มารตีอยู่ตรงกลาง มือของเธอถูกจับไว้คนละข้างโดยนุชจรา และปพนต์ ไม่มีคำพูดมากมายไม่มีแผน ไม่มีการนัดหมาย มีแต่สายตาที่ซื่อตรง…และความรู้สึกที่บอกว่า“พร้อมแล้ว”
นุชจรา เป็คนเริ่มก่อน ปลายนิ้วของเธอลูบไล้ที่ต้นแขนของมารตีช้าๆก่อนจะก้มลงจูบเบาๆ ปพนต์มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงันรู้สึกถึงแรงบางอย่างในอกที่เขาไม่เคยรู้จัก มันไม่ใช่ความหึง…แต่คือความรู้สึก“อยากเป็ส่วนหนึ่ง”
มารตีค่อยๆ หันไปสบตากับสามี แล้วพยักหน้าเบาๆ เหมือนเธอกำลังบอกว่า “เข้ามาสิ…เราจะเดินไปด้วยกัน”และเขาก็ทำตามนั้น เขาโน้มตัวเข้ามา จูบลงบนไหล่เธออีกข้างหนึ่ง กลิ่นกายของเธออุ่นกลมกลืนกับกลิ่นของนุชจรา ที่แทรกอยู่ในอากาศ และในค่ำคืนนี้ ไม่มีใครเป็ของใครแต่ทุกคนเป็ของกันและกัน
นุชจราดันร่างปพนต์เอนนอนลงกลางเตียงนอนกว้างก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งคร่อมกึ่งกลางตัวให้เขาเข้ามาในกายเธอขณะที่มารตีขยับตัวขึ้นไปนั่งคร่อมบนใบหน้าของสามี และหันหน้าไปจูบกับนุชจราเบาๆพลางขยับโยกร่างไปตามจังหวะของอารมณ์ที่เริ่มเร่าร้อนขึ้น
นุชจรามองตาเพื่อนสาวราวกับกำลังส่งสัญญาณ ก่อนจะยกร่างขึ้นขยับตัวออกมารตีเห็นดังนั้นก็เคลื่อนกายมานั่งแทนที่แต่เธอหันหน้าไปทางปลายเท้าของสามีแล้วเอนตัวนอนหงายทับลงไปบนร่างเขานุชจราจึงเข้าไปนั่งคู้ตัวตรงกลางต้นขาอวบพลางก้มหน้าลงััจุดอ่อนไหวกลางกายเพื่อนสาวที่กำลังขยับส่ายไปมาอย่างช้าๆ
ร่างของทั้งสามเคลื่อนไหวช้าๆ ด้วยจังหวะที่ไม่เร่งเร้าแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางอารมณ์ มือที่ัักันไม่ใช่แค่ความ้าทางกายแต่คือการสำรวจและยอมรับ เสียงหายใจ เสียงครางเบาๆและจังหวะของหัวใจสามดวงถักทอกันกลายเป็จังหวะเดียว ร่างกายไม่เคยโกหก…และในคืนนั้นทั้งสามคนได้พูดทุกอย่างผ่านััที่ไม่้าคำอธิบายใดๆ
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า จากแนวป่าเลาะลอดเข้ามาทางหน้าต่างไม้ มารตีตื่นก่อนใครเธอขยับกายช้าๆ รู้สึกถึงน้ำหนักของแขนสองคู่ที่ยังโอบกอดไว้จากสองข้าง นุชจรา หลับตาพริ้มมีรอยยิ้มติดอยู่บนมุมปาก
ขณะที่ปพนต์แม้จะยังไม่ตื่นเต็มที่แต่ใบหน้าของเขาก็สงบอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมานานแล้ว
"ฉันกำลังอยู่ตรงกลางจริง ๆ" มารตีคิด…"แต่ไม่ใช่ตรงกลางของความขัดแย้ง" …แต่คือใจกลางของความรักหลายมิติที่เธอไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นได้จริงๆ
เธอลุกขึ้นช้าๆ สวมเสื้อคลุมหลวมๆ ทับร่างเปล่าเปลือยของเธอแล้วเดินออกไปนั่งริมระเบียง เสียงนกร้องแว่วมาไกลๆ กับกลิ่นกาแฟอ่อนๆจากครัวกลางรีสอร์ตลอยตามลมมา
ไม่นาน นุชจรา ก็เดินออกมาตาม เธอค่อยๆ นั่งลงข้างๆไม่พูดอะไรในตอนแรก แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เป็สุขล้นเหลือ…อบอุ่นซื่อสัตย์ และไม่ลังเลอีกต่อไป
"เมื่อคืน...มันไม่ใช่แค่เื่เซ็กส์ใช่ไหม" นุชจรา ถามเสียงเบา
มารตีพยิ้ม พยักหน้าช้าๆ "ไม่เลย…มันเป็มากกว่านั้นเยอะ"
เงียบอีกครั้ง
ก่อนที่เสียงเท้าของปพนต์จะดังขึ้นตามมา เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามดวงตาคมยังคงจ้องมารตีเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง "เรา..." เขาเริ่ม"จะเอายังไงกันต่อไป"
นุชจรา เงยหน้ามองเขา ไม่มีความตึงเครียดใดๆ ในแววตา มีแค่คำตอบจากใจที่พร้อมจะร่วมฟังมารตีหันไปสบตากับคนทั้งสอง เสียงของเธอหนักแน่น แต่นุ่มนวล
"เราไม่ต้องรีบหาคำจำกัดความหรอก…แต่ถ้าเราจะเดินต่อด้วยกันมันต้องเต็มใจทั้งสามคน"
"ไม่ใช่แค่เื่ร่างกาย…แต่คือทุกอย่าง"
ปพนต์นิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปวางบนมือของมารตี แล้วอีกมือก็วางบนมือของนุชจรา "เราอาจไม่ใช่คู่รักในแบบเดิมแต่เราอาจเป็บางอย่างที่ดีกว่านั้น"
เช้าวันนั้น…ไม่มีคำสัญญา แต่มีดวงตาสามคู่ที่สบกัน มีรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยคำว่า"ยอมรับ" และ "ลองไปด้วยกัน" และนั่น…อาจจะเป็จุดเริ่มต้นของบทใหม่ที่ไม่มีใครเขียนให้ แต่...พวกเขาจะเขียนขึ้นเองในทุกวันต่อจากนี้
สายลมเช้าแ่พัดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ทำให้ผ้าม่านสีครีมบางเฉียบไหวเบาๆ ราวกับกระซิบเรียกให้ลืมตาตื่น มารตีหลับตาอยู่บนหมอนนุ่มกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นจากห้องครัวโชยผ่านม่านบังตาเข้ามาปะทะจมูก เธอสูดลมหายใจลึกๆััได้ถึงความอบอุ่นที่ปกคลุมร่างกาย
หลังคืนนั้นที่ผ่านมา หลายสิ่งในหัวใจเธอยังปั่นป่วน สับสน และยุ่งเหยิงเกินกว่าจะขีดเส้นตายลงไปให้ชัดเจนได้ เธอลืมตาขึ้นช้า ๆดวงตาสีดำสนิทยังพร่ามัว ทว่าเมื่อเห็นแสงแดดอ่อนๆ ทาบทับลงบนใบหน้าของ “ปพนต์”สามี ที่นอนเงียบอยู่ข้างๆ นั้น
หัวใจของมารตีก็เต้นโครมครามอย่างแปลกใหม่ไม่ใช่ความรู้สึกยินดีปลอดภัยเพียงอย่างเดียวแต่เป็แรงสั่นะเืบางอย่างที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน
ปพนต์เองก็มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน คล้ายกำลังตกหลุมรักภรรยาอีกครั้งไม่ใช่เพราะผ้าบางๆ ที่คลุมเรือนร่างเธออยู่ เปิดเผยเรือนร่างสุดเซ็กซี่ วับๆ แวมๆแต่เป็เพราะความอบอุ่นในท่วงท่าของมารตี ณ ่เวลานี้
“ตื่นแล้วหรือจ๊ะ” ปพนต์เอ่ยเสียงนุ่ม มือใหญ่ลูบเส้นผมที่ปลิวกระจัดกระจายของเธอไปมาช้าๆ
มารตีอยากตอบว่า…ใจตรงกันหรือเปล่าแต่คำพูดกลับติดขัดจนทำได้เพียงพยักหน้า “ค่ะ”
ปพนต์โน้มกายเข้ามาใกล้ ริมฝีปากอุ่นๆ ประกบกลีบปากยั่วยวนของเธอชั่วอึดใจก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นพลางยิ้มกว้าง “กาแฟพร้อมแล้ว ไปดื่มกัน”
แสงแดดส่องเข้ามาในห้องพักรีสอร์ต มองดูคล้ายภาพพาโนรามาเฟอร์นิเจอร์ไม้สีอ่อนตกแต่งด้วยผ้าทอมือพื้นเมืองดูเรียบง่ายแต่ดูดีมีสไตล์ภาพรวมทั้งหมดส่งกลิ่นอายของการพักผ่อนและความรักที่กำลังเบ่งบาน
มารตีลุกขึ้นใส่เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายบางๆ ของปพนต์ มันกว้างจนน่าขำแต่เสริมให้ทรวดทรงเธอโดดเด่นขึ้นมาอย่างเร้าใจ
เมื่อก้าวออกจากห้อง เธอเหลือบมองกระจกบานใหญ่เห็นเงาสะท้อนของตัวเองกับสายตาอ่อนระโหย แต่แอบลุกโชนด้วยไฟปรารถนาอะไรบางอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน
บนระเบียงชั้นสองมีกระถางดอกไม้แซมกลิ่นไอสมุนไพรสดฉ่ำ มารตีเดินออกมาพร้อมกับปพนต์ทั้งคู่จูงมือกันไปที่โต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่กลางลาน ทิวทัศน์เบื้องหน้าเป็ลำธารเล็กๆที่มีน้ำใสไหลเอื่อย รายล้อมด้วยต้นไม้เขียวขจี และนกน้อยร้องจีบกันเป็ระยะ
ปพนต์รินกาแฟใส่ถ้วยให้ภรรยาคนสวย มารตีรับถ้วยจากมือเขาด้วยความรู้สึกกังวลเล็กน้อยว่าสิ่งที่เธอรู้สึกอยู่ในใจ จะเป็ “เื่ที่ผิด” หรือ เป็“เื่ธรรมดา” กันแน่
“พี่ปพนต์คะ…” เธอเริ่มเสียงสั่น
ปพนต์หยุดนิ่ง หันมาจับมือเธอลูบไล้อย่างทะนุถนอม “มีอะไรหรือครับ”
มารตีส่ายหน้า พลางกลืนน้ำลาย “เปล่าค่ะ ก็แค่…รู้สึกว่าคืนนั้นมันทำให้เราเปลี่ยนไปหรือเปล่า”
ปพนต์เลิกคิ้วมอง ใจเขาก็พลันสดชื่นขึ้นมาด้วย “อย่างไรล่ะครับ”
มารตีเอียงหน้ามองไปยังลำธารเบื้องล่าง สายลมพัดเอาเสียงน้ำกระทบก้อนหินมาเป็ท่วงทำนองเธอรู้สึกสั่นสะท้านั้แ่ปลายเท้าขึ้นมา แต่ในอกกลับรู้สึกอุ่นวาบ
“รตี…รู้สึกถึงแรงดึงดูดใหม่ๆ ในตัวเอง มันไม่ใช่แค่กับพี่ปพนต์แต่มัน…ซับซ้อนกว่านั้น”
ปพนต์พยักหน้าเบาๆ ร่องรอยแห่งความสุขแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า “รตีไม่ต้องกลัวหรอกจ้ะเราค่อยๆ คุยกัน ถ้าอะไรทำให้รตีสบายใจก็ตามใจเลย พี่พร้อมเสมอ”
ประโยคเ่าั้เหมือนลมเย็นพัดผ่านใจมารตี หัวใจวูบไหวจนแทบจะหยุดเต้นแต่มันก็ปลุกความกล้าให้เธอขยับเข้าไปหาเขาอีกก้าวหนึ่ง
ริมฝีปากของปพนต์ประทับจูบเบาๆ ตรงขมับก่อนค่อยๆ เลื่อนไปยังแก้มนุ่มหอมกรุ่นส่งความรู้สึกอบอุ่นให้หัวใจเธออย่างเร่าร้อนนิดๆ แต่ก็นุ่มนวลอย่างน่าเหลือเชื่อ มารตีกำมือแน่นก่อนยกมือขึ้นลูบแก้มเขาเบา ๆ “แล้ว…คนอื่นล่ะคะ...นุจรา...” เสียงเธอแ่ราวกับไม่แน่ใจ
ปพนต์เอียงหน้าให้เธอจูบลงบนริมฝีปากล่าง เพียงแต่เป็จูบสั้นๆ ที่ให้ความรู้สึกเหมือนสัญญาว่า“เราค่อยเป็ค่อยไป”
“คนอื่นที่เราเคยสร้างความสัมพันธ์ด้วย ไม่ได้หายไปไหนเลย แต่พี่อยากให้เราเริ่มจากตรงนี้ก่อน…เริ่มจากการเปิดใจกันอย่างตรงไปตรงมา”
มารตีพยักหน้า น้ำตาแห่งความซับซ้อนและปลื้มปิติ ผุดขึ้นในดวงตา “ค่ะ รตีพร้อมลอง…พร้อมเปิดใจอีกครั้ง”
ปพนต์ยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ“งั้นคืนนี้…เรามาลองสำรวจสิ่งใหม่ด้วยกันอีกครั้งนะครับ”
230
