บทที่ 13 ไม่เชื่อว่าเป็ฝีมือปีศาจ
รุ่งเช้ามาเยือน
เสี่ยวลี่เหมยตื่นแต่เช้ารีบไปหาท่านอาที่ห้องพร้อมคำถามเต็มหัวไปหมด นางเดินเข้ามาในเรือนพร้อมเรียกท่าอาจากด้านนอก
"ท่านอาเ้าคะ ข้าขอเข้าไปด้านในได้หรือไม่" นางเงียบฟังคำตอบไม่นานเสียงด้านในก็ดังออกมา
"เข้ามาสิ" นางเปิดประตูเข้าไปด้านในห้องของท่านป้าตอนนี้นางกำลังแต่งกายอยู่ก็หันมาถามหลานสาวเหตุใดนางถึงมาหานางแต่เช่าตรู่
"เ้ามาหาแต่เช้ามีเื่อันใดหรือไม่"
"ท่านอาช่างรู้ใจข้าเสียจริง ก็เื่ที่ท่านอาเล่าให้ข้าฟัง ข้าไปนอนครุ่นคิดทั้งคืนก็ยังค้างคาในใจอยากจะมาถามท่านอาให้รู้แจ้งเ้าค่ะ"
"เื่อันใดอย่างนั้นหรือ"
"ท่านอาว่าเป็ฝีมือปีศาจจริง ๆ เช่นนั้นหรือเ้าคะ แล้วเหตุใดถึงพึ่งมาปรากฏตัว ข้าคิดว่านี่น่าจะเป็ฝีมือของมนุษย์เสียมากกว่าเ้าค่ะ"
"แล้วมนุษย์จะทำเช่นนี้ทำไมกันไม่เห็นจะได้ผลประโยชน์อันใด"
"แล้วปีศาจจะทำเื่นี้ทำไมเ้าคะ ไม่เห็นจะได้ผลประโยชน์อันใดเช่นกัน " เสี่ยวลี่เหมยแย้งคำพูดของท่านอาจนเขานิ่งเงียบเพราะคิดตามที่เสี่ยวลี่เหมยเอ่ยออกมา
"นั้นสิ เช่นนั้นเ้าก็ออกไปกินอาหารเช้าเถิดเดี๋ยวข้าจะเข้าไปในหมู่บ้านสักครู่ " ท่านอามิอาจเก็บความสงสัยในเื่ที่เสี่ยวลี่เหมยเอ่ยจึงนำเื่นี้ไปปรึกษาหารือกับชาวบ้าน และได้พากันไปหาท่านผู้เฒ่าที่ชาวบ้านพากันนับถือ
ที่โรงน้ำชาประจำหมู่บ้าน
"นี่พวกเ้า ข้ามีเื่สงสัยต้องมาหารือกับพวกเ้า" ซีเหนี่ยวนั่งลงที่เก้าอี้ เรียกทุกคนที่อยู่ในโรงน้ำชาเพื่อหารือกัน
"เ้ามีเื่อันใดอย่างนั้นหรือ?" หญิงชรานางหนึ่งได้ถามขึ้น
"ข้าครุ่นคิดอยู่หลายครา เื่เสียงโหยหวนยามค่ำคืนกับปีศาจที่ชายผู้นั้นเห็น หากเป็ปีศาจจริง ๆ เหตุใดต้องทำเช่นนี้ข้าไม่เห็นว่าปีศาจจะได้ผลประโยชน์อันใดเลย " ผู้คนต่างพากันคิดตามซีเหนี่ยวอย่างสับสน
"นั้นสิ สิ่งที่ท่านเอ่ยมาก็น่าคิด แต่หากเป็ฝีมืุ์แล้วจะทำเช่นนี้ไปทำไมกันนะ "
"เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ พวกเรานำเื่นี้ไปถามท่านผู้เฒ่าที่ท้ายหมู่บ้านกันเถิด" ชายผู้หนึ่งได้เสนอความคิดตนเองทำให้ทุกคนพยัก
"เช่นนี้พวกเรารีบไปกันเถิดจะได้รู้เสียที ว่าเื่ทั้งหมดนี่เกิดอันใดขึ้นกันแน่ หากเป็ปีศาจจริง ๆ แล้ว้าอันใดกันถึงได้มาก่อกวนพวกเราเช่นนี้" ชาวบ้านพากันลุกกรู่เดินออกไปพร้อมกันยังจุดหมายคือเรือนท่านผู้เฒ่าที่สามารถสื่อสารรู้เื่ราวล่วงหน้า เมื่อเดินมาถึงเรือนไม้เก่าแก่ทุกคนก็พากันหยุดเดินพร้ะโกนเรียก
"ท่านผู้เฒ่าอยู่ที่เรือนหรือไม่เ้าคะ/ขอรับ" เสียงเรียกของชาวบ้านพากันร้องเรียกทำให้ชายชราที่อยู่ในเรือนเดินออกมาราวกับรู้ว่าชาวบ้านจะมาหาตนในวันนี้
"มีอะไรกันพวกเ้าถึงมาหาข้ามากมายขนาดนี้" ชายขราเดินออกมาเปิดประตูมองดูชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่หน้าประตู
"ข้ามีเื่ชวนสงสัยจึงได้มาหาท่านเ้าค่ะ" ซีเหนี่ยวได้บอกเจตนาที่มาในครั้งนี้
"เช่นนั้นก็เข้ามาด้านในก่อนเถิด " ท่านผู้เฒ่าได้บอกให้ทุกคนเข้ามาในเรือนของเขา พร้อมเดินมานั่งที่ประจำข้างในเรือนเต็มไปด้วยของบูชามากมายผู้คนพากันขนลุกซู่ ค่อย ๆ นั่งลงด้านหน้าของท่านผู้เฒ่า
"ว่ามาพวกเ้ามีเื่อันใด"
"ท่านผู้เฒ่าก็คงจะรู้มาบ้างใช่หรือไม่ขอรับ ว่าที่หมู่บ้านของเรามีเื่แปลก ๆ เกิดขึ้นยามค่ำคืนก็มักมีเสียงโหยหวนคร่ำครวญดังอยู่เรื่อย ๆ จนทำให้ชาวบ้านไม่กล้าออกไปหาอาหารกัน หากว่าผู้ใดออกไปก็จะพบเจอกับปีศาจ "
"อืม เื่นี้ข้าก็พอได้ยินมา แล้วพวกเ้าติดใจเื่ใด"
"พวกข้าแค่ไม่เข้าใจหากเป็ปีศาจเหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วยเ้าค่ะ จึงมาหาท่านผู้เฒ่าให้หายข้องใจหรือว่านี่จะเป็ฝีของมนุษย์เ้าคะ"ซีเหนี่ยวได้เอ่ยถามท่านผู้เฒ่า เขาทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะหันหลังไปกราบไหว้บรรพบุรุษหรือของที่เขาบูชาอยู่ สักพักก็หันหลังกลับมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกน้ำเสียงหวาดกลัว
"ข้ารู้แล้ว นี่มิใช่เื่ฝีมือของมนุษย์แต่เป็ฝีมือของท่านปีศาจ และปีศาจได้มาบอกข้าหากผู้ใดกล้าลบหลู่จะมาจัดการกับคนผู้นั้น ส่วนเื่ที่ท่านปีศาจ้าคือพืชผักของพวกเ้าทั้งหลาย หากผู้ใดไม่ไปมอบให้ที่ต้นไม้ตีนเขาท้ายหมู่บ้านจะมาทำลายแปลงผักของพวกเ้าเสียหายทั้งแปลงมิหนำซ้ำจะมาจัดการกับเ้าของจนถึงแก่ความตาย" เมื่อทุกคนได้ยินก็พากันสั่นกลัว มิกล้าจะลบหลู่อีกเลย
ฝั่งด้านเสี่ยวลี่เหมยนางกลับมาจากแปลงผักก็มานั่งจิบน้ำชาที่ห้องโถงอย่างสบายใจที่เห็นพืชผักของนางงดงามขึ้นทุกวัน
"คุณหนูอารมณ์ดีเสียจริงนะเ้าคะ"
"ก็เพราะตอนนี้แตงกวากับผักกาดของข้าเติบโตอย่างงดงามไร้แมลงรบกวนนะสิ อีกไม่นานก็คงได้เก็บเกี่ยวเมื่อนั้นข้าก็จะร่ำรวยอย่างไร่ล่ะ"
"เช่นนั้นก็ดีนะเ้าคะ" ไม่ทันที่ลี่อินะพูดจบท่านอาที่มาจากด้านนอกด้วยใบหน้าที่เคล่งเคลียดเสี่ยวลี่เหมยได้เอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
"ท่านอาเกิดเื่อันใดขึ้นหรือเ้าคะ แล้วนี่ท่านอาไปที่ใดมา" นางเดินเข้าไปพยุงท่านอาที่ท่าทางจะหมดแรงมานั่งที่เก้าอี้ ไป๋เซ่อรีบนำพัดมาพัดให้แก่ซีเหนี่ยว ส่วนลี่อินก็รีบหาน้ำมาให้
"ข้าออกไปด้านนอกมาเื่ที่พูดคุยกับเ้า บัดนี้ได้รู้แจ้งแล้วว่าเป็ฝีมือของผู้ใด ข้าออกไปปรึกษาชาวบ้านมาและได้ไปหาท่านผู้เฒ่าเ้ารู้หรือไม่ว่าท่านผู้เฒ่าบอกว่าอย่างไร" เสี่ยวลี่เหมยตื่นเต้นนางเองก็คิดเื่นี้ไม่ตกเช่นกัน
"เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ"
"เป็ฝีมือของปีศาจนะสิ ต่อจากนี้เ้าเองก็อย่าไปลบหลู่หัดรู้จักหวาดกลัวเสียบ้าง ปีศาจได้บอกผ่านท่านผู้เฒ่ามาหากมีผู้ใดลบหลู่จะมาจัดการฆ่าทิ้ง "
"เฮอะ ! นี่ท่านอา ท่านเชื่อเื่เช่นนี้ด้วยหรือเ้าคะ ข้าไม่เห็นว่าจะน่าเชื่อตรงไหนเลยสักนิด"
"ลู่เพ่ย ! ท่านผู้เฒ่าผู้นี้เป็ที่นับถือของชาวบ้านแถวนี้ท่านมิโกหกหลอกนะ "
"แล้วเช่นนั้นปีศาจตนนี้ทำเช่นนี้ไปทำไมกันเ้าคะ"
"ก็เพราะ้าพืชผักของชาวบ้านนะสิ หากผู้ใดไม่นำพืชผักของตนไปมอบให้ที่ตีนเขาในฤดูเก็บเกี่ยวปีศาจตนนี้จะมาทำลายแปลงผักจนไม่เหลือสิ้นดี และอีกอย่างที่ท่านผู้เฒ่าเตือนมาปีศาจจะมาทำร้ายเ้าของแปลงผักจนถึงแก่ชีวิตอีกด้วย " ท่านอาเอ่ยออกมาอย่างหวาดกลัว ส่วนเสี่ยวลี่เหมยนางก็ไม่เชื่อเท่าไหร่นักแถมยังมองว่าเื่นี้เป็เื่ไร้สาระสิ้นดี แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อันใดท่านอาไป
"น่ากลัวจังเลยนะเ้าคะ เช่นนี้เมื่อตะวันตกดินพวกข้าคงต้องรีบเข้านอนเสียแล้ว " ไป๋เซ่อได้เอ่ยออกมาพร้อมทำท่าทางหวาดกลัวด้วยอีกคน
1K
