บทที่ 14
ไม่เหลืออะไรเลย
สิ้นเสียงของหนิงเหมยจูกลุ่มสหายของตงซีเฉินไม่รอช้าเดินข้าไปทุบบ้านทันทีโดยที่มีฟู่เจียจิ่น คอยบอกว่าส่วนไหนที่ยังเป็โครงสร้างเดิมส่วนไหนที่ต่อเติมเพิ่มออกมาการทุบส่วนที่ต่อเติมยังดำเนินไปอย่างไม่รีบร้อนหนิงฮวนจุกอกแทบกระอักเืก่อนจะหันไปมองลูกสาวคนโตอย่างหนิงเหมยจูด้วยความแค้น
"นังเหมยจูแกกล้าอกตัญญูเหรอ แกทำแบบนี้แกจะให้ฉันตายใช่ไหม"
"คุณจะตายหรือไม่มันก็เื่ของคุณ อยากตายเหรอ ฉันจะหยิบมีดให้เอาไหมปาดคอทีเดียวจะได้ตายแบบหมดห่วงคุณคิดว่าคุณแค่ทำให้ร่างนี้และฮุ่ยหมินเกิดมาแล้วจะทวงบุญคุณได้อย่างนั้นเหรอคุณทำอะไรเพื่อเราสองคนบ้าง เปล่าเลย สิ่งที่คุณรักมากที่สุดคือหวยซินภรรยาของคุณและลูกๆของเธอลูกของคุณมีเพียงแค่หนิงเพ่ยชิงและหนิงลู่หยางที่กำลังเรียนอยู่ในอำเภอด้วยความสบายใจชีวิตของคุณมีแค่สามคนนี้เท่านั้นฉันบอกคุณแล้วว่าคุณและฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันั้แ่คุณตบหน้าฉันแล้ว"
"ดังนั้นต่อให้คุณจะตายตอนนี้ฉันก็ไม่ขอเกี่ยวข้องและอย่ามาหาความกตัญญูจากฉันเลย ฉันไม่มีให้ ฉันไม่สนใจว่าใครจะด่าฉันเลว ฉันร้ายหรือฉันอกตัญญูเพราะคนพวกนั้นไม่ได้ให้ข้าวฉันกินแต่สิ่งที่ฉันสนใจคือแม่จะสบายดีไหม น้องชายจะได้เรียนหรือเปล่าสามีฉันร่างกายจะแข็งแรงเมื่อไหร่ ลูกสาวฉันจะมีความสุขกับอาหารที่ฉันทำให้ไหมนอกเหนือจากสี่คนนี้ก็อย่าฝันว่าฉันจะเห็นใจหรือมีเมตตาให้"
หนิงเหมยจูไม่ได้สนใจว่าใครจะว่ายังไงเธอขอเพียงสี่คนนี้เข้าใจเธอก็พอเธอยอมเป็คนเลวใจสายตาคนอื่น เธอยอมเป็คนชั่วในสายตาทุกคน แม้ว่าจะร้ายกาจยังไงแต่เธอเลือกขอปกป้องเพียงคนในครอบครัวเธอเท่านั้นส่วนผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็พ่อของร่างนี้เธอไม่ได้มีความผูกพันยุคสมัยที่เธอจากมาพ่อลูกยังฆ่ากันตายเพราะทรัพย์สินหรือมรดกก็มีเยอะอีกทั้งสิทธิของทุกคนก็เท่าเทียมกันกตัญญูได้แต่ไม่ใช่กตัญญูจนโง่และยอมถูกทำร้ายเพราะคำว่ากตัญญู
"นังเหมยจูเห็นสามีพิการดีกว่าพ่อตัวเองหรือยังไง นังลูกชั่วสามีแกยังเป็พ่อหม้ายลูกติดเมื่อก่อนตอนที่แต่งงานเข้าไปนั้นมันเคยสนใจแกหรือเปล่าแกเองก็ไม่เคยสนใจมันและลูก แล้วแกนึกยังไงถึงกลับมาเป็ลูกที่ดีของแม่แกทั้งๆที่ผ่านมาแกไม่เคยทำ!" หนิงฮวนหาเื่โต้แย้งในสิ่งที่หนิงเหมยจูพูดไม่ได้จึงหาเื่ไปทางตงซีเฉินและลูกน้อยแทน
"ฉันไม่เคยปฏิเสธว่าที่ฉันทำเื่เลวร้ายต่างๆ เพราะ้าไปจากบ้านหนิงดังนั้นพี่ซีเฉินจึงเป็คนเดียวที่อยู่ในสายตาฉัน แต่คุณรู้อะไรไหมแม้ว่าตอนนั้นเราทั้งสองคนไม่รักกัน แต่พี่ซีเฉินไม่เคยที่จะทิ้งขว้างฉันให้เจ็บช้ำน้ำใจเสี่ยวลู่หนูน้อยที่แสนจะน่ารัก ก็ไม่เคยรังเกียจแม่เลี้ยงคนนี้ ทั้งๆที่ฉันไม่ใช่คนดี เพราะอะไรรู้ไหมที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไป"หนิงเหมยจูกวาดตามองทุกคนด้วยสายตาที่ดุดันก่อนจะเปลี่ยนเป็อ่อนโยนเมื่อมองหน้าสามีและลูกน้อยรวมทั้งแม่และน้องชาย
"เพราะความตายยังไงล่ะ ฉันป่วยจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเสี่ยวลู่เป็เพียงเด็กสี่ขวบกว่าคอยเช็ดตัวให้ทุกครั้งที่ฉันตัวร้อนคอยดูแลฉันไม่ห่าง ส่วนพี่ซีเฉินถึงแม้ว่าเดินไม่ได้จะมีใครบ้างที่ลากสังขารตัวเองออกมาจากห้องเพื่อดูแลภรรยาที่แสนร้ายกาจแบบฉันยามที่สลบไม่ต้องมีใครบอก ฉันก็ไม่ได้โง่เพียงแค่ดูฝ่ามือและรอยถลอกที่ขาก็รู้แล้วแม้ว่าร่างกายเขาจะพิการหรือว่าจะต้องพิการไปตลอดชีวิตแต่สิ่งที่ทำให้ฉันปรับเปลี่ยนตัวเองอยากให้ตัวเองกลายเป็ภรรยาและแม่ที่ดีเพราะหัวใจของพี่ซีเฉินนั้นไม่พิการ"
"การที่ฉันเกือบตายมาแล้วหนึ่งครั้งฉันจึงคิดเพียงว่าในเมื่อฉันมีคนที่รักอยู่แค่นี้ทำไมฉันไม่เปลี่ยนตัวเองเพื่อดูแลทุกคนแม่ดูแลฉันมาสิบเจ็ดปีจนฉันแต่งงาน ตอนนี้ฉันสิบแปดปีแล้ว ท่านดูแลฉันมาอย่างลำบากยอมอดทนกล้ำกลืนน้ำตาเพื่อให้ลูกมีพร้อม ไม่ขาดพ่อหรือแม่ จะมีใครสักกี่คนที่ทำแบบนี้ส่วนฮุ่ยหมินน้องชายที่บางครั้งยอมโดนคุณตีโดนคุณทำร้ายมาั้แ่เด็กเพียงเพราะปกป้องพี่สาวเลวๆคนนี้ หากฉันไม่คิดที่จะกลับตัวกลับใจฉันก็ไม่ควรที่จะเป็คนอีกแล้วต่อไปนี้ต่อให้ชีวิตฉันจะลำบาก ขอเพียงมีแค่ครอบครัวนี้ฉันก็พร้อมที่จะสู้ สู้เพื่อทุกคนให้อยู่อย่างสบายไปตลอดฉันพูดขนาดนี้คงไม่มีใครคิดว่าฉันผีเข้าหรอกนะ หากไม่เชื่อก็ลองเกือบตายดูบ้างสิถ้ายังมีสามัญสำนึกที่ดีฉันเชื่อว่าคนคนนั้นก็พร้อมที่จะเปลี่ยนตัวเองเหมือนฉัน"
หนิงฮุ่ยหมินที่อยู่ใกล้พี่สาวมากที่สุดกอดเธอจากด้านข้างเสี่ยวลู่เมื่อได้ยินว่าแม่รักเธอและแม่ประกาศให้ชาวบ้านได้รู้ว่าเธอคือลูกเสี่ยวลู่วิ่งมาเกาะขาเช่นกันฟู่เจียจิ่นวิ่งมากอดลูกสาวด้วยความรักเหมยจูของเธอนั้นโตแล้วจริงๆเธอรู้ดีว่าเหมยจูนั้นส่วนลึกๆ ไม่ใช่คนเลว
แต่เพราะสภาพครอบครัวที่ไม่ปกติเลยทำให้เธอมีจิตใจที่บิดเบี้ยว แต่ตอนนี้ลูกสาวเธอเปลี่ยนตัวเองแล้วคนเป็แม่เช่นเธอไม่มีอะไรดีใจไปมากกว่าเห็นลูกทั้งสองคนพบเจอความสุขหรอกส่วนสามีอย่างตงซีเฉินได้แต่ยื่นมือไปกุมมือภรรยาไว้ก่อนจะบีบเบาๆอย่างให้กำลังใจและมองเธอด้วยรอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่น
ส่วนชาวบ้านที่ได้ฟังต่างก็เข้าใจและเห็นใจหนิงเหมยจูแต่ก็ยังระแวงอยู่ดีการที่คนเราแสนจะร้ายกาจนั้นจะเปลี่ยนตัวเองได้เพียงชั่วข้ามคืนจริงๆ เหรอแต่คำถามนี้ไม่มีใครกล้าที่จะพูดออกไปเพราะกลัวจะโดนไล่ให้ไปตาย
"นังเหมยจู นังชั่ว นังเลว แกกล้าพังบ้านฉันแบบนี้แล้วฉัน พ่อแม่จะไปอยู่ที่ไหน" หนิงเพ่ยชิงกว่าจะตั้งสติได้บ้านก็โดนทุบไปเกินครึ่งพอเห็นบ้านพังตรงหน้าจึงหันมาด่าพี่สาวคนละแม่อย่างโกรธแค้น
"ขอบคุณที่ชม พวกเธอสามคนพ่อแม่ลูกอยากจะไปอยู่ที่ไหนก็เชิญไม่เกี่ยวกับฉันแล้วที่สำคัญเธอไปตรวจสมองหน่อยนะหนิงเพ่ยชิงถามมาได้ยังไงว่าฉันกล้าหรือเปล่าทั้งๆ ที่ฉันก็ทำไปแล้ว"
"เดี๋ยวก่อนครับลุงผู้นำหมู่บ้านอย่าเพิ่งไปผมยังมีอีกเื่ที่ยังจัดการไม่เรียบร้อยครับ"หนิงฮุ่ยหมินร้องเรียกผู้นำหมู่บ้านคง
"หืม ยังมีอะไรอีกเหรอ" ผู้นำหมู่บ้านคงเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย
"เรายังไม่มีการแบ่งเงินกองกลางของบ้านเลยนะครับ" หนิงฮุ่ยหมินบอกด้วยรอยยิ้มที่สดใส เขาไม่้าที่จะเอาเงินกองกลางแต่เขา้าที่จะให้พี่สาวทุบบ้านไม่ให้เหลือมากกว่าแม้แต่โครงสร้างเดิมก็ไม่ต้องมี
"ไม่มี ไม่ให้" หนิงฮวนไม่ต้องคิดนาน เขาแทบจะไม่เหลืออะไรแล้วจะให้แบ่งเงินกองกลางอีกฝันไปเถอะ
"พี่ใหญ่เอาไงดี ในเมื่อผมกับแม่ทำงานในแปลงนาแลกแต้มเอาอาหารและค่าแรงที่ได้จากการรับจ้างอื่นๆ อีก แต่กลับไม่ได้อะไรเลย อ้อ ผมรู้แล้วเงินไม่เอาก็ได้ แต่..."หนิงฮุ่ยหมินทำท่าเหมือนจะนึกอะไรได้จึงเดินไปขอค้อนของสหายพี่เขยตัวเองจากนั้นจึงเดินไปทุบส่วนที่เหลือ ก่อนจะะโเรียกคนอื่นด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร
"พี่ๆ ครับช่วยผมหน่อย ผมทุบคนเดียวไม่ไหว"
หนิงฮวนเห็นการกระทำของลูกชายเขาโกรธจนทนไม่ไหวจึงกระอักเืและล้มทั้งยืนก่อนจะสลบไปหวยซินกรีดร้องเหมือนคนเสียสติเมื่อเห็นสามีสลบไปต่อหน้าต่อตาเธอะโร้องให้คนช่วย
แต่กลายเป็ว่ามีแต่คนเบือนหน้าหนีคงจะมีแต่ผู้นำหมู่บ้านคงและพ่อเฒ่าหนิงบ้านรองที่ให้คนไปตามหมอมาดูอาการของหนิงฮวน
********************
1K
![[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316101_39085446.webp)
