว
“พี่แค่ไปซื้อของมาไว้เตรียมข้าวเย็น แล้วไปเจอปีบเดินไปกับคนแปลกหน้าพี่เลย...เดินตามไป” ผมเอ่ยบอกเ้าขุนไม่เต็มเสียงเด็กตรงหน้าหลับตาลงช้าๆ แล้วเปิดตาขึ้นมองผมั้แ่หัวจรดเท้า พลันถอดเสื้อช็อปวิศวะมาโยนให้ผม
“ใส่ซะ” ผมมองเสื้อช็อปในมือก่อนจะเอามาใส่เพราะเสื้อของผมมันขาดไปแล้วเพราะการต่อสู้เมื่อครู่
เ้าขุนขับรถพาผมมาที่คอนโดหรูใจกลางเมืองแทนที่จะกลับบ้านสายตาเรียวมองคอนโดตรงหน้านิ่ง ความหรูของมันบ่งบอกถึงราคาที่น่าจะไม่ใช่เล่นๆ
“เดี๋ยวๆ พาพี่มาทำไมที่นี่”มือเรียวรีบคว้าต้นแขนแกร่งไว้ เ้าขุนหันมามองเพียงนิดแล้วแกะมือผมออกพลันลงจากรถ ผมจึงต้องลงตามคนเด็กกว่ามา
“เหนื่อยี้เีขับรถกลับบ้าน”
“งั้นเอากุญแจมาเดี๋ยวพี่ขับเอง” ผมแบมือขอกุญแจรถจากเ้าขุน แต่อัลฟ่าตรงหน้ากลับไหวไหล่แล้วเดินหนีเข้าคอนโดผมยืนมองแผ่นหลังแกร่งพักหนึ่ง ก่อนจะเดินตามเ้าขุนเข้าไปในนั้น
แอ๊ด บานประตูถูกเปิดด้วยคีย์การ์ดอัลฟ่าเด็กกว่าเดินนำเข้าห้องไปก่อน โดยมีผมเดินตามเข้าไปทีหลังสายตาเรียวกวาดมองรอบห้องด้วยความอยากรู้ โดยมีสายตาดุของเ้าขุนยืนมองอยู่ไม่ห่าง
“ชอบไหม” เสียงเข้มดึงความสนใจของผมให้หันไปมอง รอยยิ้มบางๆยกยิ้มตรงมุมปากเพียงนิดยิ่งทำให้เด็กตรงหน้ายิ่งดูหล่อปนร้าย ถ้าโอเมก้าคนไหนมาเห็นคงอยากจะอุ้มท้องให้แน่
“พี่ไม่มีเงินมากพอจะซื้อที่นี่หรอก”
“ถ้าชอบ ผมซื้อให้”ผมหันมองหน้าเ้าขุนด้วยความไม่เข้าใจ กายแกร่งเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น
“...แค่พี่คนเดียว” คำพูดของคนเด็กกว่าดูเหมือนกำลังจะสื่อความหมายอะไรสายตาดุฉายแววจริงจังไม่ล้อเล่น รอยยิ้มร้ายที่ผมดูว่าร้าย มันยิ่งดูร้ายมากไปอีกเมื่อรับกับสายตาที่เ้าตัวมองมาที่ผม
“พี่ต้องกลับแล้ว” หมับ! ผมเบิกตากว้างเมื่อมือหน้าดึงต้นแขนผมไว้ แล้วออกแรงดึงผมให้เข้าไปอยู่ในวงแขนแกร่งผมชะงักนิ่งเมื่อถูกเ้าขุนกอดไว้แน่น ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นขาวเมื่ออีกคนเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ผมเกร็งตัวนิ่งเมื่อััถึงใบหน้าของเ้าขุนที่เลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
“ผมชอบดอกซ่อนกลิ่น”เสียงเข้มเอ่ยพึมพำแ่เบาข้างๆต้นขอผมหอบหายใจรัวพยายามข่มตัวเองไม่ให้สั่นกลัว
“เ้าขุน เรา...กลับบ้านกัน”ผมลองเอ่ยบอกไปไม่เต็มเสียง เ้าขุนชะงักนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะค่อยๆผละใบหน้าออกจากซอกคอผมช้าๆ
“พี่จะรีบกลับไปหาเมียหรอ”ผมขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นเมื่อน้ำเสียงที่เ้าขุนใช้มันฟังดูแปลกๆพลางหันใบหน้าไปมองคนเด็กกว่า
“...” ผมยืนมองหน้าเ้าขุนที่เปลี่ยนสีหน้าเป็เ็าสายตาดุฉายแววไร้อารมณ์
“พี่แน่ใจหรอว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ของพี่คนเดียว” คำพูดของเ้าขุนเหมือนไปสะกิดความรู้สึกในส่วนลึกของผม
ความรู้สึกที่ผมเลือกที่จะปิดมันไว้
เลือกที่จะไม่รับรู้
ว่าความจริง...
น้ำหวานอาจกำลังหักหลังความเชื่อใจของผม
2K
![คุณรูปปั้น ช่วยผมหน่อยครับ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747941582_69302105.webp)