ผ่านไปนานหลายชั่วโมงจางิก็ก้มมองถังน้ำจึงได้เห็นว่ามีกุ้งัน้อยเพียงสิบตัว หอยอีกนิดหน่อยและยังมีปลาแค่ตัวเดียวเท่านั้นเห็นแบบนี้แล้วก็ถึงกับถอนหายใจออกมาแรงๆ
“ใกล้จะเที่ยงแล้วเอาไว้ตอนบ่ายค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน” ว่าแล้วเขาก็หิ้วถังน้ำขึ้นมา แล้วเดินลุยน้ำกลับขึ้นฝั่งสายตาที่เขามองไปยังทิศทางของูเานั้นเต็มไปด้วยความสงสัยเพราะเห็นหลินอ้ายถงกับพี่ชายของเธอกำลังลงจากเขา“หลินอ้ายถงขึ้นเขาไปอีกทำไมนะ”
พูดออกไปแล้วก็ไม่มีคำตอบให้กับตัวเองดูเหมือนว่าระยะห่างระหว่างเธอและเขาจะมากขึ้นเรื่อยๆชายหนุ่มได้แต่ก้มหน้าเดินกลับไปที่บ้านหลังเล็กของตัวเอง
เมื่อกลับถึงบ้านแล้วเขาก็จัดการขอดเกล็ดควักไส้ปลาเพียงตัวเดียวเขาคิดจะทำปลานึ่งซีอิ๊วพอเตรียมทุกอย่างเสร็จจนนำจานปลาวางลงไปในซึ้งนึ่ง ก็พบว่าฟืนที่ต้องใช้หมดลงแล้วทำให้เขาต้องรีบเดินออกจากบ้านอีกครั้ง แม้ไม่อยากจะไปทีู่เาอีกเพราะมีงูเยอะแต่ก็ไม่มีทางเลือกคงต้องได้แต่หาฟืนอยู่แถวเชิงเขาเท่านั้น
พอเดินมาถึงเชิงเขาจางิก็พบว่ามีคนกลุ่มใหญ่เดินลงมาจากูเาจากความทรงจำทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าคนกลุ่มนี้คือนายพรานที่เป็กลุ่มล่าสัตว์พวกเขาขึ้นูเาไปนานหลายวันบางครั้งนานเป็ครึ่งเดือนก็ยังมี
และวันนี้เขาก็เห็นคนกลุ่มใหญ่นี้หามหมูป่าลงมาด้วยถึงสองตัวนอกจากหมูป่าแล้วก็ยังมีสัตว์ป่าอีกหลายสิบตัว
“อ้าว!! เสี่ยวิไม่ค่อยสบายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้ขึ้นเขามาได้ล่ะ”ชายร่างกำยำผิวเข้มจากการกรำแดดและทำงานหนักร้องถามจางิอย่างสงสัยพร้อมกับกวักมือเรียกเขา
“ผมมาหาฟืนครับลุงหลิน”ชายหนุ่มเอ่ยออกมายิ้มๆให้กับสหายของผู้เป็พ่อในยุคนี้แล้วก็เดินเข้าหาอีกฝ่ายด้วยท่าทีสบายๆ
“หาฟืนอะไรกันมันจะคุ้มไหมกับร่างกายของเธอ เอาล่ะๆลุงจะมอบไข่ไก่ป่ากับผักป่าให้เธอเอาไปทำอาหารก็แล้วกันรีบเก็บฟืนแล้วก็รีบกลับบ้านนะไม่ต้องเก็บไปเยอะล่ะเดี๋ยวลุงจะให้พี่ชายเธอแบกไปส่งให้ที่บ้านเอง”
จางิมองสหายของผู้เป็พ่อด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจแต่เขาไม่อาจให้คนรอบตัวคอยช่วยอยู่ตลอดเช่นนี้ร่างกายนี้แม้จะไม่ค่อยแข็งแรงมาั้แ่เด็ก ทว่าั้แ่ที่จิติญญาของเขาแทรกเข้ามาอยู่ในร่างอาการเจ็บป่วยที่เป็อยู่ก็ยังไม่เคยกำเริบขึ้นมาแต่เขาก็ยังคงต้องคอยสังเกตอาการของตัวเองไปก่อน
“ไม่เป็ไรครับลุงหลินร่างกายของผมดีขึ้นมากแล้ว อีกอย่างเดินขึ้นเขามาเก็บฟืนก็ถือว่าได้ออกกำลังกายด้วยครับ”
ลุงหลินเห็นว่าสีหน้าของเขามีเืฝาดก็เริ่มเชื่อคำพูดของจางิดังนั้นเขาจึงเอาไข่ไก่ป่าและผักป่ายัดใส่มือของเด็กน้อยที่เขาเห็นมาั้แ่เด็ก
“ดีขึ้นก็ดีแล้วๆถ้าอย่างนั้นก็รีบเก็บฟืนแล้วรีบลงเขาไปที่หมู่บ้านนะ แถวนี้งูมันเยอะ”
“ครับลุงหลินเก็บฟืนเสร็จผมจะรีบลงเขาทันที”
รับไข่ไก่ป่าสามฟองและผักป่าหนึ่งกำมือมาแล้วก็ยืนส่งลุงหลินและคณะของเขาไปจนลับสายตาจากนั้นเขาจึงเริ่มหาฟืนอย่างจริงจังเพื่อนำกลับไปที่บ้าน
ในที่สุดเขาก็ได้ฟืนมาสองมัดชายหนุ่มใช้เถาวัลย์มัดพวกมันเอาไว้แล้วก็ลากลงเขาไปส่วนไข่กับผักป่านั้นก็ใช้ใบไม้แถวนั้นห่อเอาไว้แล้วมัดเข้ากับเอวแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินลงเขา
ระหว่างทางที่เดินเข้าไปในหมู่บ้านมีสายตามากมายที่จับจ้องมาที่เขา แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาสอบถามอะไรเื่นี้เขาพอจะเข้าใจอยู่บ้างมันก็สืบเนื่องมาจากเื่ที่พ่อกับแม่ของเขาเคยมีปัญหากับภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านมาก่อนแม้จะรู้ว่าอะไรเป็อะไรแต่ใครล่ะจะอยากยุ่งเื่ของคนอื่นและยอมมีปัญหากับครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้าน
และเมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ชายหนุ่มก็เริ่มครุ่นคิดเพราะถ้าหลินอ้ายถงเองก็ทะลุมิติมาในยุค90 เหมือนกันกับเขา แต่ความรักของเขาและเธอคงไม่มีทางเป็ไปได้แน่ๆ
ในยุคปัจจุบันเธอก็เป็ลูกคุณหนูผู้ร่ำรวยมายุค90 นี้เธอก็ยังมีสถานะที่เหนือกว่าเขา ชายหนุ่มกำหมัดแน่นแล้วก็เร่งเดินให้เร็วขึ้นจนในที่สุดก็ลากฟืนทั้งสองมัดมาถึงบ้านเก่าหลังเล็กทรุดโทรมของตัวเอง
วางมัดฟืนเอาไว้ที่ลานบ้านและเลือกฟืนแห้งมาหลายท่อนแล้วก็เข้าไปก่อไฟในห้องครัวจากนั้นก็ยกซึ้งนึ่งที่มีปลาเตรียมเอาไว้แล้วขึ้นตั้งบนเตาไฟ
ขณะที่รอให้ปลานึ่งซีอิ๊วสุกนั้น เขาก็เดินถือขวานมาที่ลานหน้าบ้านแล้วก็เริ่มต้นผ่าฟืนอย่างจริงจัง
น่าแปลกที่วันนี้เขาทั้งออกไปหาอาหารในแปลงนาและขึ้นเขาไปหาฟืน ไม่เพียงเท่านั้นตอนนี้ก็กำลังผ่าฟืนอยู่ แต่เขากลับไม่รู้สึกมีอาการของโรคเก่ากำเริบเลยนอกจากจะเหนื่อยหอบอยู่บ้างที่เหลือก็ไม่มีอะไรผิดปกติสิ่งที่รับรู้นี้ทำให้เขาคิดไปถึงแหวนหยกวงนั้นที่ดูดซับเืจากนิ้วของเขาไปมากพอสมควรนี่อาจจะเป็ผลจากเื่นี้ก็เป็ได้
ถึงแม้จะไม่มีมิติภายในแหวนหยกอย่างที่คาดหวังแต่เป็แบบนี้ก็นับว่าดีมากเพราะถ้าเขามีร่างกายที่แข็งแรงแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีแรงหาเงิน
หลังจากกินข้าวแล้วจางิที่ไม่รู้สึกเหนื่อยก็ได้หิ้วถังน้ำเดินออกจากบ้านอีกครั้งคราวนี้เขาถือเบ็ดและสวิงตักปลาที่ผู้เป็พ่อสานเอาไว้ใช้ไปด้วย ส่วนเหยื่อนั้นก็คิดจะไปหาเอาไส้เดือนแถวๆนั้น
ระหว่างทางที่เดินไปแปลงนาของตัวเองอยู่นั้นเขาก็พบเข้ากับป้าหลินที่ใจดีกับเขา
“ป้าหลินกำลังจะไปไหนเหรอครับ”เขาเอ่ยทักอย่างอารมณ์ดี
“เป็เธอเองเหรอเสี่ยวิป้ากำลังจะไปตามหลานชายของบ้านใหญ่ พ่อแม่ของเขาไม่อยู่บ้านไปทำงานภาคใต้กันหมดเขาไปหาปลาแถวๆคลองใกล้เชิงเขานานแล้ว ยังไม่กลับมาเสียที ก็เลยมาตามให้เขากลับไปกินข้าวที่บ้านน่ะ”
สายตาของจางิเปล่งประกายขึ้นมาที่นั่นก็มีปลาเหมือนกันเขาควรจะเปลี่ยนจุดหมาย “พอดีเลยครับป้าหลิน ผมก็กำลังจะไปตกปลาที่นั่นเหมือนกันผมเดินเป็เพื่อนป้าไปดีกว่านะครับ”
“ดีสิเสี่ยวิไปเถอะเธอเองก็จะได้ตกปลาเร็วๆ”
“ครับป้าหลิน”
ระหว่างทางที่เดินไปคลองส่งน้ำใกล้เชิงเขาป้าหลินก็ชวนจางิคุยไปตลอดทางจนกระทั่งไปถึงที่หมายพวกเขาก็พบว่าหลานชายของป้าหลินนั้นกำลังเก็บของจะกลับบ้านพอดี
“นายมาทำอะไรเหรอจางิ”หลานของป้าหลินถามจางิอย่างไม่ค่อยเป็มิตรเท่าไหร่ั้แ่เด็กแล้วทุกคนในหมู่บ้านล้วนไม่ชอบครอบครัวนี้เขาเองก็เป็เหมือนคนทั้งหมู่บ้าน
“ผมมาตกปลาครับพอดีเห็นป้าหลินกำลังจะมาที่นี่ก็เลยเดินมาด้วยกัน”
“อืม ป้าครับผมจะกลับแล้ว”
ป้าหลินเห็นท่าทางของหลานชายแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจความขัดแย้งของผู้ใหญ่ไม่คิดเลยว่าจะส่งผลมาถึงเด็กรุ่นหลังด้วย
เธอเองก็ไม่รู้จะแก้ไขเื่นี้ยังไงเพราะเธอเองก็เป็แค่แม่ม่ายที่กลับมาอยู่ที่บ้านเดิมของครอบครัวจะพูดอะไรก็ไม่มีน้ำหนักไม่มีใครให้ความสนใจ
“ดะ ได้พวกเรากลับบ้านกันปู่กับย่าเป็ห่วงเธอมากนะรู้ไหม”
หลานของป้าหลินมองป้าที่ไร้ค่าคนนี้อย่างเอือมระอาก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ แล้วเดินนำออกไปจากจุดนั้น
ป้าหลินหันไปกระซิบบอกจางิเบาๆ“เธอเองก็อย่าอยู่ที่นี่นานนะเสี่ยวิ ถ้าได้ปลาแล้วก็รีบกลับบ้านล่ะ”
“ผมเข้าใจแล้วครับป้าหลิน”
“ป้าไปล่ะ”ว่าแล้วป้าหลินก็รีบเดินตามหลานชายไปอย่างรวดเร็ว
จางิมองตามแผ่นหลังเล็กที่เริ่มงองุ้มของป้าหลินแล้วก็ให้รู้สึกสงสารแต่พอคิดถึงสภาพของตัวเองในเวลานี้ก็น่าสงสารยิ่งกว่าจึงได้แต่จดจำเอาไว้ในใจถ้าเขามีความเป็อยู่ที่ดีกว่านี้แล้ว เขาจะตอบแทนป้าหลินโดยไม่ลังเลเลย
ชายหนุ่มคิดพลางก็เริ่มใช้ไม้ขุดคุ้ยหาไส้เดือนที่อยู่แถวนั้นไม่นานก็ได้มาหลายสิบตัว เขาเดินถือเบ็ดและถังน้ำไปนั่งอยู่ริมตลิ่ง
จัดการเกี่ยวเหยื่อเข้ากับตะขอเบ็ดแล้วก็เหวี่ยงเบ็ดออกไปจากนั้นเขาก็รออย่างใจเย็น
โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าแหวนหยกที่เขาพกเอาไว้ในกระเป๋าอกเสื้อได้เปล่งแสงอ่อนจางออกมาแต่เพียงเสี้ยวอึดใจเท่านั้นแสงที่ว่าก็หายไปอย่างลึกลับ
เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างเชื่องช้าจางิก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจเพราะเขาคาดหวังว่าจะได้ปลาหลายๆตัวจะได้ขังเอาไว้ที่บ่อหินข้างห้องครัวเก็บเอาไว้ทำอาหารได้อีกหลายๆวัน
เขานั่งนิ่งริมตลิ่งอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที จึงรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของทุ่นบนผิวน้ำพลันนั้นสายตาของเขาก็เบิกกว้างเพราะมีปลาน้อยใหญ่ว่ายวนไปมารอบๆตะขอเบ็ดของเขา
และก็มีปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งที่ฮุบเหยื่อชายหนุ่มดีใจจนเกือบจะทำอะไรไม่ถูกแต่ไม่นานเขาก็ได้สติแล้วค่อยๆดึงเข้ามาที่ตลิ่งและสิ่งที่ทำให้เขาอัศจรรย์ใจก็คือปลาที่เหลืออยู่นั้นว่ายตามมาด้วย
“ไม่อดตายแล้ว!!” ว่าแล้วเขาก็รีบดึงสวิงมาตักเอาปลาสิบกว่าตัวในทันทีและมันก็ถูกตักขึ้นมาพร้อมๆกับปลาที่ติดเบ็ด
ชายหนุ่มยิ้มร่าอย่างมีความสุขเขาเทปลาลงไปในถังที่มีน้ำอยู่แล้วก็ใช้สวิงวางครอบปากถังเอาไว้ป้องกันไม่ให้ปลาะโออกได้
ดูเหมือนว่าเขาจะต้องรีบกลับบ้านเพราะปลามันตัวใหญ่ซึ่งอยู่ในถังขนาดเล็ก แต่พอเหลือบไปเห็นต้นสนตั้งตระหง่านหลายต้นแถวเชิงเขาจางิก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจะทำปลารมควันเก็บเอาไว้สักห้าหกตัวพรุ่งนี้ก็จะมาตกปลาที่นี่อีก
ไวเท่าความคิดชายหนุ่มรีบเดินไปที่ต้นสนแล้วก็หักกิ่งของมันลงมาหลายสิบกิ่งแล้วก็แบกขึ้นบ่าเดินกลับมาหิ้วถังปลาและคันเบ็ดจากนั้นก็เดินลิ่วๆกลับบ้านหลังเล็กทันที
เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังจากเก็บปลาเอาไว้ในบ่อหินเรียบร้อยแล้วเขาก็ได้ก่อกองไฟเล็กๆขึ้นที่หน้าลานบ้าน จากนั้นก็ยกเอาโครงไม้ที่พ่อกับแม่เคยทำเอาไว้สำหรับรมควันเนื้อและปลาออกมาวางคร่อมกองไฟเอาไว้
ต่อมาก็นำเอากิ่งสนวางลงไปในกองไฟทำให้เกิดควันที่มีกลิ่นเฉพาะตัวออกมา
แล้วเขาก็ไปจัดการกับปลาที่แบ่งเอาไว้ห้าหกตัวซึ่งไม่ได้เอาลงบ่อหิน ไม่นานปลาตัวใหญ่ที่มีน้ำหนักราวหนึ่งถึงสองชั่งก็ถูกร้อยเอาไว้ด้วยหญ้าชนิดหนึ่งที่มีความเหนียวเป็พิเศษ
เขาสอดห่วงของหญ้าเข้าไปในราวไม้ที่วางพาดเอาไว้บนโครงไม้จนครบแล้วก็เดินเข้าไปในบ้านเพื่อจะไปค้นหาเปลือกส้มที่จำได้ว่าคุณแม่ของเขาในยุคนี้มักจะเก็บเอาไว้ในกล่องไม้ในตู้ภายในห้องนอนของท่าน
และเขาก็พบมันที่ลิ้นชักล่างสุดจริงๆแต่ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแล้วเดินกลับออกไปสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นของบางอย่างที่วางอยู่บนพื้น
“หืม ซองอะไร”เขาหยิบซองสีน้ำตาลขนาดเล็กขึ้นมาเปิดดู และก็ได้พบว่ามันคือจดหมายฉบับหนึ่ง เนื้อหาในนั้นมีแค่สองบรรทัดเท่านั้น“เป็แบบนี้นี่เอง สาเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่มีปัญหากับแม่ของหลินอ้ายถง”
687
