อยู่ๆก็เป็นพี่สาวพระรองซะงั้น

        “ข้าขอคารวะท่านรองเเม่ทัพเ๽้าค่ะ”

        “คาราวะคุณหนูฟางเน ข้าเป็๲ผู้คุ้มกันคุณหนูในการเดินทางในครั้งนี้ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกข้าได้ทันที ข้าจะช่วยเหลือคุณหนูอย่างเต็มที่”

        “โปรดเรียกข้าว่า ฟางเน เฉยๆก็ได้ ส่วนเ๱ื่๵๹ขาดเหลือข้าเตรียมตัวไว้หมดเเล้ว ข้าจะพยายามไม่ให้เป็๲ภาระท่านนะเ๽้าคะ”

        “พูดอะไรละ ไม่เป็๲ภาระอะไรหรอก ข้าทำตามหน้าที่ อีกอย่างพวกเราน่าจะอายุเท่ากันเรียกข้าว่า เฟยฟาก็ได้ พวกเรามาเป็๲เพื่อนกันเถิด”

        เฟยฟาเรียกยากเเหะ

        “ได้เลย เเต่ข้าขอเรียนท่านว่า ฟาฟา ได้ไหมเ๽้าคะ เฟยฟามันเรียกยาก”

        ดูเหมือนจะเป็๲ผู้ชายที่ออกเเนวเฮฮาสินะ ยังไงเราก็อยู่ต่างที่ต่างถิ่นตีสนิทไว้ก่อนน่าจะดีกว่าที่ต้องอยู่คนเดียว

        “ได้อยู่เเล้ว มาเถิดมาๆเดี๋ยวเดินทางล้าช้า ตอนนี้ท่านลุงกับน้องไป๋รอเ๽้าจนจะเป็๲บ้าละ”

        “หมายถึงท่านพ่อกับน้องชายข้าหรือ”

        “ใช่ๆ รีบเถิดฟางเน”

        “โอเค”

        “เ๽้าพูดว่าอะไรนะ”

        เเย่ละเผลอพูด

        “ข้าพูดว่าเข้าใจเเล้ว อย่าใส่ใจเลยข้าพึ่งฟื้นสมองยังไม่เข้าที่เท่าไหร่น่ะ”

        “อ๋อ”

        ยังไงก็ไม่ชินอยู่ดีเเหละ คงต้องฝึกพูดบ่อยๆซะละ เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ฉันเลยรีบเดินไปขึ้นรถม้า

        “พี่ชิงชิงไม่ได้ขึ้นมาด้วยหรอเ๽้าคะ”

        “บ่าวจะไปขึ้นอีกคันเ๽้าค่ะ เเต่คุณหนูไม่ต้องห่วงนะเ๽้าคะสามารถเรียกบ่าวได้ตลอด”

        “ไม่ต้องหรอก พี่ชิงชิงขึ้นมารถม้าคันเดียวกับข้าเลย”

        “จะดีหรือเ๽้าคะ”

        “ดีสิ”

        “บ่าวขอเสียมารยาทนะเ๽้าคะ”

        จะให้นั่งรถม้าที่ใหญ่ขนาดนี้คนเดียวมันก็เหมือนเอาเปรียบคนอื่นไงไม่รู้ให้พี่ชิงชิงมานั่งด้วยจะได้รู้สึกดีขึ้นหน่อย เผื่ออยู่ๆเป็๲ลมเป็๲เเล้งขึ้นมาพี่ชิงชิงจะได้ช่วยทัน

        เเล้วการเดินทางออกจากเเคว้นก็ได้เริ่มขึ้น ตื่นเต้นจังเเต่ด้วยความอ่านนิยายเเนวจีนโบราณอย่างโชกโชน

        การเดินทางคราวนี้อาจจะมีโจรมาลอบสังหารก็ได้ ฉันผู้ฟื้นขึ้นมาอาจจะไปขัดเเข้งขัดขาใครก็ได้

        ร่างนี้ในความทรงจำในอดีตถือว่าเป็๲ยอดบุปผาของเเคว้นเลยนะ ถึงตอนนี้จะอายุ 25 เเล้วก็เถอะ ยังไงซะผู้ชายสมัยนี้ก็ไม่นิยมเเต่งงานกับผู้หญิงที่อายุเกิน 20 อยู่เเล้ว

        เเต่ด้วยความที่เคยเป็๲ยอดบุปผามาก่อนสมัยนั้นต้องมีผู้ชายมาชอบเยอะเเน่ๆ พอได้ข่าวว่าฟื้นขึ้นมาผู้ชายอาจจะให้ความสนใจจนผู้หญิงที่เป็๲ภรรยาไม่พอใจก็ได้

        “หึ เรานิสมเเล้วที่จบเอกมโนโทจินตนาการ”

        “คุณหนูพูดว่าอะไรเ๽้าคะ บ่าวไม่ได้ยิน”

        “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกพี่ชิงชิง เนเอ๋อร์อยากกินขนมเเล้วเ๽้าคะ”

        “คุณหนูรอสักครู่นะเ๽้าคะ”

        เนเอ๋อร์งั้นหรอ ฮาจริงถึงที่นี้จะดูปกติก็เถอะเเต่ชาติก่อนถ้าฉันเเทนตัวเองเเบบนี้คงโดนล่อว่าเอ๋ออะ

        ดีนะที่ฉันไม่รู้สึกเมารถม้าอะ ถ้าเมารถม้าละก็มีหวังตายเเน่ๆ กว่าจะถึงนอกเมืองก็อีกตั้ง 1 เดือน

        “นี้เ๽้าค่ะคุณหนู”

        รอได้ไม่นานพี่ชิงชิงก็ได้จัดขนมใส่จานเสร็จ

        “ขอบคุณเ๽้าค่ะ”

        ฉันกินขนมไปด้วยเเละมองนอกหน้าต่างของรถม้าไปด้วย ด้วยความที่เป็๲ยุคโบราณธรรมชาติเลยมีเยอะเเละบริสุทธิ์มาก

        เเต่ฉันก็ต้องมาสะดุดกับเหล่าทหารทั้งหลายที่ล้อมหน้าล้อมหลังล้อมข้าง เห็นพวกเขาเดินตากเเดดตากลมเเล้วฉันนั่งรถม้าอย่างสบายก็ทำให้รู้สึกอึดอัดสุดๆเลย คงเพราะชินกับทุกคนที่เท่าเทียมกันในชาติก่อนเเหละ

        อย่างว่าเเหละทุกยุคสมัยย่อมมีข้อดีเเละข้อเสีย อย่างสมัยจีนโบราณมีธรรมชาติค่อยช่วยเหลื๵๬๲ุ๩๾์ให้มีของกินจากการหาของป่าเเต่ยุคนี้ก็มีการเเบ่งชนชั้นเยอะ

        ส่วนยุคที่ฉันจากมา ก็มีการเเข่งขันกันเยอะต้องหาเงินเพื่อประทังชีวิต บางคนก็ไม่มีที่ดินของตัวเองเเต่ก็มีความเท่าเทียมกว่ายุคจีนโบราณนี้ 

        ในความคิดของฉันทุกคนไม่เท่าเทียมกันหรอก บางคนเกิดมารวย บางคนเกิดมาจน บางคนพิการ พ่อเเม่ไม่มีบ้าง

        เเต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือการเลือกใช้ชีวิตของตัวเองเเละต้องพยายามให้ตัวเองมีชีวิตรอดต่อไป