Love Status : รัก..แบบไหน?

ณ แผนกโปรดักชั่น

หลังจากช่วงพักเที่ยงที่ทำเอาอารมณ์ผมขึ้นๆลงๆยิ่งกว่าคนมีอาการไบโพล่าผ่านพ้นไป ผมก็เดินก้มหน้าดุ่มๆกลับมานั่งประจำโต๊ะฝึกงานในแผนกโปรโปรดักชั่นตามเดิม #ด้วยอารมณ์คุกรุ่น = =“ก็แล้ววว..จะไม่ให้คหงุดหงิดได้ยังไงไหวล่ะครับ ไอ้สูงแม่งมากวนตีนผมซะขนาดนั้นนี่นา หึ่ยยย~ย์ #ไฟลุก..“มึงเป็นเชี่ยอะไรอีกแล้วเนี่ยะ?” พี่พีร์ร้องทัก หลังจากที่ผมพึ่งก้าวขาเข้ามาในแผนกโปรดักชั่นผมเงยหน้ามองเห็นพี่พีร์ และ พี่ต่อ กำลังนั่งประจำโต๊ะกันอยู่ทั้งสองคน ส่วนพี่วิน และ พี่ปุ๊กเห็นว่าออกไปเจอลูกค้าตั้งแต่เมื่อช่วงสายแล้วล่ะครับ ได้ยินว่าไปถ่ายภาพสินค้าของรางวัลเอาไว้โปรโมทเกมใหม่ที่จะเปิดตัวนี่แหละ..“เจอคนกวน (ตีน) นิดหน่อยน่ะพี่” ผมตอบพี่พีร์ ก่อนดึงเก้าอี้ออกจากโต๊ะ แล้วหย่อนตัวนั่งลงไป“ไอ้ควอตซ์สินะ” พี่พีร์สวนกลับแทบจะในทันที“เฮ้ย.. นี่พี่รู้ได้ไงอ่ะ?”“กูเดาเอาจากหน้ามึงก็รู้ละ.. ฮ่าๆๆๆ~”“โห.. พี่ก็แม่นไปปะ?.. แล้วนี่พี่รู้มั้ยว่าไอ้.. เอ่อ.. ว่าพี่เค้าเป็นไรเนี่ยะ? ทีเมื่อก่อนตอนผมอยากจะคุยด้วยนะ แม่งไม่คุยกับผมสักแอะ!”“อืมมม... นั่นดิวะ..? ทำไมช่วงนี้ไอ้ควอตซ์มันชอบถามถึงเรื่องของมึงบ่อยๆ?”“หะ..? อะไรนะพี่?” ไงล่ะ..มัวแต่บ่นไอ้สูงอยู่ในใจ ไม่ทันได้ฟังพี่พีร์เลยไงไอ้ดรีม!!!“ไม่มีอะไร.. หัวร้อนแล้วหูแว่วนะมึงอ่ะ”“หูแว่วอะไรพี่ เมื่อกี้ยังได้ยินอะไรบ่อยๆอยู่เลย”“ฮ่าๆๆๆ~ มึงนี่ตลกดีเนอะ” พี่พีร์พูดก่อนจะกลับไปสนใจหน้าจอคอมฯต่อนั่นง่ะ.. แล้วผมก็ไม่ทันได้รู้เรื่องเลยจริงๆ ~ = =“.....ตอนนี้.. บรรยากาศในแผนกโปรดักชั่นที่ผมและพี่ๆนั่งกันอยู่ดูจะยุ่งเหยิงมากกว่าอาทิตย์ที่ผ่านมาเสียอีกครับ .. ก็แหง๋ล่ะ ยิ่งใกล้วันเปิดตัวเกมใหม่เข้ามาเท่าไหร่ ความวุ่นวายที่เคยมีเรียกว่าเพิ่มขึ้นมาแบบยกกำลัง 3 กำลัง 4 กันเลยทีเดียวพื้นที่ๆเคยว่างเปล่าให้ล้อเก้าอี้ออฟฟิตหมุนติ้วๆ ไถไป ไถมา .. ตอนนี้ถูกทดแทนด้วยข้าวของวางกระจายยึดอาณาเขตจนเต็มไปหมดแล้ว ทั้งกองเอกสาร, ของรางวัลเตรียมแจก, ตัวอย่างแบนเนอร์ที่รอพรูฟสี, สแตนดี้ตัวละครเกมใหม่ และอื่นๆอีกมากมายจนอธิบายกันไม่หวาดไม่ไหว เอามายัดรวมกันไว้ในที่แคบๆแห่งนี้จนแน่นแผนกแบบล้อมหน้าล้อมหลังโต๊ะทำงานกันเลยล่ะครับ..“ได้ครับ ผมกำลังจะไป.. เฮ้ย.. ไอ้ดรีม มึงช่วยไดคัทรูปของรางวัลให้กูหน่อยสิ เอาด่วนว่ะ..เดี๋ยวพี่วินส่งเมล์ภาพแพคช็อต (*ภาพโปรดักส์ในมุมต่างๆ) ให้นะ” พี่พีร์บอกผมจากโต๊ะด้านในสุดของแผนกโปรดักชั่น“ได้ครับพี่”“ปะพี่ต่อ..” พี่พีร์ลุกขึ้นเก็บข้าวของ พร้อมกับเรียกพี่ต่อไปด้วย เอ๋..จะไปไหนกันหว๋า?“เสร็จแล้ว เสร็จแล้ววว~” พี่ต่อร้องบอก แต่มือยังคงจับเม้าส์ปากกาปัดซ้ายปัดขวาด้วยความไวแสงอยู่อย่างนั้น..“เดี๋ยวกูกับพี่ต่อต้องออกไปคุยงานกับทีมอีเว้นท์ข้างนอก ถ้ามึงเสร็จแล้วรีบส่งเมล์ให้กูทีนะ”“อ๋อ.. ได้ครับพี่พีร์ เดี๋ยวผมรีบทำให้เลยครับ”“ขอบใจว่ะ ถ้าติดตรงไหนมึงก็โทรมาหากูละกัน”“สบายมากครับพี่”“ดรีม พี่อัพไฟล์งานส่งลูกค้าอยู่ เดี๋ยวถ้าเสร็จแล้วกวนปิดคอมฯให้พี่ทีนะจ๊ะ ขอบใจมาก” พี่ต่อตบไหล่ผมปุๆ“พวกกูไปละ..”“ค.. ครับ” ไม่ทันขาดคำ ทั้งคู่ก็พุ่งตัวออกจากแผนกไปพร้อมกันเรียบร้อยแล้วล่ะครับ = =..ในที่สุด..แผนกโปรดักชั่น..ก็มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่นั่งอยู่.. อืมมมม.. เงียบเหงาซะจริงๆแฮะ ~ ..เอาล่ะ.. ก็ในเมื่อไม่มีใครให้ผมสนทนาด้วยแล้วน้านนน~ ผมเลยจัดการควักหูฟังประจำกายออกจากเป้ จับมันใสยัดหูพร้อมกับเปิดเพลงดังๆฟังระหว่างที่นั่งปั่นงานของพี่พีร์ให้แล้วเสร็จไปด้วยจะว่าไปงานที่พี่พีร์ให้ทำในช่วงฝึกงานนี้ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเท่าไหร่นัก ผมได้ฝึกไดคัทภาพบ้าง (*ตัดภาพออกจากพื้นหลัง) ซึ่งตอนนี้ก็ทำอยู่ หรือไม่ก็เอาอาร์ตเวิร์คที่พี่ต่อขึ้นไว้แล้ว จับมารีไซส์ปรับขนาดให้ตรงตามที่ลูกค้าแต่ละแผนกต้องการก็เท่านั้นเองครับ แค่นี้สบายม๊ากกก~ ^^//..“เอ้า.. พี่เค้าหายไปไหนกันหมดแล้ววะ” ไอ้ก็อตเดินมาสมทบ หลังจากเข็มนาฬิกาชี้ไปที่ 6 โมงเย็นอันเป็นเวลาเลิกงานแล้วแหม่.. บทเวลาจะเดินไว มันก็ไวไปจริงๆแฮะ หรือเพราะผมทำงานจนลืมเวลามากกว่าวะเนี่ยะ เอ่อ.. คิดว่าน่าจะเหตุผลหลัง ~ = =“อะไรนะ?” ผมถอดหูฟังออกพร้อมถามให้ก็อตมันอีกครั้ง“กูถามว่าพวกพี่เค้าหายไปไหน ทำไมเหลือมึงนั่งอยู่คนเดียว?”“อ๋อ..ไปคุยงานข้างนอกว่ะ”“เอ้า..แล้วทำไมไม่บอกกูวะ รู้งี้กูจะได้มานั่งเป็นเพื่อน แล้วนี่มึงทำอะไรเนี่ยะ?”“กูนั่งปั่นงานช่วยพี่พีร์เค้า จะเสร็จแล้วเนี่ยะ”“เออ.. พี่อาร์ตให้กูมาชวนมึงไปเจอทีมเอาท์ซอร์ซข้างนอกด้วยกันว่ะ มึงจะไปกับพวกกูปะ?” ไอ้ก็อตถามออกมา ก่อนจะหย่อนตัวนั่งเก้าอี้ว่างข้างๆผม“วันไหนวะ?”“ก็วันนี้แหละ.. พี่เค้าไปเอารถอยู่เนี่ย เดี๋ยววนไปเจอพี่อาร์ตพร้อมกันหน้าตึก”“ตอนนี้เนี่ยะนะ..?”“ก็เออดิวะ..ตอนนี้เนี่ยะแหละ มึงจะไปไม่ไป?”“ไปๆ.. กูไปด้วย.. เย็นนี้กูก็ไม่มีอะไรทำอยู่ละ แต่แป๊บนะ.. กูขอส่งเมล์งานให้พี่พีร์ก่อน” ผมบอกไอ้ก็อตไปก่อนจะรีบส่งไฟล์งานทีทำให้เสร็จแบบสดๆร้อนๆให้พี่พีร์ทันที และไม่ลืมที่จะปิดคอมให้พี่ต่อด้วยโชคดีของไอ้ดรีมจริงๆเลยแฮะ วันนี้จะได้เจอทีมเอาท์ซอร์ซข้างนอกด้วย จริงๆผมก็อยากรู้เหมือนกันครับว่าที่แผนกแอนิเมชั่นเค้าจะทำงานกันแบบไหน จะเป็นยังไงบ้างนะ น่าตื่นเต้นจัง.. >//<“ปะ~!” พร้อมละ!!!ผมสะพายเป้ขึ้นบ่า เตรียมตัวออกเดินทาง เย่~!! #ทำตัวเหมือนเดินทางไกล..No I can't stop thinking about you girl ~ยังไม่ทันจะก้าวออกนอกแผนกแบบทั้งตัว เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นซะก่อน #ขาพึ่งพ้นแผนกออกมาแค่ข้างเดียวเอ้งงง~!!!..“ครับพี่พีร์” ผมกดรับโทรศัพท์ ก่อนจะพูดออกไปหาปลายสาย“กูได้เมล์ละ ขอบใจว่ะ ว่าแต่มึงเห็นแฟ้มเอกสารอยู่บนโต๊ะกูมั้ยวะ? ที่มีชื่อไอ้ควอตซ์มันน่ะ”“แป๊บนะครับพี่..” ผมหันหลังกลับแล้วเดินไปยังโต๊ะพี่พีร์ “อ๋อ..เห็นแล้วครับ วางอยู่บนโต๊ะ”“โอเค กูต้องกวนมึงอีกอย่างแล้วว่ะ มึงช่วยอยู่รอเอาเอกสารในแฟ้มไปให้ไอ้ควอตซ์มันเซ็นต์ทีนะ เดี๋ยวทุ่มนิดๆมันจะกลับเข้าออฟฟิต เสร็จแล้วมึงช่วยส่งสแกนส่งเมล์ให้ทีมอีเว้นท์หน่อย เมล์คนรับกูเขียนแปะไว้ละ” พี่พีร์พูดรัวเร็ว แถมดูเหมือนพี่แกจะอยู่ในที่ๆมีเสียงดังมากๆซะด้วยแฮะ ทำเอาผมฟังไม่ค่อยถนัดเลย“เอ่อพี่ เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะครับ ผมต้องทำอะไรก่อนส่งเมล์นะครับ?” ผมถามย้ำ“ไอ้ควอตซ์มันจะเข้าไปทุ่มนึง มึงอยู่รอเอาเอกสารให้มันเซ็นต์ที แล้วค่อยสแกนส่งเมล์ให้ทีมอีเว้นท์”..อะไรน้าาาาา..!!!!!!!..สาบานว่าตอนนี้ภาพเมื่อเที่ยงตัดเข้ามาในหัวแรงมากเลยครับนี่คือ.. พี่พีร์.. จะให้ผมอยู่รอเจอไอ้พี่ควอตซ์มัน งั้นเรอะะะ~!! *0*//แว๊กกกกก.. วันนี้วันเดียวผมต้องเจอกับแม่งตั้งสองรอบเลยเหรอเนี่ยะ?จากที่ลืมๆไปแล้วตอนนั่งปั่นงานให้พี่พีร์เมื่อช่วงเย็น ตอนนี้ความหงุดหงิดยามพักเที่ยงดันเริ่มหวนกลับมาทีละนิดๆซะแล้ว..จะเอาไงดีวะ.. ขอพี่พีร์เอาเอกสารวางไว้บนโต๊ะไอ้พี่ควอตซ์มันแทนดีมะ.. เดี๋ยวมันเข้ามา มันก็เห็นเองล่ะมั้ง.. แต่เอกสารมันจะหายมั้ยวะ.. ถ้าหายล่ะ.. ไม่น่าหายหรอกมั้ง.. แต่พี่พีร์บอกให้สแกนส่งเมล์ให้ทีมอีเว้นท์ด้วยนะ..โอ้ยยย~จะเอาไงดี.. จะยังไงดี.. ยังไงดี๊~ >//< “เอ่อออ..”“หรือเย็นนี้มึงติดอะไรรึเปล่า? มึงอยู่รอไอ้ควอตซ์มันได้มั้ย? .. โทษทีว่ะ พอดีทีมอีเว้นท์ต้องเอาด่วน แล้วในแผนกตอนนี้ก็มีแค่มึงที่กูพอจะพึ่งพาได้ซะด้วยสิ”ก็ถ้าพี่จะพูดขนาดนี้..ผมก็ต้องอยู่รอน่ะเซ่ !!!..“เอ่อ.. คือ..” ผมมองหน้าไอ้ก็อตก่อนตัดสินใจ “ไม่ติดอะไรครับ ผมอยู่รอได้ครับพี่”“ขอบใจมากเว้ยไอ้ดรีม มึงนี่ช่วยกูได้เยอะเลยจริงๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะเว้ย..”“ครับ ไม่เป็นไรครับพี่ แหะๆ หวัดดีครับ” สุดท้ายก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆก่อนวางสายไปเท่านั้น..ฉิบหายล่ะทีนี้ .. สรุปคือผมต้องอยู่รอไอ้พี่ควอตซ์มันจริงๆซะแล้วเหรอเนี่ยะ..!!!ยังไงวันนี้.. มันก็ยังคงเป็นวันซวยของมึงอยู่ดีใช่มั้ยไอ้ดรี๊มมม~ฮือออ.. T^T//..“มีอะไรวะ?”“คือ.. พี่พีร์.. ฝากให้กูอยู่รอเอาเอกสารให้ไอ้พี่ควอตซ์มันว่ะ พอดีต้องใช้ด่วน” ทำได้เพียงถอนหายใจหนักๆ ก็กูอยากไปกับมึงด้วยง๊าาา~ T^T//“เอ้า.. แล้วจะเอายังไงดีวะ? หรือ..กูโทรบอกพี่อาร์ตให้รอมึงก่อนมั้ย?”“มึงจะบ้าเหรอ.. มันจะไม่เสียงานพี่เค้าเหรอวะ พี่อาร์ตก็นัดเวลาทีมเอาท์ซอร์ซข้างนอกไว้แล้วรึเปล่า?”“เออว่ะ..”“มึงไปกับพี่เค้าเหอะ ฝากขอบคุณพี่อาร์ตด้วยละกันที่ชวนกูไปดูงานด้วย”“เอางั้นเหรอวะ?”“เออ.. ก็เอางั้นแหละ”..เฮ้อออออ~ได้แต่ถอนหายใจ คิดถึงเรื่องเมื่อเที่ยงไปก็มีแต่จะหัวร้อนเปล่าๆ แต่ช่างเถอะครับ ไหนๆก็ผ่านมาแล้วนี่ คงไม่มีอะไรมาทำให้ผมไฟลุกได้มากกว่านี้แล้วล่ะมั้ง.. มั้งนะ.. ชักรู้สึกไม่แน่ใจเท่าไหร่เลยแฮะ = =““งั้น..” ไอ้ก็อตชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้ามึงมีอะไรก็โทรหากูได้เลยนะเว้ย กลับถึงห้องแล้วก็ไลน์บอกกูด้วย”“อือออ.. ไว้เดี๋ยวกูไลน์บอก”“แม่ง.. ไม่อยากทิ้งมึงอยู่คนเดียวเลยว่ะ” ไอ้ก็อตทำหน้าคิ้วขมวดมองมาทางผม“แหม่.. ทำอย่างกับมึงไม่เคยทิ้งกูเลยงั้นดิ?”“ก็วันนี้มึงจิตใจบอบบาง.. มีอาการนอยผู้ชายที่แอบชอบมา 3 ปี กูก็กลัวมึงจะตัดใจจากเค้าไม่ไหวถ้าเจอเค้าอีกรอบ”“สัส.. กูไม่ได้ชอบ..!! ไอ้..” ผมยกขาถีบไอ้ก็อตมันเข้าให้ แต่มันดันไวกว่ากระโดดหลบผมได้ซะอย่างงั้น“ไม่โดน ฮ่าๆๆๆ~ นี่กูกำลังเป็นห่วงมึงอยู่นะเว้ยไอ้ดรีม มึงดูไม่ออกเหรอ?”“เออ..กูดูไม่ออก..แน่จริงอย่าหลบกูเซ่~” ผมไล่ถีบไอ้ก็อตอีกรอบ แต่ตอนนี้มันวิ่งออกมานอกแผนกไกลเกินกว่าจะตามไปถีบมันได้ละ“ฮ่าๆๆๆ~ นี่กูเป็นห่วงมึงจริงๆน้า.. เฮ้ยยย.. อยู่คนเดียวระวังผีหลอกนะเว้ยยย~” ไอ้ก็อตหัวเราะร่าพร้อมโบกมือหย๋อยๆ ก่อนจะเดินออกจากประตูออฟฟิตที่อยู่สุดทางเดินไป“กูไม่กลัว.. คนออกจะเยอะแยะ” แม๊..อย่ามาบิ้วจุดอ่อนของผมซะให้ยาก!.....ณ บริเวณหน้าตึกออฟฟิต“เอ้าไอ้ดรีมล่ะ?” ผมถามไอ้ก็อตออกไปหลังจากที่มันเปิดประตูรถเข้ามานั่งเบาะข้างคนขับแล้ว“มันไม่มาแล้วพี่ มันบอกว่าต้องรอเอาเอกสารให้พี่ควอตซ์น่ะ” ไอ้ก็อตตอบพร้อมกับคาดเข็มขัดไปด้วย“เหรอว่ะ.....”“มีอะไรรึเปล่าพี่?”“เปล่าาา.. ไม่มีอะไร”“โฮ่....ไม่มี.. แต่ทำหน้าอย่างงี้ คือ..ไม่อยากไปกับผมสองคนงั้นดิ?”“หน้ากูมันแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอวะ?” ผมตอบกลับไปแบบส่งๆ“ไม่เลยม้างงง.. แต่ถึงพี่จะไล่ผมลง ผมก็ไม่ลงหรอกนะ ฮ่าๆๆๆ~”“เหอะ กูรู้อยู่ละ..” ผมตอบ พร้อมหัวเราะแห้งๆออกไปกับความกวนของไอ้ก็อต..ในช่วงเวลาเลิกงานแบบนี้ ถนนใจกลางกรุงเทพฯนับว่าเป็นเรื่องปกติที่รถจะติดหนึบจนไม่ขยับเลยจริงๆครับ ถึงแม้ว่าในวันปกติผมมักจะรอให้อาการรถติดซาลงบ้างสักหน่อยก่อนออกเดินทางกลับบ้านก็เถอะ..แต่สภาพการจราจรบนท้องถนนเมืองกรุงที่ติดหนัก แถมสัญญาณไฟจราจรก็ปล่อยให้เขียวแค่เพียงครั้งละ 1 วินาที ยังไงวันนี้ผมก็จำเป็นต้องออกเดินทางฝ่ารถติดอยู่ดี เพราะไม่อย่างนั้น วันนี้ผมก็คงไปสายกว่าเดิมแน่นอนล่ะครับนี่แหละน้า.. กรรมของคนมีรถในเมือง = =“..“พี่อาร์ต..” อยู่ๆไอ้ก็อตก็เรียกผมขึ้นมาขณะที่เราทั่งคู่นั่งอยู่ในรถรอสัญญาณไฟจราจรตรงแยกศูนย์การค้าที่ผมพึ่งดูหนังกับน้องดรีมไปเมื่อวาน“อะไรวะ?”"ผมถามจริงๆนะพี่ พี่ไม่ได้ชอบไอ้ดรีม..แบบน้องชายใช่ปะ?”“ถามทำไมวะ? หรือว่า..นี่มึง..กับไอ้ดรีมสองคน..?”“เฮ้ย.. ไม่ใช่พี่ ผมกับมันแค่เพื่อนกัน แต่พี่อ่ะ..ชอบเพื่อนผม”“เออกูชอบ กูว่ามันน่ารักดี”“เฮ้ย..จริงดิพี่!!!”“เออ.. แต่เมื่อก่อน ไอ้พีร์ กับกูก็เคยสงสัยอยู่นะว่ามึงจะชอบไอ้ดรีมมันรึเปล่า? เห็นตัวติดกันซะขนาดนั้น.. แต่กูก็ได้ยินข่าวมาเหมือนกันว่ามึงน่ะกิ๊กเป็นแสน แฟนเป็นล้าน เดี๋ยวก็ไปควงคนโน้นที.. เดี๋ยวเปลี่ยนมาควงคนนี้ที..”“โห.. นี่พี่ไปฟังมาจากไหนเนี่ยะ? ตอนนี้ผมโคตรจะโสดเลยนะ”“คนอย่างมึงเนี่ยะนะ.. โสดเป็นด้วยเหรอวะ?”“โสดจริงๆพี่ ถึงตอนนี้ผมจะแอบชอบอยู่คนนึงก็เหอะ แต่..พึ่งรู้ว่าเค้าไปชอบคนอื่นซะแล้วว่ะ แบบนี้คงต้องถอยแล้วล่ะมั้ง?”“กูว่า.. อย่างมึงถึงไปจีบคนมีแฟนแล้วเค้ายังหวั่นไหวเลยม้างงง~”“นี่พี่จะให้ผมไปแย่งเค้ามาเหรอ?”“เปล่า..กูประชด!”“ฮ่าๆๆๆ.. พี่นี่ก็กวนตีนดีเหมือนกันเนอะ” “นี่กูพี่มึงนะ” ชักจะลามปามกูละไอ้นี่ = =““นี่ผมก็น้องพี่ไง หรือพี่อยากให้ผมเป็นอย่างอื่นล่ะ.. จริงๆผมก็อยากลองเป็นอย่างอื่นดูมั่งเหมือนกันนะ”“มึงเลิกกวนตีนกูได้ละไอ้ก็อต ก่อนที่กูจะถีบมึงลงจากรถ!”.....หลังจากเหตุการณ์ไล่ถีบไอ้ก็อต (ที่ไม่คิดว่าพี่อาร์ตก็อยากถีบมันด้วย) ผ่านไป .. ตอนนี้ก็ปาเข้าไป 4 ทุ่มกว่าแล้วล่ะครับ = =“ใช่ครับ!อ่านไม่ผิด พิมพ์ก็ไม่ผิด นี่ผ่านมา 4 ชั่วโมงกว่าแล้วที่ผมต้องนั่งรอพร้อมกับตบยุงรัวๆจนตายไปหลายโหลในแผนกโปรดักชั่นแห่งนี้ เพียงเพื่อรอไอ้คนตัวสูงที่ชื่อ ‘ไอ้พี่ควอตซ์’ ที่บอกว่าแม่งจะเข้ามาในออฟฟิตตั้งแต่เมื่อ 3 ชั่วโมงที่แล้ว แต่มันก็ยังไม่ม๊าาา!!อืม.... เยี่ยมยอดไปเลยจริงๆชีวิตกูต้องรอแต่คนอย่างมึงใช่มั้ยวะ = =“ตอนนี้แผนกอื่นๆในออฟฟิตเหลือแต่โต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าไร้เจ้าของแล้วครับ บรรดาพี่ๆพนักงานต่างแยกย้ายหลับบ้านกันหมดแล้ว เสียงที่เคยจอแจ ตอนนี้กลับเงียบกริบ จะว่าไป..แม้ช่วงเช้าบรรยากาศในออฟฟิตแห่งนี้จะดูคึกคัก และแสนจะวุ่นวายแบบสุดๆเพียงใด แต่พอตกดึกสงัดแบบนี้ แถมไม่มีคนอยู่ มันก็ออกจะดูหลอนๆไม่มากก็น้อยเลยทีเดียวแฮะ ~วังเวงจัง..บรึยยยยย~ย์แล้วอยู่ๆกูจะมาบิ้วตัวเองให้กลัวขึ้นมาทำไมละเนี่ยะ? ยิ่งเป็นคนกลัวผีอยู่ แว๊กกกกก.. ไม่เอา ไม่พูด ไม่คิด ไม่รู้ไม่ชี้ ร่าเริงเข้าไว้ เปิดเพลงอัดหูเข้าไปไอ้ดรีม มึงต้องทำตัวให้คึกคักเข้าไว้ ~..“แม่ง.. เมื่อไหร่จะมาเนี่ยะห้าาา..วววววว์” ผมบ่นกับตัวเองพร้อมกับนั่งหาววว..ไปด้วย ..นาฬิกาประจำออฟฟิตชี้บอกเวลา .. นี่ก็ปาเข้าไป 5 ทุ่มแล้ว !!!..สารภาพตามตรง.. ตอนนี้ความง่วงได้มาเยือนคนที่นอนตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า เพื่อเดินทางมาฝึกงานอย่างผมเข้าให้ซะแล้วล่ะครับ..ก่อนหน้านี้ผมพยายามโทรหาพี่พีร์ แต่ดันติดต่อไม่ได้ อะไรกันวะเนี่ยะ..! เบอร์พี่ๆคนอื่นที่อยู่ในแผนกผมก็ดันไม่ได้ขอไว้ซะด้วยสิ ส่วนเบอร์ไอ้พี่ควอตซ์นี่ยิ่งแล้วใหญ่ ไม่มีโว้ยยย..!!! หายไปกับมือถือเครื่องเก่าของผมเมื่อหลายปีก่อนแล้ว และไม่คิดจะเมมเพิ่มด้วย!!!ดังนั้น.. กิจกรรมเดียวที่ผมทำระหว่างนั่งอดทนรอ คือ การกดเกมมือถือไปเรื่อยๆ ตีป้อมไปรัวๆ พยายามถ่างตารอไอ้พี่ควอตซ์ไปทั้งแบบนี้ .. แต่ก็นั่นแหละครับ แม้จะผ่านมา 5 ชั่วโมงแล้วก็ยังไร้วี่แววไม่มาสักที.. T^T//เลือดของตัวละครในเกมที่ผมเล่นก็กำลังจะหมด พอๆกับความอดทนที่ถดถอยไม่ค่อยจะมีเหลือแล้วเช่นกัน.. เอาล่ะ.. คงไม่มีตัวละครใด หรือใครที่จะสามารถฮิลค่าพลังความอดทนให้ผมกลับมาจนเต็มร้อยได้อีกแล้วล่ะครับ....ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ดดด!!! #เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์..เจริญล่ะไอ้ดรีม.. = =“แบตมือถือที่มีก็ใกล้จะหมดซะแล้วผมควานหาแบตสำรองในกระเป๋าแต่ดันไม่ได้เอามาอี๊กกก.. เวรกรรม..สายชาร์จก็ไม่มี เอายังไงดีว่ะ อีกนิดเดียวแบตจะหมะ.. หมด... = =“..แม่งหมดแล้วเนี่ยะะะะะ..!!!#ขนาดมือถือก็ยังมาตายใส่ผมอี๊กกก~!!..“อีก 10 นาทีถ้ามึงไม่มา กูจะไม่รอแล้วนะ” ผมพูดกับตัวเองเหมือนพระเอกละครช่อง 3 แถมตอนนี้ถึงจะพยายามถ่างตายังไง ผมก็โคตรจะง่วงเลยครับ อยากกลับบ้านไปนอนแล้วง่าาา~1 นาที 2 นาที3 นาที#ผมนั่งมองนาฬิกาเพื่อจับเวลาไปเรื่อยๆ.. ครบ 10 นาทีถ้ามึงไม่มา กูไปแน่ !!4 นาที5 นาที6 นาที#กูจะไปแล้วนะ7 นาที8 นาที..โอ๊ยยย~ ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยย~ T^T//ไม่รง ไม่รอ มันแล้วววววว.. ฮืออออออ.. พี่พีร์ ผมไม่ไหวแล้วจริงๆพี่ ผมหิว ผมง่วง ผมขอโทษ ผมไปละ !!!..........“ตื่น....”..“หื้อออ~”..“ไอ้เตี้ย.. ตื่น....”..“…...............….” คายยยเตี้ยวะ?..“ไอ้เตี้ย.. กูบอกให้ตื่น..” กูม่ายด้ายเตี้ยน้า~ หรือเตี้ยวะ?..อืม.. เปลือกตาผมก็โคตรจะหนัก คนเค้าอยากจะนอน ไอ้เตี้ยที่ไหนเนี่ยะ..มึงก็รีบตื่นๆไปสิวะ กูจะได้นอน.. นอน..?..อ่าเดะ..เดี๋ยวนะ..นี่ผม..ฟุบหลับคาโต๊ะทำงานในออฟฟิตอยู่ใช่มั้ยเนี่ยะ?..ผมทะลึ่งพรวดลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากรู้สึกว่ามีไอร้อนวูบๆอยู่ใกล้ๆกับหน้าผม..!!!และสิ่งที่มองเห็นเป็นอย่างแรกหลังลืมตาขึ้นมา ก็ทำให้ความง่วงของผมหายไปเป็นปลิดทิ้งแทบจะในทันที..!!..“เชี่ยยยยย~!!”..แล้วมึงจะยืนหน้ามาใกล้ขนาดนี้ทำไมห๊าาา~!!!..ผมดีดตัวออกห่างจากไอ้พี่ควอตซ์ที่ตอนนี้ มันกำลังนั่งเอาศอกเท้ากับโต๊ะพร้อมกับโน้มตัวแล้วยื่นหน้ามาทางผมในระยะห่างกันไม่ถึงคืบ!!!!แต่คงเพราะแรงตกใจบวกกับอะไรสักอย่าง ในจังหวะที่ผมดันตัวหนีออกจากไอ้พี่ควอตซ์อยู่นั้น มันเลยทำให้ตอนนี้.. ผม.. ผม... ผ๊มมม~กำลังจะหงายหลังตกจากเก้าอี้แล๊ววววว..!!!!!!!!แว๊กกกกก~ ตายแน่ กูตายแน่ กูตายแน่ๆ ~ >//<..โครมมมมมมมมมม~!!! เสียงกระแทกพื้นดังสนั่นลั่นออฟฟิตที่ไร้ผู้คน แถมยิ่งดังเข้าไปอีกเมื่ออยู่ในเวลาดึกสงัดที่ทุกอย่างเงียบเชียบแบบนี้..ผมหลับตาปี๋ เกร็งตัวแน่นเพื่อรับสภาพหลังกระแทกพื้น.. แต่คงเป็นโชคดีของผม ด้วยความที่ตอนนี้พื้นแผนกโปรดักชั่นมีข้าวของเยอะแยะวางเต็มไปหมด มันคงช่วยรองรับหลังผมเอาไว้ได้ไม่มากก็น้อยล่ะนะ รู้สึกได้ว่าหลังผมไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่.. เฮ้อ.. โล่งอกไปหน่อย.. แต่ข้าวของล่ะ เชี่ยะ.. จะโดนผมล้มทับจนพังไปแล้วรึเปล่าเนี๊ยะ *0*//ผมลืมตากลับมามองสู้แสงไฟในแผนกโปรดักชั่นอีกครั้ง พร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ..ไอ้เชี่ยยยยยะ..!!!!!!!! นี่มันท่าห่าอะไรวะเนี่ยะ~!!!!!!! *0*//..แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~ >//<ก็แทนที่ผมจะหงายหลังร่วงจากเก้าอี้พนักงานที่ขาทำจากล้อลงพื้นที่มีแต่กองเอกสาร กลับกลายเป็นข้างตัวผมมีไอ้พี่ควอตซ์..และมันกำลัง..กอดผมอยู่ !!!!!มึงมากอดกูตอนไหนเนี่ยะห๊าาา..!!!..เชี่ย..!!! ผมนอนค้างเติ่งอยู่ในท่าเชี่ยอะไรเนี่ยะ... โอ้ยยยยยย.. แล้วผมจะบรรยายต่อยังง้ายยย.. ไอ้เชี่ยยย~ เที่ยวนี้คือด่าตัวเองเลย ด่าเลยจริงๆ.. มือไม้ผมสั่นไปหมดแล้ววว~ ไอ้*&!@#$%^&*$%^&*DQ#$&*!!!!!..หัวของผมหนุนอยู่บนไหล่กว้างของไอ้พี่ควอตซ์ โดยมีแขนของมันโอบอ้อมหลังผมมาจนถึงไหล่อีกด้านใจของผมตอนนี้มันเอาแต่เต้นตุบๆจนไม่เป็นจังหวะไปซะแล้วครับทั้งชีวิตผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ เหมือนคนสติแตกสงสัยเพราะตกใจล่ะมั้ง..? ใช่กูแค่ตกใจ..!ไอ้เชี่ยเอ้ยยย.. เอายังไงต่อดีวะ ลุกสิลุก ไอ้ดรีมมึงลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ มึงลุกขึ้นเซ่.. ทำไมไม่ลุกล่ะห๊าาา~ >//<..“หัวใจมึงนี่เต้นแรงเหมือนกันเนอะ~”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง